tag:blogger.com,1999:blog-3765025679472115042012-02-04T09:38:57.008-08:00.......ചിലന്പിച്ചു മരിച്ച മൗനങ്ങളില്‍ പുനര്‍ജനി തേടുന്ന ചിലത്........സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.comBlogger1121100tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-34253661134281637912011-10-20T21:13:00.000-07:002011-10-20T21:15:59.344-07:00ഇരുണ്ട അകത്തളങ്ങളില്‍,<br />തേങ്ങി വിറച്ചൊരു കാറ്റ്.... <br />പഴയ മാറാലകളില്‍, <br />മുഖം ചേര്‍ത്തു വിതുന്പുന്ന,<br />മൃത സ്മരണകളില്‍<br />ഒരു ചെറുതലോടലായി<br />വെറുതേ വേച്ചു വീശുന്നു.....<br /> <br />ദിക്കറിയാതെയലഞ്ഞൊ-<br />ടുക്കമീ പ്രണയം,<br />ഉള്‍ച്ചൂടേറ്റ്, മരണവേദനയില്‍,<br />കണ്ണീരായൊഴുകി, <br />ഉപ്പു പൊടിഞ്ഞ, <br />ചാലായുണങ്ങിക്കിടക്കുന്നു....<br /><br />ഇനിയുമുണ്ട് വേപഥുപൂണ്ട<br />അടയാളങ്ങള്‍, <br />നിനക്കൊരിക്കലും വഴിതെറ്റാതിരിക്കാന്‍<br />നിരനിരയായി ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു.....<br />മുറ്റത്തുണ്ട് വേദനകളുടെ <br />ചില പടുമുളകള്‍, <br />മഴകാത്ത് വാടിക്കിടക്കുന്നു...<br /><br />തെക്കേത്തൊടിയില്‍, <br />സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചുടുകാട്...<br />അവിടെ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്, <br />മുഴുവന്‍ മരിയ്ക്കാത്ത, <br />ചില സ്വപ്ന ശകലങ്ങള്‍....<br />വെറുതേ നീ വരുന്നതും കാത്ത് <br />കാലങ്ങളായി, <br />ചാരത്തില്‍ ഇടയ്ക്കൊന്ന് തിളങ്ങി, <br />ജീവനുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു.....<br /><br />ഇനി വെറുമൊരു തേങ്ങലിനു<br />മാത്രമേ ത്രാണിയുള്ളു<br />അതു ഞാനടക്കിപ്പിടിക്കുകയാണ്....<br />വെറുമൊരു തുള്ളിക്കണ്ണീരായി <br />എന്റെ പ്രണയം നിനക്ക് കൈമാറി<br />ഒന്നു ദീര്‍ഘമായ് തേങ്ങി<br />പിടച്ചിലില്ലാത്തൊരു പൂര്‍ണവിരാമത്തിലേയ്ക്ക് <br />ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കയാണ്....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3425366113428163791?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-89850365710996409852011-10-12T03:18:00.000-07:002011-10-12T21:31:40.933-07:00ഇരുട്ടിലും വെളിച്ചത്തിലും<br />തീര്‍ത്ത കള്ളികളില്‍ <br />ആരോ കരുവാക്കിക്കളിയ്ക്കുന്നു.......<br />മറുഭാഗത്തുണ്ട് വിജയി, <br />ആര്‍ത്തുചിരിച്ച് വിജയമുറപ്പിക്കുന്നു...<br />കള്ളക്കരുനീക്കങ്ങളാണ്,<br />ഉള്ളില്‍ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന <br />ഏതോ കിരാത ചിന്തയിലേയ്ക്കുള്ള<br />വഴിവെട്ടുകയാണ് <br />ഓരോ കരുക്കളും....<br /><br />ഓരോ തോല്‍വിയിലും <br />കരുവിനാണു പഴി .....<br />ഗുരുത്വമില്ലെന്ന പഴി.......<br />കളികഴിഞ്ഞരങ്ങൊഴിയുന്പോള്‍<br />തനിച്ചാണ്, വെറുതേയീ<br />കറുത്ത കള്ളികളില്‍ മാത്രം വിരലോടിച്ച് <br />നാളത്തെ മത്സരം വരെ കാത്തിരിക്കണം....<br /><br />ജീവിതം! കരുവാക്കപ്പെടല്‍തന്നെ<br />കറുപ്പം വെളുപ്പം, <br />ഭാഗ്യവും നിര്‍ഭാഗ്യവുമായി,<br />കളി തുടരുന്പോള്‍, <br />നടുക്ക് ആരോ നീക്കിവച്ചൊരു <br />കരുവായി നിന്ന്....... <br />ഞാന്‍ നീ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുകയാണ്.....<br />ജീവിതമെന്നാല്‍ തനിയെ!<br />കളിക്കളത്തില്‍, <br />ബാക്കിയാവുന്നൊരൊറ്റക്കരുവോളം <br />തനിച്ച് ......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8985036571099640985?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-70948486623575045582011-08-21T23:58:00.000-07:002011-08-22T00:25:14.530-07:00രാത്രിമഴയുടെ കുളിരിനൊപ്പമാണ്.... <br />കനത്ത കാലടികള്‍ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നത്, <br />കുത്തുവിളക്കിന്റെ നേര്‍ത്ത വെളിച്ചത്തിലാണ്..... <br />തറ്റുടുത്തിരിക്കുന്ന ഭീമശരീരം കണ്ടത്..... <br /> <br />പതുക്കെയെന്നെയെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു- <br />കൊണ്ടാണടുത്തിരുന്നത്, <br />പരിചയപ്പെടല്‍ പോലുമില്ലാതെയാണ് <br />പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്, <br />കഥകള്‍........ <br />കുന്തി, അരക്കില്ലം, കര്‍ണ്ണന്‍, <br />ഹിഡുംബി, ഒടുവില്‍ പാഞ്ചാലപുത്രി..... <br />പിന്നെയെപ്പോഴോ കഥ നിലച്ചപ്പോഴാണ് <br />രണ്ടാമൂഴക്കാരനെന്ന ആത്മനിന്ദയുതിര്‍ന്നത് <br /> <br />കേട്ടിരിക്കവയ്യാതെയാണ് <br />ധീരമായൊരു പരിരംഭണത്തിന് മുതിര്‍ന്ന് <br />ശ്മശ്രുക്കള്‍ വളരാത്ത താടിയില്‍ത്തടവി <br />ചേര്‍ന്നിരുന്നത് ....... <br />കാട്ടുപൂക്കള്‍ വീണ നദിക്കരയിലാണ് <br />ഒടുക്കം ഞാന്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങിയത്....... <br /> <br /> <br />ഫോണിന്റെ കിണുക്കം, <br />വല്ലാത്തൊരപശ്രുതിപോലെ <br />മധുരമായ തളര്‍ച്ചയിലേയ്ക്കുവന്നെന്നെ <br />ഉലച്ചുണര്‍ത്തി.... <br /> <br />അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ നിന്റെ ശബ്ദം! <br />അകമേ വിറച്ചുകിടുങ്ങി- <br />യൊരു കാറ്റുവീശിയകന്നു.... <br />വിശ്വാസവഞ്ചനയുടെ കുറ്റബോധം! <br />നീ സംശയിച്ചില്ലേ? <br />പതിവില്ലാത്ത എന്റെ സ്നേഹത്തെ! <br /> <br />നിന്റെ സല്ലാപത്തിനിടെയാണ് <br />തലയിണമാറി അത് പുറത്തുവന്നത് <br />ചുവന്ന പുറംചട്ടയില്‍ പാണ്ഡവരില്‍ <br />രണ്ടാമന്റെ ഭൂതവടിവ് വരച്ച പുസ്തകം! <br />നിരാശയോടെയാണ് ഞാനതറിഞ്ഞത് <br />എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു...... <br />വെറുമൊരു സ്വപ്നവേഴ്ച......!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7094848662357504558?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-76481915657416330882011-08-07T02:05:00.000-07:002011-08-07T02:10:05.098-07:00നേര്‍ത്തൊരു ചാറ്റല്‍ മഴയുടെ, <br />അകന്പടിയോടെയായിരുന്നു യാത്രപറച്ചില്‍...<br />അതേ മഴയാണ്......<br />പിന്നെ നിലച്ചതേയില്ല....... <br /><br />തണുത്തുറഞ്ഞ,<br />സിമന്റുബെഞ്ചിലായിരുന്നു നമ്മള്‍, <br />എന്റെ തണുത്ത കൈത്തലം<br />മെല്ലെയെടുത്ത് മടിയില്‍വച്ചാണ്, <br />യാത്രയ്ക്ക് മുന്പേ നീയത് സമ്മാനിച്ചത്......<br /><br />ഒരു സ്വപ്നഭ്രൂണം! <br />ഇവിടെ ഈ മഴത്തണുപ്പേല്‍ക്കാത,<br />ഞാനത് കാത്തുവച്ചിരിക്കയാണ്, <br />നിനക്കൊപ്പം വരുന്ന മഴയില്‍, <br />പതുക്കെ നനച്ചെടുത്ത്...<br />സ്വപ്നം മുളച്ച് വിടരുന്നതൊ-<br />രുമിച്ചിരുന്ന് കാണാന്‍.....<br /><br />അകത്തിരുന്നതു വിതുന്പുന്നുണ്ടൊന്നു<br />വിടരാന്‍, പതുക്കെയൊന്ന് മുളച്ചുപൊങ്ങാന്‍,<br />മഴതീരും മുന്പ് വന്നേയ്ക്കുക...<br />കാറും കോളുമില്ലാതെ,<br />നനുത്തൊരു ചാറ്റല്‍മഴയെ കൂട്ടുവിളിച്ച്.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7648191565741633088?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-89332970387905001232011-07-03T01:38:00.000-07:002011-07-03T01:40:10.591-07:00നെഞ്ചില്‍ച്ചേര്‍ത്തു കാത്തുവയ്ക്കവയ്യിനി,<br />വിരല്‍ത്തുന്പിലൊട്ടു പിടിച്ചിരിക്കയുമില്ല <br />നീ....വളര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു.....<br />മകളേ, നിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ കാത്തുവെയ്ക്കേണ്ടു?<br />സ്വപ്നങ്ങളിലുണ്ട് നിന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെ വഴികള്‍,<br />ഉള്ളില്‍ കരുത്തൂതിയിരുക്കിത്തന്നാണ്,<br />നിന്നെ ഞാന്‍ യാത്രയാക്കുന്നത്,<br />നിനക്കു നീ തന്നെ കാവലാള്‍....<br /><br />വൈകീട്ട്, അമ്മയെന്നൊരു വിളി കേള്‍ക്കുവോളം, <br />പിന്നെ ഇരുട്ടിന്റെ മറ നീങ്ങും വരേയ്ക്കും,<br />വീണ്ടും പകലിന് നീളം കൂടിയെന്ന് ശപിച്ച്,<br />ഉരുകിയുരുകി കാത്തിരിക്കയാണമ്മ........... <br /><br />പത്രത്തലക്കെട്ടുകള്‍, ചാനലില്‍ തത്സമയം....<br />പിച്ചിയെറിയപ്പെട്ടവരില്‍,<br />നിന്നെപ്പോലെയെത്രമക്കള്‍...<br />നീ വൈകുകയാണെന്നറിയേ,<br />അമ്മ നെഞ്ചിടറിച്ചെല്ലുന്നത്,<br />അലമാരയിലെ ഉഗ്രവിഷക്കുപ്പിയുടെ, <br />പാതിവഴിയോളം......<br /><br />വയ്യ, അമ്മയ്ക്കിനിയും വയ്യ,<br />ദുസ്വപ്നങ്ങളില്‍,<br />ഭയത്തിന്റെയീ കട്ടപിടിച്ചോരിരുട്ടിലേയ്ക്ക്,<br />നീ തനിയെ പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നു,<br />പിന്നെയെപ്പോഴോ കീറിപ്പറിഞ്ഞ് നീ,<br />തിരികെയെത്താനാവാതെ......<br /><br />ഇനി നീ പതിയെ മടിയിലേയ്ക്ക് ചായുക,<br />അമ്മ നാവിലിറ്റിയ്ക്കാം ഒരു തുള്ളി വിഷം,<br />അമ്മിഞ്ഞപ്പാലെന്നുകരുതി നീ,<br />മധുരമായ് കുടിച്ചിറക്കുക....<br />നമുക്കൊരുമിച്ച് നടക്കാം...<br />ഒരുമിച്ച് ദഹിച്ചൊടുങ്ങാം...<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍ നഷ്ടമായെങ്കിലെന്ത്?<br />നമ്മള്‍ ഇനി മാനഭംഗപ്പെടാത്തവര്‍....<br />മൃത്യുകൊണ്ട് മാനം മുറുകെപ്പിടിച്ചവര്‍.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8933297038790500123?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-44533517572175394132011-05-08T01:15:00.000-07:002011-05-08T01:17:06.097-07:00ഒടുവില്‍ നീ പറന്നകലന്നു.....<br />പൂകൊഴിഞ്ഞൊരീ ചില്ലയില്‍,<br />ചോര്‍ന്നൊലിക്കൊന്നൊരിക്കൂട്ടില്‍, <br />ഇനിയൊറ്റയെന്ന് ഞാന്‍, <br />വീണ്ടും ഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞു, <br />പഠിയ്ക്കട്ടെ..........<br /><br />വിടപറച്ചില്‍, <br />ആവര്‍ത്തനങ്ങളിനിയും വയ്യ....<br />പഴയമുറിവുകള്‍,<br />വിങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍,<br />ഞാനൊളിച്ചോടിയതാണ്.........<br />നെഞ്ചില്‍ ഞെരിഞ്ഞുപൊട്ടുന്ന,<br />ഒരു തുണ്ടുവേദനയുമായി ........<br /><br />ചിലച്ചുപറന്ന്, കൊത്തിപ്പിരിഞ്ഞ്<br />വീണ്ടും ചിക്കിച്ചികഞ്ഞടുത്തുവന്ന്<br />മഴയിലും മഞ്ഞിലും നമ്മളീ<br />മരച്ചില്ലയില്‍ കാലംകഴിച്ചത്....<br /><br />ഒടുവില്‍ പുതിയൊരു പൂമരം, <br />അവിടെയകലെ നിന്നെ വിളിക്കുന്നു...<br />ഇവിടെ വരാന്‍വൈകുന്നൊരു, <br />വസന്തത്തെക്കാതോര്‍ത്ത്,<br />ഞാനും....<br /><br /><br />നമ്മള്‍ ഒരിക്കലും പിരിയുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ മേരി ഇന്നു പോകുന്നു....കടങ്ങളും കടപ്പാടുകളും ബാക്കി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4453351757217539413?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-81058442299586274792011-04-29T20:49:00.000-07:002011-04-30T01:08:22.521-07:00ചില സ്വപ്നങ്ങള്‍,<br />ചാരം മാറി തിളങ്ങുന്ന,<br />പകയുടെ കനല്‍പോലെ..... <br />സമ്മതം തേടാതെ,<br />തുറന്നിട്ട ജാലകപ്പാളിയിലൂടെ, <br />അകത്തേയ്ക്ക്.....<br /><br />പതുക്കെ ഒരു നിഴലുപോലെ,<br />അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്പോള്‍,<br />ശരിയ്ക്കും ഒരു സുന്ദരസ്വപ്നത്തിന്റെ ഭാവം.....<br />വൈകാതെ പുറത്തേയ്ക്കു നീളുന്ന കൂര്‍ത്തനഖം! <br />പുതിയ മുറിവുകള്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കാനുള്ള<br />ഒരുക്കം കൂട്ടല്‍!<br />രക്ഷതേടിഓടുന്പോള്‍ പിന്നാലെ കൂടി,<br />ഓടിയാലെത്താത്ത <br />വഴികളില്‍<br />പഴയമുറിവുകളുടെ <br />പൊറ്റപൊളിച്ചിട്ട്<br />തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു....<br /><br />അടര്‍ന്നുവീഴുന്ന പൊറ്റകള്‍ <br />അകത്തിപ്പോഴും <br />ചോരപൊടിയുന്നുവെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച് <br />ഇരുട്ടില്‍ ചുവന്നു തിളങ്ങുന്നു.......<br /><br />ഹൃദയം പകുത്തെടുത്ത്<br />ചോരനനവുള്ള<br />നഖം കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും കോറിവരച്ച് <br />ഒടുക്കം തളര്‍ന്നുവീഴുന്പോള്‍<br />കയ്യൊഴിഞ്ഞ്, <br />യാത്രപറച്ചില്‍പോലുമില്ലാതെ, സ്വപ്നം <br />അതേ ജാലകപ്പാളിയിലൂടെ<br />തിടുക്കത്തില്‍ കടന്നു പോകുന്നു<br /><br />പിന്നില്‍ ചോരതൂവന്ന പുതിയ മുറിവും,<br />നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട പഴയ മുറിവുമായി,<br />ഉഷ്ണം തിളയ്ക്കുന്ന വേനലില്‍, <br />ഉറക്കമില്ലാതെ........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8105844229958627479?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-49870179879860422042011-03-10T23:03:00.000-08:002011-03-10T23:06:08.726-08:00പതിവില്ലാതെ ഒരാര്‍ദ്ര ഭാവം!<br />നീയൊന്ന് പൊള്ളിച്ച് ചുവപ്പിക്കുമെന്ന്<br />കരുതിയാണ്,<br />പുല്‍കാന്‍ നീട്ടിയ കൈത്തലത്തില്‍, <br />ഞാനൊന്നുമമ്മവച്ചത്....<br /><br />തണുത്തിരിക്കുന്നു പതിവില്ലാത്തവിധം,<br />നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു പഴയ വന്യത,<br />മോഹിക്കാന്‍,<br />വളരെനേര്‍ത്തൊരു വിയര്‍പ്പുമണം മാത്രം.......<br />അതിനപ്പുറം വേനല്‍.......<br />നീ വല്ലാതെ നരച്ചിരിക്കുന്നു........<br /><br />ഒരു ചെന്പൂവിതള്‍ പോലുമില്ലാതെ,<br />ഞാനും നരച്ചിരിക്കുന്നു.....<br />നിന്റെ ചെങ്കനല്‍ത്തിളക്കം കാത്താണ്,<br />മഴയും മഞ്ഞുമേറ്റ് , ഞാനിരുന്നത്,<br />നീ ചൂടേറ്റിയൊന്നു തഴുകുക,<br />ഉഷ്ണം പഴുത്ത് ഞാനൊന്ന് പൊള്ളി വിറയ്ക്കട്ടെ,<br />വേവില്‍ പഴയ വേനല്‍ച്ചുവപ്പൊന്നു- <br />ള്ളിലോര്‍ത്ത് സ്വയം മറക്കട്ടെ...... <br /> <br />വിയര്‍പ്പില്‍ കടും ചുവപ്പ് ചാലിച്ച്,<br />ചൂടേറ്റിയൊന്നാഞ്ഞുപുല്‍കി,<br />ഒരു പൂക്കാലം തരുക,<br />അതു നിന്റെ പ്രണയമാണെന്ന്, <br />അടയാളപ്പെടുത്തുക..........<br />എനിയ്ക്കൊന്ന് വിടരാന്‍ വെന്പലായി..............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4987017987986042204?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-61922945499411255232011-02-12T02:28:00.000-08:002011-02-12T19:26:38.385-08:00പണ്ടെന്നോ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടു നടക്കുകയും പിന്നീടെപ്പോഴോ മറക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു പേരായിരുന്നു ചിദംബരസ്മരണ, അടുത്തിടെ സഹപ്രവര്‍ത്തകനാണ് വീണ്ടും ഈ വാക്ക് ഓര്‍മ്മയില്‍ കോറിയിട്ടത്. <br /><br />സംസാരത്തിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ കൂട്ടുകാരനോട് ഞാനതിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. വായിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അവനും പറഞ്ഞു. പിന്നെ അത് വീണ്ടും മറവിയില്‍, പക്ഷേ അധികം വൈകാതെ, പിന്നീട് ഒന്ന് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുകകൂടി ചെയ്യാതെ പുതുവര്‍ഷസമ്മാനമായി അവനത് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.<br /><br />ചിദംബരസ്മരണ- ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്- കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലെ ഈ അക്ഷരങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോഴേ എന്തോ സ്വന്തമാക്കിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു മനസ്സ്.<br /><br />വല്ലാത്ത ഒരാവേശത്തോടെ പുസ്തകം വായിച്ചുതീര്‍ന്നപ്പോള്‍ പ്രിയകവിയോട് പണ്ടേയുള്ള ആരാധന വീണ്ടും വാനോളം ഉയര്‍ന്നു . വെറുതെ സിനിമകളില്‍ കണ്ടു ശീലിച്ച ജീവിത്തത്തിന്റെ ഒരേട് ജീവിച്ചുതീര്‍ത്ത ഒരാള്‍...... എല്ലാം വിളിച്ചുപറയുന്ന ചിദംബരസ്മരണയിലെ തന്റേടം കൂടിയായതോടെ ആരാധന കത്തിപ്പടര്‍ന്നു............<br /><br /> ആരോടെങ്കിലുമൊക്കെ പറയാനുള്ള വെപ്രാളത്തില്‍, വായിച്ചുതീര്‍ത്തതും ഞാന്‍ ചിദംബരസ്മരണയെക്കുറിച്ച് സഹമുറിയത്തികളോട് പറഞ്ഞു( വായനയില്‍ അധികം താല്‍പര്യമില്ലാത്തവരാണെങ്കിലും). സ്വാഭാവികമായും പുസ്തകത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളെ അവര്‍ അസന്മാര്‍ഗികമെന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തി. <br /><br />ഇതെഴുതിയാള്‍ തോന്ന്യാസിയെല്ലേ പിന്നെ നീയെങ്ങനെ ആരാധിക്കുന്നു എന്ന് ഒരാള്‍, ഇയാളാണോ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന കവിയെന്നായി മറ്റേയാള്‍. ഒടുക്കം ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ആരാധികയെന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ള എന്നെയവര്‍ അവജ്ഞയോടെ നോക്കുന്നു. <br /><br />നിങ്ങളെല്ലാം വെറും പകല്‍ മാന്യര്‍ എന്ന മൂര്‍ച്ചയുള്ള ഒരു ആയുധം അവര്‍ക്കെതിരെ പ്രയോഗിച്ച് ഞാന്‍ നിരാശയോടെ തിരിഞ്ഞുകിടന്നുറങ്ങി. <br /><br />പലരും പറയാന്‍ മടിയ്ക്കുന്നത് അദ്ദേഹമിങ്ങനെ തുറന്നെഴുതുന്പോള്‍ അവജ്ഞയുടേയോ അശ്ലീലത്തിന്റേതോ ആയ ഒരു കണം പോലും നമ്മുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് വരില്ല. പച്ചയായ മനുഷ്യ മനസ്സ് ഇങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയെന്ന് നമ്മള്‍ അടിവരയിടും. <br /><br />ചിദംബരം ക്ഷേത്രത്തില്‍ അദ്ദേഹം കണ്ട വൃദ്ധ ദന്പതികള്‍, വിജലക്ഷ്മി ടീച്ചറെ ഗര്‍ഭച്ഛിദ്രം നടത്തിച്ചത്. ചൈനീസ് തിരുമ്മുകേന്ദ്രത്തില്‍ ശിശുവിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ അദ്ദേഹം തിരുമ്മുകാരായ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നഗ്നനായി കിടന്നത്, തിരുവോണ ദിവസം വിശന്ന് വലഞ്ഞ് ഭക്ഷണം ഇരന്നത്.... <br />മുലപ്പാല്‍ ഇരന്നകുടിച്ചത്.........അങ്ങനെ അങ്ങനെ അതിശയത്തിനപ്പുറം പലപ്പോഴും കണ്ണീരണിയിച്ച എത്രയെത്ര മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍............<br /><br />ഭ്രൂണഹത്യ മുതല്‍ ഒഴിവുകാലം വരെയുള്ള 153 ഓര്‍മ്മയുടെ ശകലങ്ങള്‍ വായിച്ചുകഴിയുന്പോഴേയ്ക്കും എവിടെയൊക്കെയേ സഞ്ചരിച്ചുവന്നപോലൊരു പ്രതീതി, അതിശയിപ്പിച്ചും ആശങ്കപ്പെടുത്തിയും കരയിച്ചും കടന്നുപോകുന്ന താളുകള്‍.............<br /><br />അവസാനം 'കൂട്ടുകാരിയ്ക്കെന്ന്' അവന്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്ന താളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ വായന കഴിഞ്ഞുപോയെന്ന നിരാശ, സംശയിക്കാനില്ല തീര്‍ച്ചായായും നമ്മള്‍ നിരാശപ്പെടും വീണ്ടും ആ താളുകളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകും......<br /><br />മലമുകളിലെ ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിലാണ് ഞാനവന് ചിദംബരസ്മരണകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊടുത്തത്. നമുക്കിങ്ങനെ adventurous ആകാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോയെന്ന് ഞാന്‍ നിരാശപ്പെട്ടു. മുട്ടില്ലാതെ ഉണ്ടും ഉടുത്തും പഠിച്ചും...... അവസാനം കൂട്ടുകാരനായി ഒരാളെകണ്ടുപിടിച്ചുവെന്ന് ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ അതും അംഗീകരിച്ച അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മുന്നില്‍ എനിയ്ക്കൊരിക്കലും adventurous ആകാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒന്നിനുവേണ്ടിയും വിപ്ലവമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവനാകട്ടെ പ്രണയത്തെ എതിര്‍ത്താല്‍ വീട്ടില്‍ വിപ്ലവമുണ്ടാക്കാമെന്ന് കരുതിയിറങ്ങി, പക്ഷേ കേട്ടപ്പഴേ സമ്മതം മൂളി അമ്മ അവനെ തോല്‍പ്പിച്ചു. <br /><br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നടര്‍ന്നുമാറി സീറ്റില്‍ ചാരിക്കിടന്ന് വീണ്ടും ഞാന്‍ ചിദംബരസ്മരകളിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. പുസ്തകത്തില്‍ പലേടത്തും എഴുത്തുകാരന്റെ മനസ്സിനൊപ്പം നമുക്ക് ശക്തിയുള്ള സാന്നിധ്യമായി കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്ന ഒരാളുണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ വിജയലക്ഷ്മിട്ടീച്ചര്‍. പുസ്തകം നിറയെ ഇരുവരുടെയും സാന്നിധ്യം അര്‍ധനാരീശ്വരശക്തി പോലെയാണ് തോന്നിയത്. <br /><br />അവസാനം ചിന്തകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഈ വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചറെ സമ്മതിയ്ക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിനക്കും ഭാവിയില്‍ വിജയലക്ഷ്മിട്ടീച്ചറെപ്പോലെ ഒരു മാതൃകാഭാര്യയാകാമെന്ന് അവന്റെ കമന്റ്, എന്നിലെ സ്വാര്‍ത്ഥ ഞെട്ടി, മനസ്സില്‍ ആധി കയറി......ആശങ്ക മറച്ച് ഞാന്‍ തട്ടിവിട്ടു. അതിന് താന്‍ ആരാധ്യനായ ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് അല്ലല്ലോ? ചോദ്യം തീരും മുന്പേ ഗിയറിന് മുകളില്‍ അവന്റെ കൈക്കുള്ളില്‍ക്കിടന്ന് എന്റെ വലംകൈ ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്നു...........<br /><br />ആ സുഖമുള്ള വേദനയില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ചിദംബരസ്മരണകളില്‍ക്കുരുങ്ങി. മെലിഞ്ഞുനീണ്ട് മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച് മദ്യക്കുപ്പിസൂക്ഷിച്ച തോള്‍സഞ്ചിയും തൂക്കി ഒരാള്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ പടലങ്ങളില്‍ കവിതചൊല്ലി നടക്കുന്നു.............. എന്റെ പ്രിയകവി..........<br /><br />ക്ഷേത്രത്തിനടുത്ത് വണ്ടി നിര്‍ത്തി അവനെന്നെ തട്ടിവിളിച്ചു.......ആകാശം അപ്പോള്‍ ചിദംബരസ്മരണകളുടെ പുറം ചട്ടപോലെ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.......<br /><br />നിൻ തുറമുഖത്തിലണയുകയാണെൻ <br />ക്ഷുഭിതയൗവ്വനത്തിൻ ലോഹനൗകകൾ ............. കവിതാശകലം ഞങ്ങള്‍ക്കുചുറ്റും സ്വയം മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു....<br /><br />ജീവിതം ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്ന് അത് നിങ്ങള്‍ക്കായി എപ്പോഴും കാത്തു വെക്കുന്നു- അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതെത്രസത്യമാണ്. <br /><br />-------------------------<br />ഇത്<br />എന്റെ പ്രണയത്തില്‍ രക്തച്ചുവപ്പ് ചാലിക്കുന്നവന്<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6192294549941125523?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-48794494957822347512011-02-06T21:18:00.000-08:002011-02-06T21:19:58.440-08:00എന്നും ഓര്‍ത്തു കണ്ണീര്‍ പൊഴിയ്ക്കാന്‍<br />ഒരു രക്തനക്ഷത്രം<br />ക്രൂരതയുടെ കൈകളില്‍ ‍<br />പിടഞ്ഞു തീര്‍ന്നൊരു ശുഭ്ര ബിന്ദു<br /><br />നിനക്കൊന്നുറക്കെ ശപിയ്ക്കാമായിരുന്നു<br />പിന്നില്‍ ബാക്കിയാവുന്ന ലോകത്തെ<br />ഇനി പെണ്‍പിറവിയില്ലാതെയാകാന്‍<br />ഇനിയും നെഞ്ചുവേവുന്ന അമ്മമാര്‍ക്കൊന്നു<br />സ്വയം മറന്നുറങ്ങാന്‍ <br /><br />ആരുണ്ടറിയാന്‍?<br />ഇരുന്പുപാളത്തില്‍ ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്ന-<br />നിന്റെ പിടിച്ചില്‍,<br />പ്രജ്ഞയറ്റ നിന്നമ്മതന്‍ വേവ്,<br />കാലവായ് നിന്ന കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ തേങ്ങല്‍.......<br /><br />ഇനി പൊതുദര്‍ശനം,<br />വിലാപയാത്ര, <br />അനുശോചനങ്ങള്‍,<br />ഒടുവില്‍ നാളുകള്‍ക്കകം,<br />നീ വെറുമൊരോര്‍മ്മ,<br />വരും വര്‍ഷത്തില്‍, <br />വെറുമൊരു ഓര്‍മ്മദിനം.....<br />പതിയെ മറവിയുടെ കയങ്ങളില്‍........<br /><br />ഇനിയുമുണ്ടാകാം <br />നിനക്ക് ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍<br />അനുഭവത്താല്‍ നിനക്ക് അനിയത്തിമാരാകാന്‍<br />വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍<br /><br />റാഞ്ചിപ്പറക്കാന്‍ കാത്തിരിക്കവാം<br />ഇരുട്ടിലും പകലിലും <br />വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്ന കഴുകന്മാര്‍ <br />അമ്മയുടെ നിഴല്‍ മാറുന്ന വേളയില്‍<br />ഇനിയും സ്വപ്നങ്ങളിവിടെ പിടഞ്ഞുമരിയ്ക്കും<br /><br />( സൗമ്യയ്ക്ക്)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4879449495782234751?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-48850172217185045392011-01-19T02:36:00.000-08:002011-01-19T02:42:03.650-08:00ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്,<br />മുന്നിലും പിന്നിലുമായി,<br />ഇടയ്ക്ക് നീണ്ടും ഇടക്ക് കുറുകിയും,<br />ഇരുണ്ടും തെളിഞ്ഞും,<br />നിഴല്‍ .........<br /><br />തനിച്ചു നടക്കുന്പോള്‍ ഒരിട, <br />കാലിനടയിലേയ്ക്ക് ചുരുങ്ങി,<br />തെല്ലിട കഴിഞ്ഞ്, <br />ഞാന്‍ മാത്രമേ സ്വന്താമായുള്ളുവെന്ന് <br />ധാര്‍ഷ്ട്യം കാണിച്ച്,<br />ഇരട്ടിവലിപ്പത്തില്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്ന്<br />കറുത്ത നിഴല്‍......<br /><br />ചിലപ്പോള്‍,<br />കൈപിടിച്ചെന്നപോലെ നടത്തി,<br />പിന്നെയും മുന്നോട്ടായുന്പോള്‍,<br />പേടിച്ച് പിന്നോക്കം മാറി, <br />മറപറ്റി നടന്ന്, <br />വീണ്ടും കാലിനടിയിലേയ്ക്ക് ചുരുങ്ങി, <br />ഒറ്റയാണെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്, <br />നിഴല്‍, <br /><br />നിഴല്‍ മാത്രമാണ്,<br />നിഴല്‍ മാത്രമേയുള്ളു,<br />നിഴലുപോലെ,<br />നിഴലായി നില്‍ക്കാന്‍....‍.<br />ജീവനുണ്ടെന്നോര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍....<br /><br />നോക്കൂ... നിന്നെ ‍ഞാനെന്നിലേയ്ക്കു<br />ചേര്‍ത്തിരുന്പാണി തറയ്ക്കുന്നു,<br />വെളിച്ചം മാറുന്നവേളയില്‍,<br />എന്നെ കളഞ്ഞിട്ടു പോകാതിരിക്കാന്‍,<br />ജീവനുണ്ടെന്ന് ഇടയ്ക്കെനിയ്ക്കൊന്ന്,<br />ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4885017221718504539?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-73881731089069348612011-01-03T22:58:00.000-08:002011-01-03T23:00:42.240-08:00നീയില്ലാ നേരത്ത്,<br />പഴയ വേവിന്റെ കനലൂതിത്തെളിച്ച്,<br />ദിശതെറ്റിയൊരു കാറ്റുവന്നലച്ചു.......<br />പൊടുന്നനെയാണ്,<br />നിശ്ചലമായ നദി പിടഞ്ഞുണര്‍ന്ന്,<br />ഉപ്പുനീരിന്റെ ഗന്ധം പരത്തി, <br />വീണ്ടും തിളച്ചുമറിഞ്ഞ് ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയത്...<br /><br />നീയില്ലാതെ തനിയെ ഞാനതില്‍,<br />വീണ്ടും പാതി വെന്ത് വികൃതയായൊഴുകി....<br />പഴയ കിനാക്കള്‍, കനല്‍വഴി,<br />വിഷം പടര്‍ന്ന് തീരം കരിച്ച<br />അതേ നദി......<br /><br />നീ കൈവഴിയായി ചേരുന്ന <br />ഈയിടം വരെ ഞാന്‍ <br />വിഷം തീണ്ടി പാതി വെന്തൊഴുകി,<br />ഒടുവില്‍ നിന്റെ തെളിനീര്‍, തണുപ്പ്,<br />എന്നെയും നെഞ്ചിലേറ്റി,<br />പതുക്കെ വഴിമാറിയൊഴുകുന്പോള്‍,<br />പഴയകാറ്റ് തിരികെ വീശാന്‍ തുടങ്ങി.....<br /><br />എന്റെ കണ്ണീരുപ്പ് വീണ്ടും <br />പടര്‍ന്നപ്പൊഴാണ് <br />നീ പറഞ്ഞത്<br />കാറ്റുകാണാ അഗാധതയിലാണ് <br />നമ്മളൊന്നിച്ചൊഴുകുന്നതെന്ന്,<br />വിഷം തീണ്ടി നീലിച്ചൊരീ കൈവഴി,<br />നീ നിന്നിലലിയിച്ച്.....<br />മറ്റൊരു നദിയായ് ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയെന്ന്....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7388173108906934861?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-39820450684348320532010-12-19T00:49:00.000-08:002010-12-22T04:10:52.132-08:00വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള എന്റെ വഴിയില്‍,<br />തുരുന്പുമണം പൂണ്ടൊരു കാറ്റ്‍,<br />ഇടക്കിടെ നിന്നെയും കടന്ന്‍, <br />ഇവിടെ എനിയ്ക്കടുത്തെത്തി‍,<br />മോഹഭംഗങ്ങളുടെ താളത്തില്‍‍, <br />വെറുതെയെന്തോ മൂളുന്നുണ്ട്..........<br /><br />ഞാനത് കേള്‍ക്കാതിരിക്കയാണ്,<br />കയറിയിരിക്കുന്ന <br />ഈ വേനല്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി.<br />പോന്നുപോയെങ്കിലെന്നോര്‍ത്ത്......<br /><br />ഇനിയൊരു രാത്രി തിളച്ചേറ്റുന്ന ഓര്‍മ്മകളില്‍,<br />പഴയൊരു പാട്ടിന്റെ താളത്തില്‍, <br />നീയില്ലാത്തൊരു യാത്രയായി,<br />തനിച്ചിരുന്നു ഞാനതിനിനെ രേഖപ്പെടുത്തും.......<br /><br />ഇടക്കിടെ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില്‍,<br />ഞാന്‍ തനിച്ചാവുന്നു....<br />നിന്നെ അകലെയിവിടെ കളഞ്ഞ്,<br />ഒരു രാത്രിയുടെ അകലത്തില്, <br />ഞാന്‍ മറ്റൊരു കാലത്തില്‍, <br />മറ്റൊരാളായി വേഷപ്പകര്‍ച്ച തേടുന്നു....<br /><br />തിരികെയവിടെ ദുഖം ഘനീഭവിപ്പിച്ച്, <br />പടിയിറങ്ങുന്പോള്‍,<br />വീണ്ടും പഴയ തുരുന്പുമണം,<br />പിന്നെ ദൂരെയിവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന,<br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ സ്വപ്നത്തെ ദത്തുനല്‍കി,<br />വീണ്ടുമൊരുരാത്രിയില്‍ ഒറ്റയായി,<br />ഞാന്‍ തിരികെ വന്നിടും, <br />നീ ഉറക്കംവിട്ടുണരുന്പൊഴേയ്ക്കും..........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3982045068434832053?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-11659410824619747062010-12-09T00:50:00.000-08:002010-12-09T00:59:25.854-08:00ഇവിടെയിന്നും ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു,<br />ഒരു വിഷപ്പുഴ......<br />പുതിയ കൈവഴികള്‍ ജനിപ്പിച്ച്,<br />മരണം വിതച്ച് തലമുറകളിലേയ്ക്ക്,<br />ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന, കാളകൂടം തോല്‍ക്കുന്ന,<br />കൊടും വിഷപ്പുഴ.........<br /><br />തീരങ്ങളില്‍ വിഷം തീണ്ടി, <br />മുരടിച്ച ബാല്യങ്ങള്‍,<br />മുട്ടിലിഴയുന്ന യൗവ്വനം,<br />വെളിച്ചം കെട്ട കണ്ണുകള്‍.<br />വിഷദ്വാരം വീണ ഹൃദയങ്ങള്‍........<br /><br />അവിടെയ-<br />വരെക്കാത്ത് ചുറ്റിലും കണ്ണുകള്‍,<br />നിറംകെട്ട് നീരുവറ്റി,<br />കവിളില്‍ കണ്ണീര്‍ച്ചാലുണങ്ങിയവര്‍,<br />ഇവരത്രേ ദുരന്തങ്ങള്‍ക്ക് ജന്മമേകിയോര്‍.....<br /><br />തേങ്ങിത്തേങ്ങി,<br />നിറം കെട്ട് ചില സ്വപ്നങ്ങള്‍,<br />ഇന്നും ചുറ്റിയലയുന്നു,<br />വെറുതെ തെല്ലിട നേരത്തേ,<br />നിറപ്പകര്‍ച്ച , കണ്ട് മോഹിച്ച്.....<br /><br />വാഗ്ദാനങ്ങള്‍,<br />ചൂണ്ടയില്‍ക്കുരുക്കി അധികാരമേറി,<br />ഇടക്കിടെ ശുഭ്രവേഷത്തില്‍ച്ചിലര്‍,<br />കവലപ്രസംഗത്തിനെത്തുന്നു.....<br />ഇവരുടെ നിഴലില്‍,<br />വീണ്ടും ചിലര്‍ നാടുകയറി,<br />വിഷം ചീറ്റിച്ച് മരണമാം ഭൂതത്തെ,<br />പുകയായ് പുറത്തേയ്ക്കയയ്ക്കുന്നു....<br /><br />നീറുക മുന്നിലുള്ളൊരീ സത്യങ്ങളില്‍,<br />പിടഞ്ഞൊടുങ്ങുക വിഷം വിതയ്ക്കുന്ന ഭാവിയില്‍,<br />ഒടുവില്‍ ഓരോ വിഷം തീണ്ടിയ ജീവനും,<br />പൊലിഞ്ഞുതീരുന്പോള്‍,<br />രക്ഷയായെന്നുറച്ച് മറ്റൊരു തുള്ളി,<br />വിഷജലത്തിലൊടുങ്ങാം....<br /><br />പിന്നെയവര്‍ നാടു കേറട്ടെ,<br />കാടുകേറട്ടെ,<br />അവിടെയാകെ,<br />മൃത്യുവിന്റെ വിത്തു വിതയ്ക്കട്ടെ,<br />വിഷപ്പുഴകള്‍ക്ക് കൈവഴി തീര്‍ക്കട്ടെ ..........<br /><br />{മുന്പ് കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ദുരിതം വതയ്ക്കുന്ന കാസര്‍കോട്ടെ ചില ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നടത്തിയ ഒരു യാത്ര, അന്ന് കണ്ട അംഗവൈകല്യം വന്ന ചില കുട്ടികള്‍, അവരുടെ അച്ഛനമമ്മമാര്‍, ഉത്തരംകിട്ടാതെ നില്‍ക്കുന്ന നാട്ടുകാര്‍........ഇപ്പോള്‍ എന്‍സള്‍ഫാന്‍ വിഷയത്തില്‍ നേതാക്കള്‍ പരസ്പരം വിഴുപ്പലക്കുന്പോള്‍ അന്നത്തെ അതേ നീറ്റലോടെ വീണ്ടും ആ ഓര്‍മ്മ.........ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തിരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതേ ഇങ്ങനെ തോന്നി............}<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1165941082461974706?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-1940720809276244642010-11-17T22:40:00.000-08:002010-11-17T22:43:24.762-08:00ചില വരണ്ട മണല്‍ക്കാറ്റുകള്‍ക്കൊടുവിലാണ് <br />നീറ്റിപ്പുകയ്ക്കുന്ന,<br />ഒരു മണല്‍ത്തരിയായി,<br />നീ കണ്ണിലേയ്ക്കു കടന്നുവന്നത്.<br /><br />അവിടെയിരുന്നൊരു ഒരു മരുഭൂമിയുടെ <br />കഥപറഞ്ഞെന്നെ,.<br />കരയിച്ച് ഒടുക്കമെന്റെ കണ്ണുനീരിലലിഞ്ഞൊ-<br />ഴുകിപ്പോയതെങ്ങോട്ടാണ്?<br /><br />ഇനിയും ആഞ്ഞുവീശുന്നൊരു,<br />കാറ്റിനെക്കാത്തിരിക്കയാവാം,<br />മരുക്കാട്ടിലെ മണല്‍മഴയുടെ,<br />കള്ളക്കഥ പറഞ്ഞെന്റെ,<br />തേങ്ങലില്‍ ഊറിച്ചിരിക്കാന്‍....<br /><br />നിന്റെ കഥകേട്ടൊടുക്ക-<br />മെന്റെയുള്ളിരൊരു,<br />മരൂഭൂമി പിറന്നുവീഴുന്നു.....<br />അവിടെ മരുക്കാറ്റുവീശി,<br />മണല്‍ പഴുത്തുഷ്ണം തിളയ്ക്കുന്നു....<br /><br />ഇനിയും നീ വെറുതേ കാറ്റിലേറി,<br />വന്നു കണ്ണില്‍ വീഴാതിരിക്കുക.<br />വീണ്ടും മരുക്കഥകള്‍ പറ‍ഞ്ഞെന്റെയുള്ളില്‍,<br />വലിയ മരുക്കാലങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കുക......<br /><br />കണ്ണടച്ചിരിക്കയാണ്, <br />മരുക്കാലത്തിനൊടുക്കമൊരു-<br />മഴക്കാലം വന്ന്,<br />മരുഭൂമി തളിര്‍ക്കുമെന്നാശിച്ച്........<br /><br />അന്ന് നീ വരുക,<br />പതുക്കെ കാറ്റിലൂ-,<br />ളിയിട്ടെന്റെ കണ്ണില്‍ കടന്ന്,<br />നീറ്റിപ്പുകച്ചാ പഴയ,<br />മരുക്കാലത്തെയോര്‍മ്മിച്ച്,<br />അടഞ്ഞുപോയ കണ്ണില്‍, <br />അകലെയവിടെപ്പെയ്യുന്ന, <br />മണല്‍മഴയുടെ, <br />ചിത്രങ്ങളെഴുതുക......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-194072080927624464?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-89683430009001790882010-11-09T01:17:00.001-08:002010-11-09T01:17:49.967-08:00തല്ലിയുടഞ്ഞുപോകുന്ന വേദനകളിലേയ്ക്ക്, <br />ഇടയ്ക്കു നീയിങ്ങനെ ,<br />കയറി വന്നുപോകുന്പോള്‍,<br />വീണ്ടും വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ- <br />ചടുലതകളിലേയ്ക്ക് , <br />ഇന്നുകള്‍ ഒന്നു പിടഞ്ഞുണരുന്നു...<br /><br />ഉറഞ്ഞുപോയ പഴയ മഞ്ഞുകാലത്തില്‍,<br />ഇലപൊഴിഞ്ഞു തീര്‍ന്ന്,<br />പിന്നെ വന്ന ഗ്രീഷ്മത്തില്‍,<br />കാട്ടുതീയ്ക്ക് പുല്‍കാന്‍ പാകത്തില്‍,<br />മരിച്ചു നിന്ന മരങ്ങളില്‍,<br />സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചില പച്ചപ്പൊട്ടുകള്‍...... <br /><br />കടുത്ത ഗ്രീഷ്മമെന്നപോലെയാണ്,<br />നിന്റെ ചടുലപ്രവേശം, പിന്നെ....<br />വേഗത്തിലൊന്നു സ്വയം കുടഞ്ഞു <br />നീ വിതയ്ക്കുന്ന പൂക്കാലങ്ങള്‍....... <br />പഠിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്റെ പക്ഷികള്‍,<br />നിനക്കുകേള്‍ക്കെമാത്രം,<br />പാട്ടുമൂളിപ്പറക്കാന്‍.....<br /><br />അവിടെ താഴ്വാരത്തില്‍ നിലച്ച,<br />പുഴകള്‍ ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.<br />നരച്ചു നേര്‍ത്ത ഗ്രീഷ്മത്തെ മറന്ന്,<br />തെളി നീലിമയില്‍ അവര്‍,<br />അഗാധത തേടി പരക്കുന്നു, <br /><br />പതുക്കെ വീണ്ടും, <br />ഇരുള്‍ കനക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു....<br />നീ ഇറങ്ങാന്‍ സമയമായി,<br />ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ച്,<br />പഴയ പാതിമയക്കത്തിലേയ്ക്ക്.....<br />ഇനി നിന്റെ കാലൊച്ച തിരികെയത്തുവോളം,<br />ഉണര്‍വ്വില്ല, പകലില്ല, വെളിച്ചവും......<br /><br />പാതിവഴിയ്ക്ക് നീ,<br />പിന്‍തിരിയുമെന്നോര്‍ത്താണ്,<br />ഇവിടെ ഒളിഞ്ഞുനില്‍ക്കാറുള്ളത്<br />വെറുതെ, വെറുതേയാണാ തോന്നല്‍,<br />നീ പിന്‍തിരിയാറില്ല, ഒരാള്‍മാത്രം നടക്കുന്ന, <br />നേര്‍ത്ത നേര്‍രേഖകള്‍ മാത്രമാണു<br />നിന്റെ വഴികള്‍........<br />വെറും നേര്‍രേഖകള്‍.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8968343000900179088?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-91178770746190715002010-10-21T04:00:00.000-07:002010-10-24T21:42:26.909-07:00എന്നില്‍ നിന്നു നീയും <br />നിന്നില്‍ നിന്നു ഞാനും <br />അടര്‍ന്നു മാറുന്പോള്‍ <br />നമ്മളില്ലാതാകുമെന്നോര്‍ക്കാതെ <br />ഞാനിന്നും ചില മിനുങ്ങുവെട്ടങ്ങളെത്തേടി<br />കാറ്റിനും മഴയ്ക്കുമൊപ്പം<br />പഴയവഴികളിയെ യാത്രക്കാരിയാകുന്നു...........<br /><br />മതിലരികില്‍ എന്റെ കണ്ണിലെ നനവു തൊട്ടു,<br />നീ വരച്ചിട്ട ചിത്രങ്ങള്‍,<br />പായല്‍പിടിച്ച് മങ്ങിയ പച്ചനിറത്തില്‍,<br />ഇപ്പൊഴും കഥ പറഞ്ഞേയിരിക്കുന്നു......<br /><br />എത്രയോ സത്യമായിരിക്കുന്നു,<br />പഴയ വഴി വീണ്ടും വന്നിരിക്കുമെന്ന്,<br />എന്നെയോര്‍ത്തുനീ ആത്മഗതം കൊണ്ടത്,<br />ഒടുക്കം വാതുവച്ച് കരയിച്ചത്........<br /><br />ഇനി പല മഴയത്തും<br />തനിച്ചായിരിക്കുമെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്,<br />ഉള്ളംകയ്യിലേയ്ക്ക് ധൈര്യമാവാഹിച്ചുതന്ന്,<br />പഴയമഴക്കാലത്തില്‍ ചേര്‍ത്തുനടത്തിയത്,<br />ഇന്നലെ അതേ മഴയുടെ ആവര്‍ത്തനത്തില്‍ <br />ഞാന്‍ കുതിര്‍ന്ന്, വിറകൊണ്ട് തനിയേ നടന്നു<br /><br />ഒരിക്കലും ഒന്നുചേരില്ലെന്ന് ശഠിച്ച് ,<br />ചില ഒറ്റയടിപ്പാതകള്‍,<br />നീണ്ടു നനഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്....<br />ചില വഴുക്കിന്റെ പാടുകള്‍ കാണിച്ച്,<br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊള്ളുകയെന്ന്,<br />മൗനമായ്പ്പറഞ്ഞ്, <br />അരികിലുണ്ടെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്,<br />വെറുതെയൊരു മഴപ്പാട്ട്......<br />കാലംതെറ്റിപ്പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്കൊപ്പം, <br />ഈണം തെറ്റി ആരോ പാടുന്നു,<br />പഴയ അതേ മഴപ്പാട്ട് .......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-9117877074619071500?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-6952159666396757592010-10-02T23:27:00.000-07:002010-10-02T23:32:16.640-07:00ഞാന്‍ ഇതാ ഇവിടെയാണ്.<br />നിന്റെ കണ്ണിന്റെ നീലച്ച അഗാധത്തില്‍,<br />വെറുതെ പരന്നൊഴുകി,<br />പിന്നെ വറുമൊരു തണുത്ത തുള്ളിപോല്‍,<br />അലിഞ്ഞിറങ്ങി ശൂന്യമാവുകയാണ്.......<br /><br />അവിടെയാ ശൂന്യ ബിന്ദുവില്‍, <br />എന്റെ പ്രണയം മുളയ്ക്കുന്നു......<br /><br />വെറുതെ ആവാഹിച്ചെടുത്ത്, <br />അവിടെയാ അഗാധത്തില്‍, <br />ചുഴിയും മലരിയും സൃഷ്ടിച്ച്,<br />പുറംകാഴ്ചകളില്‍ നിന്നകറ്റി,<br />അകത്ത് ഗൂഡമായ് തീര്‍ത്തൊരറയില്‍,<br />നീലച്ചായത്തില്‍ കുതിര്‍ത്ത്,<br />ആത്മാവില്‍ ചേര്‍ത്ത് വച്ചേയ്ക്കുക....... <br /><br />പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടെടുക്കും,<br />നിലാവിന്റെ നീലപോലെ,<br />നിന്റെയുള്ളിലെ നേര്‍ത്ത നനവില്‍<br />ചേര്‍ന്നിരുന്ന്,<br />പെറ്റുപെരുകുന്ന എന്റെ പ്രണയം.......<br /><br />വേനലില്‍ നിന്റെയുള്ളില്‍,<br />വലിയ വര്‍ഷമായ് പെയ്തുതിറങ്ങി,<br />ഒടുക്കമൊരു തുള്ളിമാത്രമായ്, <br />കണ്ണിലെ തിളങ്ങുന്ന നീലയായ്,<br />ഇറ്റുവീഴുന്ന ഒരു തുള്ളിതേങ്ങലായ്,<br />വീണ്ടും തിരികെയലിഞ്ഞു ചേരും.<br /><br />ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍,<br />എന്റെ ജീവന്‍, അവിടെ ,<br />നിന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ആഗാധത്തിലേയ്ക്ക് ,<br />പതുക്കെ വീണിടറി, പ്രണയം തീണ്ടി മരിയ്ക്കും. <br />ഒടുക്കം പരക്കുന്ന നീല നിറം, <br />തനിയേ കുറിച്ചുവെയ്ക്കും, <br />ഇവള്‍ പ്രണയം തീണ്ടി മരിച്ചവള്‍.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-695215966639675759?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-73935220920971674852010-09-08T21:09:00.000-07:002010-09-09T03:08:06.888-07:00നീയില്ലാതെ സായന്തനങ്ങള്‍,<br />നരച്ചു പഴകിയ കരിന്പടം കണക്കെ,<br />ഓര്‍മ്മകളുടെ ചൂരടിപ്പിച്ച്,<br />ഏകാന്തതയ്ക്കും ഗന്ധങ്ങളുണ്ടെന്ന്<br />വെളിപ്പെടുത്തി,<br />ഒറ്റപ്പെടലില്‍ തണുത്തുപോകുന്ന,<br />ദേഹത്ത് പറ്റിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു......<br /><br />ഇവിടെ ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്,<br />ഗന്ധങ്ങള്‍ കൂടിക്കലരുന്ന-<br />ഈ ഏകാന്തത, <br />കാറ്റുപോലുമില്ലാതെ നിശ്ചലം.<br />പലവഴികളില്‍ പലനേരത്ത്,<br />വെറുതെ നടന്നു, <br />ഒടുക്കം പിന്നെയും പഴയഗന്ധങ്ങളുടെ, <br />നടുക്കായ് വന്നു വീഴുന്നു........<br /><br />കാറ്റിലലിഞ്ഞേയ്ക്കാവുന്ന നിശ്വാസങ്ങള്‍<br />പിടിച്ചെടുത്ത് ഇഴപിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന് <br />വ്യാമോഹം കൊണ്ട്, ഒടുക്കം,<br />തോറ്റു പിന്‍വാങ്ങുകയാണ്.<br />കരയാനൊരുന്പെട്ടൊരു ഗദ്ഗദം,<br />തൊണ്ടയില്‍ വന്നു വിങ്ങി,<br />വീണ്ടും നെഞ്ചിലേയ്ക്ക തിരിച്ചിറങ്ങി,<br />ഇടറിയൊടുങ്ങുന്നു.........<br /><br />ഇവിടെ, ഈ ഗന്ധങ്ങളുടെ<br />കരിന്പടക്കീഴില്‍ ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്. <br />വന്നേയ്ക്കുക വേഗം തിരികെ,<br />ഏകാന്തതയുടെ ഗന്ധങ്ങള്‍, <br />ഇഴവേര്‍തിരിച്ച് പങ്കിട്ടെടുക്കാന്‍ .......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7393522092097167485?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-39392826698797303642010-08-29T03:08:00.001-07:002010-08-29T03:08:49.489-07:00മൂര്‍ധാവില്‍ അച്ഛന്‍ ഉമ്മവച്ചേടത്തു-<br />നിന്നൊരു മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ പുളഞ്ഞ്,<br />അടിവയറ്റില്‍ തൊട്ട് , <br />ഒരു നിണപ്പുഴയൊഴുക്കി,<br />വേദനിപ്പിച്ച് , കരഞ്ഞ്. പിടഞ്ഞ്, വഴുക്കി <br />പുറത്തേയ്ക് വന്നതാണ് ഞാനെന്ന്, <br />അമ്മ........<br /><br />ഇനിയും ജീവന്‍ കിളിര്‍പ്പിച്ച്,<br />വേദനിച്ച് പുളഞ്ഞൊടുവിലൊരു,<br />അമ്മ വിളികേട്ട്,<br />നിറവില്‍ ചിരിയ്ക്കേണ്ടവളാണ് ഞാനെന്ന്,<br />വെറുതേ വീണ്ടും വീണ്ടും,<br />അമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.....<br /><br />ഒട്ടും പുതുമയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ്... <br />ചിറികോട്ടി ചിരിച്ചപ്പോള്‍, <br />ദേഷ്യം കനപ്പിച്ച് അമ്മ,<br />വീണ്ടും അടുക്കളച്ചൂടിലേയ്ക്ക്, <br />ഒന്നുമറിയാതെ അകത്ത് അച്ചന്റെ, <br />മുറിയില്‍ ഒരു നേര്‍ത്ത താരാട്ട് മുറിയുന്നു....<br /><br />മനസ്സിലൊഴുകിപ്പരന്ന നിണപ്പുഴയില്‍ <br />എത്ര പേര്‍ ജനിച്ചു മരിച്ചു......<br />കണക്കില്ലാത്ത സ്വപ്ന ബീജങ്ങള്‍, <br />കൈകാല്‍ മുളച്ചെഴുന്നേറ്റുവന്നു, <br />തൊട്ടടുത്ത ശൈത്യത്തില്‍ മരവിച്ചും,<br />പിന്നാലെ വന്ന വേനലില്‍,<br />പൊള്ളിയും മരിച്ചുപോയ്....... <br /><br />ഇടര്‍ച്ച തളര്‍ത്തുന്ന,<br />ചില നേരങ്ങളില്‍, <br />അമ്മയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ,<br />ചില ശുഭ്ര സ്വപ്നങ്ങളിനിയുമുണ്ടന്ന് ,<br />കള്ളം പറഞ്ഞ്, പ്രതീക്ഷയുടെ <br />ഒരു പിടി പാഴ്വാക്കുകളുച്ചരിച്ച്,<br />മടക്കയാത്രയ്ക്ക് ഭാണ്ഡം മുറുക്കുന്നു.....<br /><br />അമ്മ വീണ്ടുമൊരു സ്വപ്നത്തിന്, <br />വെള്ളവും വളവും കോരി,<br />വീണ്ടും അടുക്കളവേവില്‍, <br />പലഹാരങ്ങള്‍ പൊതികെട്ടിയൊരുക്കി......<br /><br />ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ പടിയിറങ്ങുന്പോള്‍, <br />ഇവിടെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേര്‍,<br />നിന്നിലൂടൊരു ജന്മപുണ്യത്തിന്, <br />കാത്തിരിക്കയാണെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്, <br />അച്ഛന്റെ ഇടംചുമലില്‍ തലചേര്‍ത്തമ്മ<br />വീണ്ടും സാരിത്തലപ്പ് മുഖത്തേയ്ക്കടുപ്പിച്ചു........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3939282669879730364?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-30246378642911032582010-08-17T00:03:00.000-07:002010-08-17T00:06:06.499-07:00ഊഷരമായൊരു മടിത്തട്ടാണ് നീയിപ്പോള്‍,<br />പണ്ടൊരു നദിയൊഴുകിയ വഴിയെന്നാരോ,<br />പിറുപിറുത്തിരിക്കുന്നു,<br />മുഖഛായ മാറി നീ മുറിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.<br /><br />അന്ന്, ആ കര്‍ക്കിടകത്തില്‍<br />നീ മദിച്ചുപായുന്നതിനിടെ,<br />മുത്തശ്ശനെ ധ്യാനിച്ച്,<br />എള്ളും പൂവിമിട്ടൊരുക്കിയ<br />ഒരു പിടി വറ്റും ഇലച്ചീന്തില്‍ തന്ന്,<br />അച്ഛനെന്നെ നിന്നിലേയ്ക്കയച്ചിരുന്നു.<br /><br />നീ നാഭിച്ചുഴിയിലേയ്ക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ച്<br />ഓളക്കൈകള്‍ കഴുത്തില്‍ മുറക്കി<br />ഒരു വേള ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചതാണ്<br />ആരോ കരയ്ക്കടുപ്പിച്ചിരുന്നു, <br />ജീവന്‍ തിരിച്ചെന്നിലേയ്ക്കുവന്ന്<br />തളര്‍ച്ചയിലേയ്ക്ക്, <br />തൊട്ടുണര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.....<br /><br />ഇന്ന്, ഇപ്പോഴിതാ വീണ്ടും,<br />നിന്നിലേയ്ക്കായ് വന്നിരിക്കുന്നു,<br />സ്വന്തം പേരുച്ചരിച്ച് എള്ളും പൂവിമിട്ട്<br />ഒരു പിടി വറ്റുണ്ട്.......<br />പക്ഷേ, മനംനിറഞ്ഞു<br />നീയേറ്റുവാങ്ങുവതെങ്ങനെ?<br /><br />ആരോ ദുരയില്‍, <br />കീറിമുറിച്ചിട്ട നിന്റെ നെഞ്ചിടം..... <br />നടന്നു വലഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.<br />ദൂരെയൊരു പൊട്ടുപോല്‍,<br />ഒരുതുള്ളി വെള്ളം!<br /><br />വെറുതെയൊരു മരീചികയാണ്,<br />ഒഴുക്കും ആഴവുമില്ലാതെ, <br />നീയെനിയ്ക്കെങ്ങനെ മരണമേകും?<br />മരണമില്ലാതെങ്ങനെ മോക്ഷമാവും?<br /><br />തിരിച്ചിനി പിന്നോട്ടില്ല,<br />വെറുതെ നിന്നിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കട്ടെ<br />അടുത്ത വര്‍ഷംവരെ നടപ്പുനീളട്ടെ.....<br />മഴപെയ്തു കുളിര്‍ത്തു നീ പരന്നൊഴുകുന്പോള്‍ <br />കൂടെയൊഴുക്കിയേക്കുക<br /><br />ഇരുണ്ട ചുഴികളൊരുക്കി വലിച്ചടുപ്പിച്ച് <br />ഇനിയും ജനിമൃതികളില്ലാത്ത<br />അഗാധതതകളിലേയ്ക്ക് <br />പുണര്‍ന്നെടുത്തുകൊള്ളുക<br /><br />നീ നിള, നിള മാത്രമെന്ന് മന്ത്രിച്ച് ,<br />കയ്യിലീ ആത്മപിണ്ഡവുമായി,<br />ഞാന്‍ നടക്കുകയാണ്, <br />ഊഷരമായ ഈ മണല്‍വഴിയില്‍<br />ഒരു തുള്ളി മോക്ഷത്തിന്റെ നനവു ദാഹിച്ച് .........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3024637864291103258?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-10230546080779143182010-07-28T22:55:00.000-07:002010-07-28T22:59:39.939-07:00കറുത്തപക്ഷത്തില്‍, <br />ഉലഞ്ഞാടുന്ന, <br />മരത്തലപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ,<br />നിന്നെ കാണുകയാണ്.<br />കുനിഞ്ഞിരുന്ന വിതുന്പുന്ന,<br />ഒരു നിഴല്‍പോലെ.....<br /><br />പേരിഷ്ടമില്ലെന്ന നിന്റെ പിറുപിറുക്കല്‍, <br />കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്, ഇടയ്ക്കുയരുന്ന <br />നെടുവീര്‍പ്പിനുള്ളില്‍ ഉറഞ്ഞുകൂടുന്ന,<br />അമര്‍ഷധ്വനികളും....<br /><br />പേരെന്തുമാവട്ടെ,<br />എത്രപേര്‍ നിന്നെ <br />പ്രണയിച്ച് അടുത്തുകൂടുന്നു,<br />ഒരുവട്ടം വന്നപ്പോള്‍ <br />ഞാനോര്‍ക്കുന്നു,<br /><br />പച്ച ജാലകവിരിയുള്ള മുറിയ്ക്കുള്ളില്‍<br />കടന്നുവന്ന് മോഹിപ്പിച്ച് <br />കൂടെവിളിച്ച്, പിന്നെ <br />നരച്ചൊരു വരാന്തയില്‍വച്ച് ,<br />പാതിവഴിയില്‍ കൈവിടുവിച്ച്,<br />കളഞ്ഞിട്ടു പോയത്......<br /><br />‍ഞാനിനിയും വരുകയാണ്,<br />വീണ്ടും നീ ജാലകം തുറന്ന്,<br />നല്ലനേരംനോക്കി കൈപിടിച്ചേറ്റി...<br />കൂടെ ഇടതുഭാഗത്തായി,<br />ഇരുത്തുമെന്നോര്‍ത്ത്......<br /><br />എന്തിനീ കണ്ണുനീര്‍?<br />മറന്നേയ്ക്കുക, മരണമെന്ന,<br />ആരോ തന്നൊരാ പേര്,<br />പ്രണയമെന്ന് ഞാനത് തിരുത്തുട്ടെ......<br />കറുത്തപക്ഷത്തില്‍ <br />ചുവപ്പു കടുത്ത് കറുത്തുപോയ, <br />എന്റെ പ്രണയം........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1023054608077914318?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-84629721458760429282010-07-16T03:27:00.000-07:002010-07-16T20:55:20.660-07:00വെളുത്ത രക്തബിന്ദുക്കളാണ്, <br />കുടിയിറക്കപ്പെട്ടവളെന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.<br />ഞാനറിയാതെയാണ്, <br />അടയാളങ്ങള്‍ വന്നുവീണത്.<br />അന്ന് ഇറക്കിവിട്ടപ്പോള്‍,<br />മുറിഞ്ഞ് പൊടിഞ്ഞിറ്റിയതാണിത്.....<br /><br />വെറുതെയൊന്ന് താഴേയ്ക്ക് നോക്കു,<br />അവിടെ ആ വാതില്‍പ്പടിയിലുണ്ട്,<br />വെളുത്ത പൊട്ടുകളായി,<br />ഉണങ്ങിയൊട്ടിയിരിക്കുന്നു,<br />വെള്ളത്തിലലിയാത്തവിധം.....<br /><br />അന്ന് അതിറ്റുവീണപ്പോള്‍,<br />വെള്ള നിറം കയ്യില്‍ തൊട്ടെടുത്ത്,<br />മുഖത്തു മിന്നിച്ച ഭാവങ്ങള്‍,<br />തേഞ്ഞുപഴകിയ,<br />ഒരു ക്ലീഷേയെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി.....<br /><br />പലവുരു കേട്ടുപഴക്കമേറിപ്പോയതാണ്,<br />ചെവി കൊടുക്കാതെ തിടുക്കത്തില്‍,<br />ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴാണ്,<br /> കൈത്തലത്തില്‍ കുരുക്കി,<br />ഇറയത്ത് കെട്ടിയിട്ട ഇരുന്പു ചങ്ങല, <br />ഒരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു തന്നത്......<br /><br />തന്നേ പൊട്ടിച്ചുകൊള്‍കെന്ന നിന്റെ,<br />ദുശ്ശാഠ്യത്തിന് മുന്നില്‍ വിറച്ചുകൊണ്ടീ,<br />വലം കൈ പകരം കൊടുത്താണ്, <br />ഒടുക്കം ഞാനിറങ്ങിയത്.....<br />അപ്പോഴാണ് അവിടമാകെ ഇറ്റുവീണത്,<br />ആ വെളുത്ത അടയാളങ്ങള്‍...... <br /><br />ഇപ്പോഴും പൊടിഞ്ഞു തൂവുകയാണ്,<br />കുടിയറക്കപ്പെട്ടുവെന്ന്,<br />എല്ലായിടത്തും അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്,<br />ഇറ്റുവീഴുകയാണ്....<br />ഈ വെളുത്ത രക്തബിന്ദുക്കള്‍.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8462972145876042928?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-58284786048003680532010-07-06T01:18:00.000-07:002010-07-06T01:28:16.107-07:00ഏറെ ആര്‍ദ്രമെന്ന് തോന്നിയ്ക്കുന്ന, <br />ചില പറച്ചിലുകള്‍ക്കൊടുവില്‍,<br />ഒരു വാക്കു തട്ടി,<br />പഴയൊരു ചിത്രം കണ്ണില്‍ നിന്നൂര്‍ന്ന്,<br />നെഞ്ചില്‍ വീണ് ചിതറിയുടയുന്നു.....<br /><br />പിന്നെ പഴമണമുള്ളൊരു കാറ്റില്‍<br />വീണ്ടുമെത്തുന്നു<br />ചില ദിശതെറ്റിയ വാക്കുകള്‍<br />കല്ലുകളുടെ വേഗത്തില്‍ <br />പഴയ ചിത്രങ്ങളില്‍ച്ചെന്ന് തറഞ്ഞ്<br />ചിതറിച്ചുടയ്ക്കുന്നു<br /><br />പറയുന്നുണ്ട്, ചില വാക്കുകള്‍ <br />ചില്ലിട്ടുവച്ചേയ്ക്കരുതെന്ന്,<br />കണ്ണിലും മനസ്സിലും,<br />വെറുതെ മാറാല തൂങ്ങുന്ന, <br />ഭിത്തിയില്‍പ്പോലും.....<br /><br />വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നുണ്ട്,<br />വീണ്ടുമിങ്ങനെ പഴമണമേറ്റി,<br />കാറ്റടിയ്ക്കുമെന്ന്.....<br />ദിക്കറിയാതെയാവും കാറ്റെത്തുക<br />ദിശയറിയാതെ വാക്കുകളുമെന്ന്.... <br /><br />എന്നുമിങ്ങനെ, ഇതാ.... <br />അലിഞ്ഞുതീര്‍ന്നേയ്ക്കുമെന്ന്,<br />തോന്നിയ്ക്കുന്ന ചില ആദ്രതകള്‍<br />അവയ്ക്കിടയിലാണ്<br />മുരള്‍ച്ചയുമായി വാക്കുകളെ <br />വേര്‍പെടുത്തിയെടുത്ത് <br />വീണ്ടും വീണ്ടും<br />കാറ്റുവന്നെത്തുന്നത്.................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-5828478604800368053?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-80671702691459444202010-06-27T21:37:00.000-07:002010-06-27T21:47:21.358-07:00കാതോര്‍ത്തിരിക്കയാണ് ഈ അനന്തതയ്ക്കരികെ,<br />ഇടയ്ക്കെങ്കിലും നീയൊന്ന് <br />ചിരിച്ചെങ്കിലെന്നോര്‍ത്ത്.....<br />വെറുതെയൊന്ന് വിതുന്പുകയെങ്കിലും<br />ചെയ്യുമെന്നോര്‍ത്ത്......<br />ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നവെന്ന് കരുതിയൊരു<br />നെടുവീര്‍പ്പിടാന്‍....<br /><br />അവിടെ അങ്ങേ അറ്റത്ത് <br />നോക്കിയാല്‍ കാണാത്തിടത്ത് <br />നിന്റെ പേര് നൂറാവര്‍ത്തി ഉരുവിട്ട്<br />ഞാനെന്റെ സ്വപ്നഭ്രൂണങ്ങള്‍ കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു<br />വേലിയേറ്റങ്ങളില്‍ വെറുതെ ഒന്നു നനച്ചുപോന്നേയ്ക്കുക<br /><br />ജനിയ്ക്കുന്പോള്‍ അവ നിന്നെത്തേടിയെത്തും,<br />നിന്റെ ഗാഡനീലിമയിലേയ്ക്കുതന്നെ വന്നിടും,<br />അവിടെവച്ചല്ലേ, <br />അമാവാസികളില്‍<br />നിന്റെ മൗനത്തിന്റെ വെളുത്തപൊട്ടുകളായി<br />ഞാനവരെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചത്.....<br /><br />ഇടയ്ക്കൊന്ന് ആഞ്ഞടിച്ച് കയറി വന്നെങ്കില്‍,<br />ഉപ്പുപുളി പരത്തിയൊന്ന് നീറ്റിപ്പുകച്ചെങ്കില്‍<br />ശ്വാസത്തെ നെഞ്ചിലേയ്ക്കു തിരികെ വിളിച്ച്, <br />കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ച് അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നേയ്ക്കാം....<br /><br />മൂന്നുനാള്‍ അപ്പുറം തിരികെ നീ ഈ<br />തീരമായ്ത്തന്നെ എറിഞ്ഞിട്ടുപോകുമെങ്കിലും,<br />കാതിലീ ഇരന്പവും കണ്ണിലീ അഗാധതയുമായി <br />ഞാന്‍ കാത്തിരിപ്പാണ്......<br /><br />തീരമെന്ന, ഈ വിളി കേട്ട് മടുത്തിരിക്കുന്നു<br />ഈ വര്‍ഷത്തിലെങ്കിലും, കാറ്റുംകോളുമായി<br />എന്നിലേയ്ക്കുകൂടി ഒഴുകിപ്പരന്നേയ്ക്കുക...<br />ഇനിയും തീരമായിരിക്കേണ്ട.....<br />ആഴമില്ലാത്തൊരടിത്തട്ടെങ്കിലുമായ്ക്കി മാറ്റുക.....<br />അവളെ കടലെടുത്തുവെന്നവര്‍ വിളിച്ചുകൂവട്ടെ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8067170269145944420?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-14369339832661524512010-06-16T04:06:00.000-07:002010-06-16T04:10:29.972-07:00"മഴപെയ്യുന്നു മഴമാത്രമേയുള്ളു<br />കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ വെളുത്തമഴ<br />മഴ ഉറങ്ങി, മഴ ചെറുതായി, രവി <br />ചാഞ്ഞുകിടന്നു, അയാള്‍ ചിരിച്ചു<br />അനാദിയായ മഴവെള്ളത്തിന്റെ സ്പര്‍ശം<br />ചുറ്റും പുല്‍ക്കൊടികള്‍ മുളപൊട്ടി<br />രോമകൂപങ്ങളിലൂടെ പുല്‍ക്കൊടികള്‍ വളര്‍ന്നു<br />മുകളില്‍ വെളുത്ത കാലവര്‍ഷം<br />പെരുവിരലോളം ചുരുങ്ങി<br />ബസ് വരുവാനായി രവി കാത്തുകിടന്നു...."<br /><br />വായിച്ചാലും വായിച്ചാലും മതിവരാത്ത ഈ ഇതിഹാസത്തിന്റെ പുതുമ മാറാതെ വീണ്ടും വീണ്ടുമുള്ള വായനകള്‍, ഓരോ വായനയിലും അനാവൃതമാകുന്ന പുതിയ പുതിയ താളുകള്‍, കഥകള്‍... ഈ മഴക്കാലത്തും പതിവു തെറ്റിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, ഒരേയിരുപ്പിലിരുന്ന് നേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും പെയ്യുന്ന മഴയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വീണ്ടുമൊരു വായന. മഴനനഞ്ഞ് തസറാക്കിലൂടെ നടന്ന യാത്രയുടെ തണുപ്പോര്‍മ്മിപ്പിച്ച താളുകള്‍....<br /><br />ആദ്യവായനയില്‍ ഇതിഹാസം എന്നെനോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയായിരുന്നു, അറിയപ്പെടാത്ത കാലവും ലോകവും ചെതലിമലയേക്കാള്‍ വലുപ്പത്തില്‍ മുന്നിലങ്ങനെ നിന്നു. ഏഴാംക്ലാസിലെ ബുദ്ധി അതിന് പോരെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ വായന പലതവണയാവര്‍ത്തിച്ചു. <br /><br />പത്താംക്ലാസ് പരീക്ഷയുടെ സ്റ്റഡി ലീവിനിടയിലും അമ്മയറിയാതെ പുസ്തകത്തിനിടയില്‍ വച്ച് വായിച്ചു, അന്നും അപ്പുക്കിളിമാത്രം കൂട്ടായി. എന്നാല്‍ പിന്നീട് അഞ്ചും ആറും വായിച്ചപ്പോള്‍ ഖസാക്കിലെ സൗന്ദര്യം എടുത്ത് മുന്നില്‍വച്ചപോലെ, പിന്നീടങ്ങോട്ട് വായനയുടെ വസന്തം.....<br /><br />ഇപ്പോള്‍ ഈ മഴക്കാലത്ത് പത്താമത്തെ വായന. രവിയെന്ന് പലയാവര്‍ത്തി വായിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെത്തുന്ന കഥാകാരന്റെ രൂപം. പണ്ടൊരു പഠനയാത്രക്കിടെ തസറാക്കിനെ കണ്ട ഓര്‍മ്മ, ആ വഴികളിലൂടെ കഥാകാരന്‍ നടക്കുന്നതിന്റെ താളം, <br /><br />മുമ്പൊരിക്കല്‍ ടൗണ്‍ഹാളിലെ ഒരു പരിപാടിക്കിടെ അച്ഛന്‍ ഒവി വിജയനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് സ്റ്റേജിലിരിക്കുന്നയാളിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുതന്ന ഓര്‍മ്മ, പിന്നീടൊരിക്കല്‍ നേരിട്ടുകണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു പുസ്തകത്തില്‍ കയ്യൊപ്പു വാങ്ങിച്ചത്, അവസാനം മരണാനന്തരം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ച ബഹുമതി ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ തെരേസ വിജയന്‍ കോഴിക്കോട് ടാഗോര്‍ ഹാളില്‍ വന്നത്. <br /><br />ആ പരിപാടിയ്ക്കിടെ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോക്യുമെന്ററിയില്‍ കേട്ട അളകനന്ദയുടെ റൊമാന്റിക് ശബ്ദം എല്ലാമിങ്ങനെ ഒരു തീരശീലയിലെന്നപോലെ ഒഴുകിപ്പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രവി അദ്ദേഹം തന്നെയാണോ, എങ്കിലും ചില കൃത്യമായ അകലങ്ങള്‍, അവധൂതനും, ഈഡിപ്പസും, അസ്ഥിത്വവാദിയും, അരാജകനുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന നായകസങ്കല്‍പം. <br /><br />ബന്ധങ്ങള്‍ പ്രകൃതി, എല്ലാമുണ്ട് ഈ ഇതിഹാസത്തില്‍. ഓരോ വായനയിലും പുതിയ അനുഭവമായി നിത്യമായി പ്രണയിക്കാന്‍ വേണ്ടത്രയും ബിംബങ്ങളുള്ള ഇതിഹാസം. <br /><br />മഴക്കാലത്തെ വായനകളാണ് ഇതിഹാസത്തെ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ദേശത്തിന്റെ സ്മാരകമാക്കി മാറ്റിയത്. മഴക്കാറുതൂങ്ങുമ്പോള്‍ വെറുതേ കയ്യിലീ പുസ്തകവും പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ പ്രിയ കഥാകാരാ ഞാനാ സാന്നിധ്യമറിയുന്നു, വരണ്ടുണങ്ങിയ തസറാക്കില്‍ മഴപെയ്യുമ്പോഴുള്ള ഗന്ധം നിറയുന്നു ഇവിടെ ഈ മുറി നിറയെ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1436933983266152451?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-37692224174076443312010-05-31T02:11:00.000-07:002010-05-31T02:17:39.052-07:00അന്ന് ആ കത്തുന്ന,<br />വേനല്‍പ്പടവില്‍ നിന്നൊരമ്പയച്ച്,<br />മേഘത്തിന്റെ ഹൃദയം പിളര്‍ത്ത്,<br />നീ പെയ്യിച്ച മഴ,<br />തോരാതിരിക്കുന്നു.....<br /><br />ഇറയം പെയ്തു കുളിര്‍ത്തുള്ളില്‍ <br />ഈയാംപാറ്റപൊടിഞ്ഞ്<br />മഴമണം പരക്കുന്നു<br />അവിടെ ആ ഇറത്ത് <br />നീയുമുണ്ടെന്നോര്‍ത്തു...<br /><br />പക്ഷേ.....<br />ആ വിട വാക്കു ഞാന്‍ കേട്ടില്ല<br />വെയില്‍ പരന്നപ്പോള്‍<br />ഇറയത്ത് തിരികെ നടന്ന <br />ചില മങ്ങിയ കാലടികള്‍...... <br /><br />അന്നാ മഴനാളിലെ സ്‌നേഹം<br />പൂത്തുലഞ്ഞൊരൊറ്റവാക്ക് <br />വീണ്ടുമീ മഴപ്പാട്ടിനിടെ ദുഖം<br />വിങ്ങുന്നൊരു വിട വാക്ക്...... <br /><br />അമാവാസികളില്‍ <br />പറഞ്ഞുതീര്‍ത്ത കഥകളിലെ<br />പറയാതെ പോയ വാക്കുകളില്‍<br />മൂടി മൂടിയൊളിപ്പിച്ച വേദനയുമായി<br />നീയിതെവിടേയ്ക്കാണ്.....<br /><br />ഇവിടെ, <br />ഈ പെയ്യുന്ന ഇറയത്തേയ്ക്ക് <br />തിരികെ വന്നേയ്ക്കുക<br />കാത്തിരിപ്പുണ്ട്, ഞാന്‍ <br />കയ്യിലൊരു ഒറ്റമഴത്തുള്ളിയുമായി......<br /><br />[<a href="http://thejasvini.blogspot.com/">തേജസ്വിനിയ്ക്ക്</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3769222417407644331?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-42542936097732786602010-05-25T04:36:00.000-07:002010-05-25T04:40:12.714-07:00വീടിന്റെ ഹൃദയത്തിലേയ്കിറ്റിയ്ക്കാന്‍,<br />ഒരു തുള്ളി വിഷം കയ്യിലൊഴിച്ചുതന്നാണ്,<br />ആദ്യമായി നീ ഹൃദ്യമായി ചിരിച്ചത്.<br />പിന്നെ മറ്റൊരു തുള്ളി സിരയില്‍ പടര്‍ന്നപ്പോഴാണ്,<br />പ്രണയമെന്ന് ആദ്യമായി നീ,<br />കാതില്‍ മന്ത്രിച്ചത്.....<br /><br />വിഷമേറ്റു നീലച്ച വീടിന്റെ ഹൃദയം,<br />നീലിമപടര്‍ന്നുകയറി വേച്ചുവീഴുന്ന,<br />എന്നെനോക്കിയാണ് പിടയുന്നത്....<br />പരസ്പരം താങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ,<br />തളരുകയാണ് ഞാനമെന്റെ വീടും....<br /><br />അവിടെയാണ്,<br />ഞാനാര്‍ത്തലച്ച് കരഞ്ഞത്,<br />തളര്‍ന്നുവീണുറങ്ങിയത്,<br />ഒടുക്കം ഒരു പിടി തീക്കനല്‍ വാരി,<br />വിതറി ഇറങ്ങിപ്പോന്നത്...<br /><br />ഒടുവില്‍ നീ തന്ന വിഷത്തുള്ളികള്‍<br />നീലിമ പടര്‍ത്തി പതുക്കെ സിരകളി‍ല്‍ <br />പടര്‍ന്നിറങ്ങുകയാണ്...<br />വീടിന്റെ ഹൃദയം തര്‍ത്ത കുറ്റത്തിന് <br />ആത്മഹത്യയായി <br />ഞാനിതിനെ സ്വന്തമാക്കുന്നു...<br /><br />നിര്‍വ്വചനങ്ങളില്ലാത്ത മൗനത്തിന്റെ ഒടുക്കം.<br />രണ്ടു വിഷത്തുള്ളികളില്‍ ഉത്തരങ്ങള്‍ ചാലിച്ച് <br />പതുക്കെയത് നാവിലിറ്റിച്ച് , <br />പ്രണയമെന്ന് നീ മന്ത്രിച്ചപ്പോള്‍<br />ജീവനിലേയ്ക്കുള്ള അവസാന ‍‍ഞരക്കവും <br />ഒതുക്കി കണ്ണുകളടയ്ക്കുകയാണ്<br /><br />അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍, ഓര്‍ത്തുനോക്കൂ... <br />കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവളായി ഞാനും,<br />വെറുമൊരു കൊലചെയ്തവനായി നീയും, <br />അവശേഷിച്ചുപോയേനെ, <br />വെറുതെയെന്തിനായിരുന്നു,<br />അവസാനമൊരു വാക്ക്?<br />ഒരു പഴകിത്തേഞ്ഞ വാക്ക്.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4254293609773278660?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-3859807430769225972010-05-17T03:42:00.000-07:002010-05-17T03:55:42.550-07:00പ്രണയത്തിന് ചില മാപിനികളുണ്ട്<br />വിഷയങ്ങളില്ലാത്ത ചില നേരങ്ങളില്‍<br />വികൃതമായ ആകാരം പൂണ്ട്, <br />മുന്നില്‍ വന്നു നിന്ന് പല്ലിളിയ്ക്കുന്ന.<br />ചില ചോദ്യങ്ങള്‍..... <br /><br />നിര്‍വ്വികാരത ഉറഞ്ഞുണ്ടായ <br />ഒരു മലപോലെ, മറികടക്കാന്‍ കഴിയാതെ <br />വഴി തെളിയാതെ, കുഴികളൊരുക്കിവച്ച് <br />വീഴുക വീഴുകയെന്നുറക്കെപ്പറയുന്ന <br />ചില ചോദ്യങ്ങള്‍... <br /><br />പ്രണയമോ അതെന്തെന്ന് ചോദിച്ച് <br />നെഞ്ചിലെ പ്രണയത്തെ വറ്റിച്ച് <br />പുല്ലുപോലും കിളിര്‍ക്കാത്തൊരു<br />ഊഷരനിലമാക്കുന്ന<br />ചില മാപിനികള്‍... <br /><br />പ്രണയമളക്കാന്‍ പണിയിച്ചെടുത്ത <br />ഈ അളവുകോല്‍,<br />ആത്മഹത്യാക്കുരുക്കുപോല്‍.<br />ഭാവിയെ ഇരുട്ടുപോലവ്യക്തമാക്കി, <br />തൊട്ടുമുന്നില്‍ പെന്‍ഡുലം പോലെ,<br />ചലിച്ചു, പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു....<br /><br />ഉറപ്പാണ് അളക്കാന്‍ കഴിയില്ല.<br />അതെന്റെ ചോരയിലും, <br />കണ്ണുനീരിലുമാണെന്ന്, <br />പറയാന്‍ കഴിയാതെ, <br />അതു ഞാന്‍ തന്നെയെന്ന്,<br />സ്വയം പറഞ്ഞ് തളരുകയാണ്....<br /><br />അളക്കാന്‍ വിടില്ല,<br />പ്രണയം അതങ്ങനെയാണ്,<br />വരണ്ടുണങ്ങി വിണ്ടിരിക്കുന്പോള്‍, <br />ചെറുചാറ്റല്‍ മഴപോലെ.....<br />നനഞ്ഞെന്നും ഇല്ലെന്നും തോന്നിച്ച്,<br />മറ്റുചിലപ്പോള്‍ കാറ്റുംകോളുമായി വന്ന്, <br />കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്ന് കുളിര്‍പ്പിച്ച്....<br /><br />നിര്‍വ്വികാരമായ ഒരു സ്വപ്നമൂര്‍ച്ചയില്‍ <br />കുടുങ്ങി മരിയ്ക്കുവാനൊരുങ്ങുന്ന<br />എന്റെ പ്രണയമേ....<br />നീ ഒടുങ്ങുവോളമേ എനിയ്ക്കീ ജീവനുള്ളു,<br />പ്രണയം മരിച്ച് നിര്‍വ്വികാരതയാകാരം<br />പൂണ്ടൊരു പഴയ സ്മാരകമായി <br />വെറുതെയെന്തിന് ജീവിച്ചൊടുങ്ങണം....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-385980743076922597?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-25489497421054327412010-05-14T01:05:00.000-07:002010-05-14T02:29:57.111-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S-0GM0mn2CI/AAAAAAAAAUI/H9v9ajmdVwI/s1600/manjadi.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 167px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S-0GM0mn2CI/AAAAAAAAAUI/H9v9ajmdVwI/s400/manjadi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471035939673856034" /></a><br /><br /><br />മുറ്റത്ത് ചുവപ്പുരാശി പടര്‍ത്തി, മനസ്സില്‍ പ്രണയം മുളപ്പിയ്ക്കൂവെന്നും പറഞ്ഞ് കാറ്റിലുലഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ മഞ്ചാടി, വിത്തിട്ട് മുളപ്പിച്ച് മഴയും വെയിലുമെടുത്തുപോകാതെ ഞാനും ചേച്ചിയും പോറ്റിവളര്‍ത്തിയ മഞ്ചാടി, ചേച്ചിയുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മഞ്ചാടിമരം.....<br /><br />ഇടനേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചാരിയിരുന്ന് കഥപറയാറുണ്ടായിരുന്ന മഞ്ചാടി മരം...... മഴയിലും കാറ്റിലും അടുത്തവീടിന്റെ മുകളില്‍ മുറിഞ്ഞുവീഴുമെന്ന് പറഞ്ഞ് മുറ്റത്തെ പ്രണയമരം ഏട്ടനും വല്യച്ഛനും ചേര്‍ന്ന് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. <br /><br />കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്തേ ഏട്ടനതിന് മരണം നിശ്ചയിച്ചതായിരുന്നു, അന്ന് ഞാനും ചേച്ചിയും ചേച്ചീയെ വാവയും വട്ടം ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞ് സമരം ചെയ്തപ്പോള്‍ വേണ്ടെന്നു വച്ചതാണ്. ഇപ്പോള്‍ ഞാനും ചേച്ചിയും ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോള്‍ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. വേദനിച്ചുതന്നെയാവണം ഏട്ടനും മഞ്ചാടിമരം വെട്ടിയത്. കാരണം ഞങ്ങളുടെ മഞ്ചാടിക്കൊതിയെ ഏട്ടന്‍ കളിയാക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, വാവ മണികള്‍ വിഴുങ്ങുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്താറുണ്ടായിരുന്നു. <br /><br />കുട്ടികളെയെല്ലാം മഞ്ചാടിപെറുക്കാന്‍ പഠിപ്പിയ്ക്കണമന്ന് ഞാനും ചേച്ചിയും പറയുമായിരുന്നു, ഇനിയും പിറക്കാനിരിക്കുന്നവരും ഇപ്പോള്‍ പിച്ചവയ്ക്കുന്നവരും കൂട്ടമായിരുന്ന് മുറ്റത്തും പറന്പിലും വീണ മഞ്ചാടി പെറുക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. വലിയ വലിയ പളുങ്കു പാത്രങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ മഞ്ചാടിമണികള്‍ പെറുക്കി സൂക്ഷിച്ചു. സ്വപ്നങ്ങളുടെ തുള്ളിപോലെ മുറ്റത്ത് വീണുകിടന്ന മഞ്ചാടിമണികള്.........<br /><br />പാതിരാത്രിയ്ക്ക് തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട് ചേച്ചിയുടെ എസ്എംഎസ് മഞ്ചാടി മരം മുറിച്ചു........... ഇങ്ങകലെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മഞ്ചാടിമണിയുടെ നിറവും ഗന്ധവും പേറി ഉള്ളുപിടഞ്ഞ് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ ഞാന്‍......<br /><br />പ്രണയത്തിന്റെ വേവുകാലത്തെന്നോ ചേച്ചിയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരന്‍ കൊടുത്ത പ്രണയസമ്മാനം, ഒരു മഞ്ചാടിമണി, നട്ടുമുളപ്പിച്ച് കാവലിരുന്ന് ചേച്ചി വളര്‍ത്തിയ മരം, അവരുടെ പ്രണയത്തിനൊപ്പം വളര്‍ന്ന് പൂവിട്ട മരം....അതു പൂവിട്ട് ആദ്യമായി ചെമന്ന മണികളുണ്ടായപ്പോള്‍ ചേച്ചിയും ചേട്ടനും കൂടി കാണാന്‍ വന്നത്, ഓടിവന്ന് ചേച്ചിയെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മവച്ചത്......എല്ലാം ഒരു ഫ്രെയിമില്‍ മിന്നിമാഞ്ഞു<br /><br />അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും പ്രണയമരത്തിന്റെ മണികള്‍ പെറുക്കാന്‍ വാവയും ശീലിച്ചിരുന്നു.രണ്ടാമത്തെ വയസ്സില്‍ മഞ്ചാടി സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നും അവന്‍ പഠിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. <br /><br />ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാതെ ചേച്ചി തീരാത്ത കൊതിയോടെ സ്വന്തമാക്കുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യം മഞ്ചാടിമണികള്‍മാത്രമായിരുന്നു. ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അതെനിയ്ക്കുമാത്രമായിരുന്നു. എന്നെ പ്രണയിയ്ക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ച ചേച്ചിയുടെ ചോരച്ച പ്രണയത്തിന്റെ തുള്ളികള്‍...<br /><br />മുറിഞ്ഞ് നിലത്തേയ്ക്കു വീഴുന്പോള്‍ എന്റെ മരം എന്നെയോര്‍ത്ത് ആത്മഗതം കൊണ്ടുകാണും നിന്റെ പ്രണയം ചുവപ്പിക്കാന്‍ മഞ്ചാടി മണികള്‍ തരാന്‍ കഴിയാതെ ഞാന്‍ വിടപറയുകയാണെന്ന്. <br /><br />ഞാനും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു വലിയൊരു പളുങ്കുപാത്രത്തില്‍ നിറയെ മഞ്ചാടിമണികള്‍ എന്റെ പ്രണയത്തിന് സമ്മാനിയ്ക്കുന്നത് ....... അവനത് നിധിപോലെ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നത്........ സ്വരുക്കൂട്ടിയവയെല്ലാം ആര്‍ക്കെന്നില്ലാതെ കൊടുത്തുപോതിനാല്‍ ഇനിയും എനിക്ക് മഞ്ചാടിമണികള്‍പെറുക്കിക്കൂട്ടേണ്ടിയിരുന്നു, എല്ലാം ഭ്രാന്തന്‍ കാറ്റിന്റെ മറപറ്റി വന്ന ഈ മഴക്കാലത്തോടെ.....<br /><br />എല്ലാര്‍ക്കും പറയാം ഇനിയുമൊരു മഞ്ചാടിമരം നടാല്ലോന്ന് പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശോണിമ നഷ്ടപ്പെട്ട് അതു നരയ്ക്കുന്നകാലത്തേയ്ക്കെങ്കിലും ആ മരം പൂവിടുമോയെന്ന് ആരുകണ്ടു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2548949742105432741?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-43125891301797223852010-05-07T03:22:00.000-07:002010-05-07T03:25:26.162-07:00നീണ്ടുപുളഞ്ഞ് അനന്തതയില്‍, <br />അവ്യക്തമാകുന്ന ചില ഒറ്റയടിപ്പാതകള്‍...<br />അങ്ങേയറ്റത്ത് ആരോ, <br />കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്നൊരു,<br />കളിവാക്കുകേട്ട്, <br />ഇറങ്ങിപ്പോന്നതാണ്.....<br /><br />പോകെപ്പോകെ, ഇന്നലെകളില്‍പ്പെയ്ത,<br />മ‍ഞ്ഞുറഞ്ഞ് അവ്യക്തമായ വഴിത്താരകള്‍<br />മുന്പേ നടന്ന്, <br />മഞ്ഞില്‍ മറഞ്ഞുപോയവരുടെ, <br />ചിതറിവീണു, മരവിച്ച സ്വപ്നങ്ങള്‍..... <br /><br />ചിലയിടങ്ങളില്‍ മുനിഞ്ഞുകത്തുന്ന,<br />ചില പ്രതീക്ഷകള്‍,<br />ചില കയറ്റിറക്കങ്ങളില്‍,<br />തൊണ്ടയിലേക്കടിച്ചുകയറി,<br />രസമുകുളങ്ങളെ മടുപ്പിച്ച , <br />കരിന്തിരിപ്പുകമണം...<br /><br />ഇന്നും നാളയുമില്ലാതെ<br />ഇന്നലെയില്‍ ഉറഞ്ഞുപോയ കാലം,<br />ലക്ഷ്യമില്ലാത്തവരുടെ മാത്രം വഴിയാണെ-<br />ന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ച് ഇടക്കിടെ, <br />ചുഴിയുമായി വന്നലയ്ക്കുന്ന കാറ്റ്... <br />ഇന്നലെകളില്‍ പെയ്തു തീര്‍ന്ന,<br />മ‍ഞ്ഞിന്‍കണങ്ങളുടെ തണുപ്പ്..<br /><br />പിന്നെയും പിന്നെയും മാടിവിളിയ്ക്കുന്ന <br />നരച്ച തണുപ്പ് ....<br />വേഗം വേഗം അവസാനത്തിലേയ്ക്കെത്തുകെന്നോതി,<br />മനമിരുന്നു പിടിയ്ക്കുന്നു,<br />മഞ്ഞില്‍പ്പുതഞ്ഞാരോ, <br />കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന് കാതിലോതി, <br />വാരിയെടുത്തുകൊണ്ടുപോകാനൊരുങ്ങിയീ കാറ്റ്.... <br />പിന്നെയും.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4312589130179722385?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-59269995373455323142010-04-24T23:58:00.000-07:002010-04-25T00:01:04.967-07:00കാറ്റാണ്........<br />കാതടപ്പിച്ചലയ്ക്കുന്ന കാറ്റ് <br />മഴക്കണങ്ങള്‍ കശക്കി ദൂരേയ്ക്കെറിഞ്ഞ്<br />വരണ്ട ഭൂതകാലത്തിലേയ്ക്കാഞ്ഞുവീശുന്ന<br />മരുക്കാറ്റ് ...........<br /><br />നേര്‍ത്തൊരു സീല്‍ക്കാരത്തില്‍<br />മോഹിപ്പിച്ചടുത്തെത്തി <br />ഞൊടിയിടെ കറുത്തകാലത്തെ<br />പേക്കൂത്തുകളുടെ വേഗംപൂണ്ട് <br />പെരുവിരലില്‍ നിന്നുച്ചിയിലേയ്ക്കു <br />പിണഞ്ഞ് ചുറ്റി <br />മനസ്സറുത്ത് ചുഴിയിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞ്<br />തിമിര്‍ത്താടി കടന്നുപോകുന്ന<br />വരണ്ട കാറ്റ് ........<br /><br />പെയ്യാനൊരുങ്ങി തണുപ്പേറ്റി, <br />ഒളിച്ചുവരുന്പൊഴും, <br />പിന്നാലെയകന്പടി സേവിച്ച്, <br />പെയ്തൊഴിയാന്‍ വിടില്ലെന്നുറപ്പിച്ച്,<br />തണുപ്പുപോലും തുടച്ചെടുത്ത്, <br />വിങ്ങല്‍ വിതച്ചിതിങ്ങനെയെത്രനാള്‍?<br /><br />തണുപ്പായിറങ്ങി,<br />പച്ചയായ് പരന്നൊഴുകി.<br />പഴയ വഴുക്കൊന്ന് നനയ്ക്കാന്‍,<br />തെല്ലിട നല്‍കുക.......<br />ഒഴുകിപ്പരൊന്നു മായാത്ത മഴപ്പച്ചയാകാന്‍, <br />വെറുതെയൊരിട നല്‍കുക......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-5926999537345532314?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-24793491622508767402010-04-08T04:17:00.000-07:002010-04-08T04:27:03.110-07:00ഒരു സമ്മാനപ്പൊതി,<br />മനസ്സില്‍ മാറാലപിടിച്ചൊരു മൂലയില്‍,<br />ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു തിടിക്കമേറ്റുന്നു.....<br />കൈമാറുകയെന്ന് നിശബ്ദം പറയുന്നു.......<br /><br />പലനാളായി കടന്നുപോകുന്നു<br />നോക്കാതെ കാണാതെയന്നപോല്‍<br />ജാലകവിരിക്കുള്ളില്‍<br />മറച്ചുവച്ചിരിക്കയാണ്.....<br /><br />എന്നേ സ്വയം പൊതിഞ്ഞൊരുങ്ങി<br />നിറമണിഞ്ഞ് ,<br />ആശംസകള്‍ തുന്നി,<br />മറന്നുപോകരുതെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ച്,<br />ഗാഢമായിടക്കിടെ നോക്കി,<br />മറവിയിലേയ്ക്കെടുത്തെറിയരുതെന്ന്<br />ലോലലോലം മന്ത്രിച്ച് ,<br />ഇരവിലും പകലിലും, <br />മഞ്ഞും മഴയുമേറ്റ് നരച്ചിരിക്കുന്നു.....<br /><br />പൊടിതട്ടിയെടുക്കാമെന്നോര്‍ത്ത്<br />പലവട്ടം ഞാന്‍ വന്നതോര്‍മ്മയില്ലേ?<br />പിണക്കം ഭാവിച്ച് അകന്നകന്നിരുന്ന്<br />ക്രൂരമായി പരിഹസിച്ച്,<br />ചിരിച്ചതോര്‍മ്മയില്ലേ?<br /><br />അന്നേ തടവിലാക്കിയതാണ്<br />ഒരു ജന്മദിനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് ......<br />എത്രരക്ത രൂഷിത വിപ്ലവങ്ങള്‍ നടത്തിയാലും<br />തുറന്നുവിടില്ലെന്നുറപ്പിച്ചതാണ്.....<br />ഈ മാറാലപിടിച്ച മൂലയില്‍, <br />നീ തടവിലാണ്..............<br /><br />വെറുതെ പൊതിഞ്ഞൊരുങ്ങേണ്ട,<br />ഒരു സമ്മാനപ്പൊതിമാത്രമാവാനാണ് വിധി,<br />ഒരിക്കലും കൈപ്പറ്റാത്ത,<br />മേല്‍വിലാസക്കാരനില്ലാത്ത,<br />വെറുമൊരു സമ്മാനപ്പൊതി............<br /><br /><br />ഒരിക്കല്‍,<br />ഒരു സ്ഥിരം മേല്‍വിലാസത്തിലേയ്ക്കയച്ച് <br />നിന്നെ സ്വതന്ത്രമാക്കാം,<br />അതുവരെ ജാലകവിരിയ്ക്കുള്ളില്‍<br />ഒളിഞ്ഞുതന്നെയിരിക്കുക......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2479349162250876740?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-26929504504950749992010-03-31T01:44:00.000-07:002010-03-31T01:56:41.814-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S7MNTnpF0nI/AAAAAAAAAUA/FQgD6-fBOfE/s1600/drop.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 241px; height: 201px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S7MNTnpF0nI/AAAAAAAAAUA/FQgD6-fBOfE/s400/drop.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454718204385809010" /></a><br><br><br><br><br><br><br /><br /><br />ചിലന്പിച്ച മൗനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍<br />എവിടെയായിരുന്നു<br />ഈ ഒരു തുള്ളി തേങ്ങല്‍ ഒളിച്ചിരുന്നത്<br />നെഞ്ചിലിരുന്നു വിങ്ങുകയാണ്<br />നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്തു മരിക്കുന്ന വിതുന്പലുകള്‍ <br /><br />നിലാവിന്റെ നിറമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് <br />നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് ചേര്‍ത്ത് അന്ന്<br />നീ കണ്ണീലേയ്ക്കിറ്റിച്ചു തന്നൊരു തുള്ളി,<br />തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞു മടുത്തിരുന്നു....<br /><br />ഇന്ന്, ഇപ്പോള്‍, ഇതാ <br />വീണ്ടുമെന്റെ കണ്ണില്‍ <br />പിന്നെ നേര്‍ത്തൊരു രേഖയായി കവിളില്‍ <br />പിന്നെയൊടുക്കം കടല്‍ക്കാറ്റിലെ <br />ഉപ്പിനെയോര്‍മ്മിപ്പിച്ച് <br />ചുണ്ടിലേയ്ക്ക് വീണ് മൃതിയടഞ്ഞു<br /><br />നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു<br />ആ അവസാനതുള്ളിയും <br />ഇനിയാ പഴയ ഉപ്പുകാറ്റില്ല<br />അതില്‍ ചെറുവില്‍ തൊട്ട് <br />കണ്ണെഴുതിക്കാന്‍ നീയില്ല <br /><br />എരിവായിരുന്നു<br />നീയൊരുക്കിയ മഷിക്കൂട്ടിന്<br />തിളങ്ങട്ടെയെന്നാശിച്ച്<br />ഉപ്പുകുറുക്കി <br />ചെറുവിരല്‍ തൊട്ട്<br />കണ്ണെഴുതിച്ച വികൃതികള്‍ <br /><br />ഇപ്പോള്‍, കണ്‍തടത്തില്‍ <br />നേര്‍ത്ത ഉപ്പുപരലുകള്‍ പരന്ന്<br />വികൃതമാകുന്നു..... <br />വിരല്‍തൊട്ടു ഞാന്‍ രുചിച്ചു<br />നിന്റെ കണ്ണുനീര്‍......<br /><br />എന്റെ കണ്ണിലേയ്ക്കന്ന് ഇറ്റു വീണ <br />നിന്റെ കണ്ണുനീര്‍... <br />ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച ആ <br />ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2692950450495074999?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-85106727266430544162010-03-28T03:24:00.000-07:002010-03-29T20:57:12.599-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S7F19SQfV8I/AAAAAAAAAT4/56zk8NTCMw8/s1600/summer.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 247px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S7F19SQfV8I/AAAAAAAAAT4/56zk8NTCMw8/s400/summer.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454270319455852482" /></a><br><br /><br />ആരാണ് നിനക്കീ പേരിട്ടത്?<br />നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ക്കിടമില്ലാതെ <br />മൂന്നക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് <br />കൊടുംചൂടെന്ന് <br />കടുത്ത നിറത്തില്‍ വരച്ചിട്ട് <br />ഋതുക്കളില്‍ വെറുക്കപ്പെടാന്‍ <br />മാത്രമായി നിന്നെ പേരിട്ടുവിളിച്ചത്?<br /><br />അറിയുന്നുണ്ടോ?<br />നീ വരാതിരുന്നെങ്കിലെന്ന് <br />ചുറ്റിലുമിരുന്ന് പറയുന്നവര്‍<br />നീ കടന്നുപോയെങ്കിലെന്ന് കൊതിയ്ക്കുന്നവര്‍ <br />നിന്നെ ശപിയ്ക്കുന്നവര്‍ <br />ഭയക്കുന്നവര്‍ <br />അളന്നു രേഖപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ <br />വൃഥാ തടുക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നവര്‍ <br /><br />എങ്കിലും,<br />പ്രണയമാണെനിയ്ക്ക് <br />നെറ്റിത്തടത്തില്‍ കരുവാളിപ്പുകള്‍ തന്ന് <br />ദേഹമാകെ വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിപ്പിച്ച്<br />ഇടക്ക് ബോധം കട്ടെടുത്ത് <br />തളര്‍ത്തിക്കിടത്തുന്പോഴും<br />ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുകയാണ്......<br /><br />പ്രണയമാണ്,<br />നിന്റെ ചൂടിനെ<br />തീഷ്ണമാകുന്ന നിന്റെ നോട്ടങ്ങളെ<br />കല്ലിലും ചരളിലും കാറ്റിലും<br />അഗ്നിയാവാഹിച്ചുവച്ച്<br />നീ സമ്മാനിയ്ക്കുന്ന പൊള്ളലുകള്‍ <br />പിന്നെ വ്രണങ്ങള്‍, വരള്‍ച്ച.....<br /><br />കേള്‍ക്കുക,<br />എന്നെപ്പോലെയാവാം വസന്തവും <br />നിന്നെ പ്രണയിയ്ക്കുന്നത്<br />നിറങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ നിനക്കു സമ്മാനിച്ച് <br />വരും ഋതുക്കളില്‍ <br />ഇലകളും <br />വെറും ഒഴിഞ്ഞ ചില്ലകളുമായിത്തീരുന്നത്<br /><br />അറിയാം,<br />നിന്റെ നെഞ്ചിലുമിരുന്ന് തപിയ്ക്കുകയാണ്<br />വിരഹത്തിന്റെയൊരു നെരിപ്പോട് <br />ഒളിച്ചുവയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്പൊഴും <br />അനാവൃതമാകുന്നൊരു <br />നേര്‍ത്ത വേദന.....<br /><br />ഓര്‍ക്കുക.<br />കാത്തിരിയ്ക്കയാണ് ഞാന്‍ <br />ഒരു ഋതു ചക്രം കഴിഞ്ഞ്<br />നെരിപ്പോടിലെന്നപോല്‍ <br />നീറ്റാന്‍ നീ വരുന്നതും കാത്ത്<br />വേനലായിത്തന്നെ വരുക<br />ചൂട്ടുപൊള്ളിയ്ക്കുന്ന വേനല്‍ .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8510672726643054416?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-40741813284179358572010-03-13T23:18:00.000-08:002010-03-14T21:24:12.269-07:00ചിലപ്പോഴീ പ്രണയം,<br />ചില്ലുപാത്രം വിട്ട് പുറത്തുചാടാനൊരുങ്ങുന്ന<br />ഒരു സ്വര്‍ണമത്സ്യത്തിന്റെ വ്യഗ്രതപോലെ <br />പുറത്തേയ്ക്ക് വഴികള്‍ തിരഞ്ഞ് .....<br /><br />പലവട്ടം വന്യഭാവത്തില്‍ <br />കറുത്തകണ്ണുകള്‍ തിളക്കിത്തിളക്കി,<br />ഭൂതകാലത്തിലേയ്ക്ക് കണ്ണാടികള്‍ തിരിച്ചുവച്ച്<br />നോക്കാന്‍ പറയുന്നു.....<br /><br />മഴക്കാലത്ത് കിളിയൊഴിഞ്ഞുപോയ <br />ഒരു കൂടുപോലെ,ആര്‍ക്കും ചേക്കേറാന്‍ പാകത്തില്‍,<br />ഇനിയുമൊരു മഴക്കാലത്തെ അതിജീവിക്കുമെന്ന് ,<br />നിശബ്ദം പറഞ്ഞാവും ചിലപ്പോള്‍<br />കാത്തിരിക്കുന്നത്.......<br /><br />അപൂര്‍വ്വം ചിലനേരത്ത് <br />ആര്‍ദ്രമായ ഒരു ഗസല്‍ ഗീതം പോലെ....<br />വീണ്ടും കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിപ്പിച്ച്, <br />മുഴുവനും മൂളിത്തീരാതെ ,<br />മുറിഞ്ഞ് മുറിഞ്ഞ് നിശബ്ദമാകുന്നു.....<br /><br />അതിലും അപൂര്‍വ്വമായി ചിലപ്പോള്‍ <br />ഇരുട്ട് പതിയേ പരക്കവെ ‍ <br />വിളക്കുകാലുകള്‍ക്ക് കീഴെ<br />വായിച്ചെടുക്കാന്‍ വിടാത്ത<br />ഭാവങ്ങളുമായി ഉള്ളം കയ്യില്‍ <br />നിന്റെ വിരലുകളുടെ ചെറുചൂടുപോലെ<br /><br />പലപ്പോഴും യാത്രപറഞ്ഞ്,<br />പതിയെ അകന്നുപോകുന്ന,<br />നിന്റെ പദനിസ്വനമാണതിന്....<br />അപൂര്‍വ്വം ചിലപ്പോഴൊക്കെ,<br />നിന്റെ തിരിഞ്ഞുനോട്ടങ്ങളും.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4074181328417935857?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-62374476814825581732010-03-05T22:31:00.000-08:002010-03-05T22:32:49.464-08:00സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒഴുകിപ്പോകുന്ന <br />ചില നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ <br />കാറ്റിലുംകോളിലും കലിതുള്ളുമൊരു<br />നദിയെ ഓര്‍മ്മയിലേയ്ക്കിട്ടുതന്ന് <br />പറിച്ചെടുത്ത് <br />എന്നേയ്ക്കുമായകറ്റുകയാണ് <br />സ്വപ്നങ്ങളെ... <br /><br />കരയിലിരിക്കയാണ് <br />നേര്‍ത്തതെങ്കിലും ഒരു വരള്‍ച്ചകാത്ത് <br />ചെളിപറ്റിയതെങ്കിലും പതിയെ<br />നോവേറ്റുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ പെറുക്കാന്‍<br /><br />കൊടും വേനലിലും <br />വഴിയും നേരവും തെറ്റി<br />ജാലകത്തിലീ പേമഴ<br />വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങള്‍ കശക്കിയെടുത്ത്<br />ഒഴുക്കിലിട്ട് ആര്‍ത്തുചിരിക്കാന്‍ <br /><br />ഒഴുക്കിനൊപ്പം <br />ഓടിയെത്താന്‍ കഴിയാതെ<br />തളരുകയാണ്<br />രക്ഷിയ്ക്കയെന്ന് കേണ്<br />നേര്‍ത്ത ചുഴിയിലും മലരയിലും അകപ്പെട്ട് <br />ദൂരേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുകയാണ്<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍ <br /><br />ഒഴുക്കില്‍പ്പെട്ട<br />തിരികെയില്ലാത്ത<br />വെറുമൊരു സ്വപ്നമായി <br />അവശേഷിക്കാന്‍......<br />കാത്തിരിപ്പാണ്<br />വെറുമൊരു സ്വപ്നമായി <br />അവശേഷിയ്ക്കാന്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6237447681482558173?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-49975403884972741262010-02-22T21:21:00.001-08:002010-02-22T21:43:18.607-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S4Nl-W2FaXI/AAAAAAAAATo/N3l97gxqa-4/s1600-h/corridore.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 238px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S4Nl-W2FaXI/AAAAAAAAATo/N3l97gxqa-4/s400/corridore.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441304896752413042" /></a><br><br><br><br><br><br /><br />ഇടക്കിടെ ഒരെത്തിനോട്ടം പോലെ<br />വാതില്‍പ്പാളികള്‍ ശബ്ദമില്ലാതെ തുറന്ന് <br />ഓര്‍മ്മകള്‍ തപിയ്ക്കുന്ന <br />ഈ വിശാലതയിലൂടെ <br />മാറാലകള്‍ നീക്കി<br />വെറുതെ നടക്കട്ടെ.....<br /><br />കോണുകളിലിരന്നാരോ പിറുപിറുക്കുന്നു<br />മാറ്റൊലികൊണ്ട് കാറ്റിനൊപ്പം <br />അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന ചില നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍<br />നേര്‍ത്തു നനഞ്ഞ ചില നിശ്വാസങ്ങള്‍<br /><br />നേരംകെട്ട നേരത്ത്<br />അപഥസഞ്ചാരമെന്ന് പിറുപിറുത്ത് <br />അമ്മ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു<br />സമയമേറെയായെന്ന് അച്ഛന്‍ ചുമച്ചറിയിച്ചു<br />പക്ഷേ സഞ്ചരിക്കാതെയെങ്ങനെ?<br /><br />ഓര്‍മ്മകളുടെ നേര്‍ത്ത നൂലുകള്‍ <br />ഇഴപിരിച്ചെടുത്ത് ഊഞ്ഞാല്‍കെട്ടിയാടി <br />മഴക്കാലങ്ങളില്‍ നിന്നും വേനലിലൂടെ<br />ശിശിരത്തിലേയ്ക്കും വസന്തത്തിലേയ്ക്കും<br />കാറ്റിനേക്കാള്‍ വേഗത്തിലാടിയെത്തി<br />വീണ്ടും ഇവിടെ ഈ ഇടനാഴിയില്‍ <br />കിതച്ചിരിക്കയാണ്<br /><br />പേരറിയാത്ത ഭൂരൂപങ്ങളില്‍ <br />വെയിലും മഴയുമേല്‍ക്കാതെ <br />ചില ഭൂതകാലങ്ങള്‍ <br />നിര്‍വ്വികാരം പൊഴിച്ച് <br />നിഴലനക്കം പോലുമില്ലാതെ<br />വര്‍ത്തമാനത്തിലും നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു<br /><br />മാറാലതട്ടി അടുക്കിവെയ്ക്കുകയാണ് <br />കാറ്റു കടന്നുവരാത്തകോണുകളില്‍ <br />മഴച്ചാറ്റലെത്താത്ത അകത്തളങ്ങളില്‍<br />മാറ്റമില്ലാതെ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുകയാണ്<br /><br />ഇടക്കിടെ അസമയങ്ങളില്‍ <br />വിരുന്നെത്തിടാമെന്നൊരു<br />വാക്കുമാത്രം പകര്‍ത്തിവച്ച്<br />ഇപ്പോഴിറങ്ങുകയാണ്<br /><br />ഇടയ്ക്കീ തപിയ്ക്കുന്ന കൊടുമുടികള്‍ <br />തനിയെ കയറിയിറങ്ങി<br />വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകളുടെ <br />ഈ വിജന താഴ്വാരങ്ങളില്‍<br />തനിച്ച് നടക്കാതെ<br />എങ്ങനെ കാലം കഴിയ്ക്കാന്‍?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4997540388497274126?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-18083977595235935052010-02-11T22:08:00.000-08:002010-02-11T22:11:18.614-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S3TwxjDivkI/AAAAAAAAATg/leVTwodqNi8/s1600-h/rain.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 198px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S3TwxjDivkI/AAAAAAAAATg/leVTwodqNi8/s400/rain.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437235384157388354" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />നെഞ്ചില്‍ കനല്‍ നീറ്റിയാണീ ഇരിപ്പ് <br />മറഞ്ഞുപോകുന്ന പോക്കുവെയില്‍ <br />നോക്കി മോഹിച്ചിരിയ്ക്കവേ, <br />നടന്നുപോയതാണ്, യാത്ര പറയാതെ <br /><br />ഇരുളിറങ്ങിപ്പരന്നപ്പോഴും <br />വെറുതെയൊരു പിന്‍വിളി മോഹിച്ചെത്രനാള്‍ <br />ഇരുളിനും പകലിനുമുണ്ടായിരുന്നു പറയാന്‍ <br />നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ പേറുന്ന വാക്കുകള്‍<br />വെയിലില്‍ തിളച്ചുരുകി, <br />മഴയില്‍ പടര്‍ന്നൊലിയ്ക്കുന്ന,<br />പഴയ വെറുംവാക്കുകള്‍.... <br /><br />ഇപ്പോഴിവിടെ ഇരുളം പകലും<br />മിണ്ടാന്‍ കഴിയാതെ നിശ്ചലം <br />പഴയ പാഴ്വാക്കുകളുടെ സഞ്ചി <br />ദൂരെ വലിച്ചെറിഞ്ഞിവിടെ <br />തനിച്ചിരിക്കുന്പോഴാണ് <br />വീണ്ടും നിനച്ചിരിക്കാതെ ഈ മഴ,<br />ഒരു വേനല്‍മഴ.....<br /><br />ആകെ നനച്ച് കുളിര്‍കോരി<br />തണുപ്പു പരക്കുന്ന <br />നാട്ടിടവഴികളില്‍ കൂട്ടുനടന്ന്<br />പഴയ കനല്‍ക്കടലുകള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്ത്<br />ഇപ്പോഴുമെരിയുന്ന കനലുകളില്‍ <br />മഴത്തുള്ളികള്‍ കുടഞ്ഞ് , കെടുത്തി<br /><br />എന്നെ നീ നിന്നിലേയ്ക്ക് പടര്‍ത്തുകയാണ്<br />ചായക്കൂട്ടുകളുടെ അകന്പടികളില്ലാതെ <br />വെറും കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും ചാലിച്ച <br />ഒരു നേര്‍രേഖയായി, പകര്‍ത്തിവയ്ക്കുകയാണ് <br /><br />വീണ്ടും തണുപ്പേറ്റി <br />മഴപെയ്തുവരുന്നുണ്ട്<br />ഈ മരത്തണലിലും<br />മഴ പെയ്യുകയാണ് എങ്കിലും<br />കൈകളാല്‍ കാത്തുവച്ചിട്ടുണ്ടീ <br />നേര്‍ത്ത ഒറ്റവരയെ...<br />പടര്‍ന്നലിഞ്ഞു പെയ്തുപോകാതെ...<br />പെയ്തൊഴിഞ്ഞുപോകാതെ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1808397759523593505?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-9595608384485042662010-01-30T22:33:00.000-08:002010-01-30T22:48:55.574-08:00മൗനം ഘനീഭവിച്ചുറഞ്ഞ<br />ഇടനാഴിയിലേയ്ക്കാണ് നീ കടന്നുവന്നത്<br />ഒരു വാക്കുപോലും പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കാതെ <br />ഈ മഞ്ഞ് ഉറഞ്ഞുറഞ്ഞിരിക്കയായിരുന്നു<br /><br />എന്തോ നീ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു,<br />ഇടനാഴിയുടെ ഇല്ലാത്ത <br />ജാലകപ്പാളിയില്‍ത്തട്ടി വാക്കുകള്‍ <br />ചിതറി ധ്വനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />അതില്‍നിന്നൊരു ചിന്തുപോലും <br />കണ്ടെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ<br />മൗനത്തേക്കാളുമേറെ<br />ഘനീഭവിച്ച് ഞാനുറഞ്ഞുപോയി<br /><br />പതിയെ ഈ തണുപ്പും മൗനവും<br />നിന്നിലേയ്ക്കും പടരുകയായിരുന്നോ<br />പിന്നെയെന്നേക്കാള്‍ ഘനീഭവിച്ച് <br />നീ ഉറഞ്ഞിരുന്നതെങ്ങനെ? <br /><br />മൗനം മരണമാകുന്നുവെന്ന ആ പഴയവരി<br />നീ മനസ്സില്‍ ഉരുവിടുന്നത്, <br />ഒടുക്കം അവ നിന്റെയുള്ളില്‍ <br />തണുത്തുറഞ്ഞുപോയത്,<br />ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />മഞ്ഞിന്റെ മരവിപ്പു പടര്‍ന്ന <br />പടവുകളില്‍ എവിടെയാണ്<br />നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ച് വഴുതിയത് <br />ഒരു കൈതാങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ <br />വിറങ്ങലിച്ചത്?<br /><br />മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ്, <br />ബോധത്തിലേയ്ക്കും കിനിഞ്ഞിറങ്ങുകയാണ്<br />ആത്മാവുപോലും നിശ്ചലമാകുന്ന <br />തണുപ്പില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റയാകട്ടെ<br /><br />വേനലും വര്‍ഷവും നോക്കി <br />ചേക്കേറിക്കൊള്‍ക<br />ഞാനിവിടെ മഞ്ഞിന്റെ വാത്മീകത്തിലുറഞ്ഞ് <br />വേനലും വര്‍ഷവുമറിയാതെ <br />മൗനമായി തീര‍ട്ടെ.....<br /><br />[ഇന്നലെ ഞങ്ങളൊരുമിച്ച് വഴുതിവീണ മൗനത്തിന്റെ അഗാധ ഗര്‍ത്തത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് ]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-959560838448504266?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-76739737981193150062010-01-30T00:24:00.000-08:002010-01-30T00:26:16.353-08:00നീണ്ടുപുളഞ്ഞുപോകുന്ന <br />ഇരുണ്ട വഴികളില്‍ തനിയെ <br />തള്ളിവിട്ട് ഇരുട്ടിന്റെ <br />അര്‍ത്ഥം പഠിക്കാന്‍ പറഞ്ഞവര്‍ <br /><br />ആഴത്തിലേയ്ക്ക് <br />ഊര്‍ന്നു പോകുന്ന ചുഴിയില്‍ <br />തള്ളിയിട്ട് ആഴമളന്നു <br />കുറിച്ചെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞവര്‍<br /><br />ഒരു പൊടിമീനിനെ <br />കരയില്‍പ്പിടിച്ചിട്ട് പിടപ്പിച്ച്<br />ചുറ്റിലുമിരുന്ന് <br />തുള്ളിച്ചാടി മദിച്ചവര്‍ <br /><br />ഇരുളിനും കയത്തിനും ജീവനും <br />നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ആരോപിച്ച് <br />അവര്‍ നടന്നുപോയപ്പോള്‍ <br />അവശേഷിച്ചത്<br />വെറും ഇരുളം കയങ്ങളും മാത്രം <br /><br />ഓര്‍ത്തില്ല, ഇരുട്ടില്‍<br />കൈനീണ്ടു<br />കഴുത്തിന് നേര്‍ക്ക് വന്നത് <br />ഞെരിച്ചുകൊല്ലാനായിരുന്നെന്ന് <br /><br />അറിഞ്ഞില്ല, കയത്തിലേക്കിറക്കി <br />ആഴമളക്കാന്‍ വിട്ടത്<br />മുങ്ങിനിവരുന്പോള്‍<br />മുക്കിക്കൊല്ലാനായിരുന്നെന്ന്<br /><br />പരല്‍മീന്‍ പിടയും പോല്‍<br />നിന്റെ നാള്‍വരുമെന്ന് <br />ആര്‍ത്ത് വിളിച്ചതും കേട്ടില്ല<br />ഒടുവിലവര്‍ നടന്നുപോയത് <br />ലക്ഷ്യമെത്താതെയാണെന്നുമറിഞ്ഞില്ല <br /><br />വരുകയാണ് ഇരുളും <br />കയങ്ങളും മാറി മാറി <br />കരയില്‍ ഒരു പരല്‍മീന്‍ കൂടി<br />പിടഞ്ഞ് പിടഞ്ഞ് <br />ജീവനായി കേണു കേണ്<br />തളര്‍ന്നു മരിക്കുന്നു<br /><br />കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടുവന്ന് മൂടുന്പോഴും<br />കടും നീലിമയാര്‍ന്ന<br />ആഴക്കയങ്ങളില്‍ <br />ഒരു വഴിതേടുകയാണ്<br />വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴി...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7673973798119315006?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-27364682759577577162010-01-27T02:33:00.000-08:002010-01-27T03:37:23.156-08:00നിന്നിലേയ്ക്ക് നടക്കുകയാണ്.....<br />അസ്വസ്ഥതകളുടെ <br />നിഴല്‍മഴപ്പെയ്ത്തൊഴിഞ്ഞ്<br />മരംപെയ്യുന്ന നേര്‍ത്ത തണുപ്പില്‍<br />വിറയ്ക്കുന്നൊരു പതര്‍ച്ചയെ കൂട്ടുപിടിച്ച് <br />നിന്നിലേയ്ക്ക് നടക്കുകയാണ്.....<br /><br />നിഴലുകള്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്<br />അറിയാത്ത വഴികളെക്കുറിച്ച് <br />അടക്കം പറയുന്നുണ്ട് <br />ഇടക്കിടെ പിടിച്ച് പിന്നോട്ട് വിളിച്ച് <br />ഉലച്ചെരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് ഉള്ളിനെ.......<br /><br />അനാദിയാകുന്ന ഇരുട്ടായിരുന്നു<br />കാഴ്ചയെത്തുവോളം.... <br />വെറും ഇരുട്ട് പുതച്ച കാലം <br />ഏതോ മാറ്റൊലിയില്‍ത്തട്ടി <br />കാല്‍വഴുതി വീണപ്പൊഴെന്നോ<br />തണുത്തൊരു കൈവന്നു താങ്ങി<br /><br />ഇപ്പോള്‍ നിഴല്‍ക്കൂത്തുകളില്ല <br />നേര്‍ത്ത പ്രകാശം.... <br />ഇരുട്ടുകണ്ടു മരവിച്ച കണ്ണുകള്‍<br />മ‍ഞ്ഞളിച്ചു ചിമ്മുകയാണ്<br />പലവേള പഴകിപ്പോയെങ്കിലും<br />ഈ ഇരുട്ടും വെളിച്ചമാകുന്നു......<br /><br />ഇരുട്ടിന്റെ പൊരുളളന്ന് <br />പകല്‍ മറന്ന കാലം.... <br />എങ്ങിനെയാണ് നീ വെളിച്ചം വിതച്ചത്<br />കയ്യില്‍ ഇരുട്ടിന്റെ വിത്തുകളും ഒളിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നോ?<br /><br />എങ്കില്‍, വിതറുക<br />പകലറിയും മുന്പേ വിതറുക<br />പകലിന്റെ പകുതിയില്‍ വീണ്ടും<br />പരക്കുന്ന ഇരുട്ടിനെക്കുടിച്ച്.....<br />ഇവിടെ വീണുറങ്ങട്ടെ.... <br />ഒരിക്കയ്ക്കും ഉണരാതെ.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2736468275957757716?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-18581996280186087252010-01-21T23:31:00.000-08:002010-01-22T01:18:57.285-08:00പതിവിലേറെ ഇരുണ്ട രാത്രികളാണ്<br />ചര്‍ദ്ദിച്ച് കളഞ്ഞിട്ടും തൊണ്ടയില്‍ <br />കുരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ഗദ്ഗദം<br />ധമനികളില്‍ നീ പിടയുകയാണ്<br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ നീ <br />വെറുമൊരു നോവിന്റെ പൊട്ടാവുകയാണ് <br /><br />ഒരു തീഗോളം തൊണ്ടയില്‍വന്ന് തിങ്ങി<br />നെഞ്ചകം നുറുക്കി <br />കണ്ണിലൂടെ എരിഞ്ഞിറങ്ങുന്പോള്‍ <br />അവിടെ നീ ഇരുട്ടിലാണെന്ന്<br />ഞാനോര്‍ക്കുന്നു<br />തനിച്ചാണെന്നറിയുന്നു<br /><br />ഏതോ ഭൂതകാലത്തിന്റെ നോവുപേറി <br />ഇരുളടഞ്ഞുപോയ നിന്റെയുള്ളില്‍ <br />ഒരു തിരിതെളിക്കാന്‍ കഴിയാതെപോയി<br />അടച്ചിട്ട വാതായനങ്ങളില്‍ <br />അങ്ങുദൂരെനിന്ന്<br />നിന്റെ ഗദ്ഗദം വന്നലയ്ക്കുന്നത് <br />ഞാനറിയുന്നുണ്ട് <br />ദുഖം ഘനീഭവിച്ച താഴ്വാരങ്ങളില്‍ <br />നീ ദാഹിച്ചലയുന്നതോര്‍ത്ത് <br />എരിയുകയാണ്<br /><br />കരയരുതെന്ന് പറയാന്‍ <br />ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും സ്വയം കരയാതിരിയ്ക്കണം<br />കരഞ്ഞുകൊള്ളുക<br />ഇനിയെങ്കിലും ജാലകപ്പാളി തുറന്നിട്ട് <br />നീ ആര്‍ത്തു കരഞ്ഞുകൊള്ളുക<br />ഞാനിവിടെ അരികിലുണ്ട് <br />അന്നെന്ന പോലെ ഇന്നും <br /><br />ഒരു വാക്കെങ്കിലും പറയുക<br />കത്തുന്ന ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും എറിയുക<br />ഞാനെന്റെ അപരാധത്തെ <br />അതില്‍ അലിയിച്ചു കളയട്ടെ<br />ഇവിടെ ഞാന്‍ നിരായുധയാണ്<br />നിന്നെച്ചിരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാതെ <br />ഞാന്‍ കീഴടങ്ങുകയാണ് <br /><br />എന്ത് നീഗൂഡതയാണ് നീ മുഖമറയാക്കിയത്<br />ഏതഗ്നിയിട്ടെരിച്ചാണ് നീയിങ്ങനെ <br />സ്വയം തനിച്ചാകുന്നത്<br />ഒരുവേളയെങ്കിലും ഈ വാതില്‍ തുറക്കുക<br />വെറുതെ അടുത്തു വന്നൊന്നിരിയ്ക്കാന്‍<br /><br />[ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇരുട്ടറയില്‍ മനസ്സിന്റെ തടവുകാരിയായിപ്പോയ, ലോകത്തോട് സംവദിക്കാന്‍ കഴിയാതെപോയ എന്റെ കൂട്ടുകാരിയ്ക്കുവേണ്ടി]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1858199628018608725?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-66246080422784429532010-01-20T01:27:00.000-08:002010-01-20T01:41:59.432-08:00അന്നും അങ്ങനെ തന്നെ<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍ പിച്ചിച്ചീന്തുന്പോള്‍ <br />നേര്‍ത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു മറ<br />ഇന്നും അതങ്ങനെ<br />ഇവിടെയിപ്പോള്‍ നേര്‍ത്തൊരു <br />പ്രകാശരേണുവുണ്ട്<br />മറ്റെല്ലാം മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ......<br /><br />ക്രമേണ ഇരുണ്ടുപോകാവുന്ന<br />ഒരു കൊച്ചു പ്രകാശ രേണു<br />ചിലപ്പോള്‍ നെറുകയിലെടുത്തുവച്ച് <br />സിന്ദൂരമാക്കാവുന്ന <br />മറ്റുചിലപ്പോള്‍ <br />ഉള്ളിലൊരു ചോരപൊടിയുന്ന <br />ഓര്‍മ്മയാക്കാവുന്ന<br />ഒരു കുഞ്ഞു രേണു<br /><br />ഒരു ചെറു ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍ <br />അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായേക്കാം<br />അതുമല്ല, ചിലപ്പോള്‍<br />ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ രൂപമെടുത്ത്<br />മുടിയഴിച്ചിട്ടാര്‍ത്ത് ‍<br />പേടിപ്പിക്കയുമാകാം.....<br /><br />ഒരിട മണ്ണിലേയ്ക്കു വീണ്<br />നീറി നീറി തീയ്യായി <br />ആര്‍ത്തിയേറി കാലിലേയ്ക്കിഴഞ്ഞുകയറി<br />ചെന്നിറമാര്‍ന്ന് മുറുകെ പുണര്‍ന്ന് <br />മെല്ലെ ആത്മാവിലേയ്ക്കാവാഹിച്ച് <br />പഞ്ചഭൂതത്തിലലിയിക്കാനുമാവാം......<br /><br />എങ്കിലും കൈത്തലത്തില്‍ <br />ഇറുകെപ്പിടിക്കുകയാണ്...... <br />ഉള്ളു പൊള്ളിനീറ്റല്‍ പടരുന്പൊഴും<br />സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുകയാണ്....... <br />മറ്റൊരു കൈ വന്നു നീളുന്നതുവരെ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6624608042278442953?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-64221899392931583992010-01-17T20:51:00.000-08:002010-01-17T20:57:32.958-08:00നീ നീട്ടി വിളിച്ചപ്പോള്‍ <br />ചാരം തേച്ചിട്ട പാത്രങ്ങള്‍ക്കിടയിലായിരുന്നു <br />ഇന്നലെ നീ കനല്‍പ്പെട്ടികൊണ്ട് <br />പൊള്ളിച്ച കൈത്തലം<br />പഴം തുണികൊണ്ട് വരിഞ്ഞുകെട്ടിവച്ചിരിയ്ക്കയാണ്<br /><br />നീറ്റലുണ്ട് ജീവന്‍ വിറങ്ങലിയ്ക്കുന്ന നീറ്റല്‍ <br />പക്ഷേ ഈ പാത്രങ്ങള്‍.....? <br />പച്ചവെള്ളംവീണാലും നീറ്റുന്ന മുറിവ് <br />നീ ആര്‍ദ്രനായി കൈപിടിച്ചു<br />മുറിവിന്റെ കെട്ടഴിച്ചുകളഞ്ഞപ്പോള്‍ <br />കാറ്റുകടന്നുവന്ന സുഖം<br /><br />മുറിവു കണ്ട നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടരുകയായിരുന്നു<br />പതിയെ അതില്‍ ഉമ്മവച്ച് <br />കൈത്തലം പിടിച്ച് നീ കണ്ണോടടുപ്പിച്ചു<br />നീറിപ്പുകഞ്ഞപ്പോഴാണറിഞ്ഞത്<br />കണ്ണുനീരായിരുന്നു അതിലിറ്റു വീണത്<br /><br />കണ്ണില്‍ത്തന്നെ നോക്കി<br />നീ നീണ്ട നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് <br />മുറിവില്‍ മെല്ലെയൊന്ന് തൊട്ടപ്പോഴും <br />വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞിരുന്നുപോയി<br /><br />പതിയെ നീ മുറിവില്‍ <br />നഖം കൊണ്ട് കോറി ലോകത്തിന്റെ<br />മുഴുവന്‍ ഭൂപടവും വരച്ചതീര്‍ന്നപ്പോഴേയ്ക്കും <br />ബോധം നശിച്ചിരുന്നു<br /><br />ഇടക്കിടെ ഉണര്‍ത്താനായി <br />ആഴ്ത്തി വരച്ചപ്പോള്‍ പിടച്ചിലിനിടയില്‍ <br />കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു<br />സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ കവാടം തുറക്കുന്നുവെന്ന്<br />നീ പേപറയുന്നത്<br />എപ്പോഴാണ് അവിടേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയത്?<br />അറിഞ്ഞില്ല..... <br />വെറുതെയൊന്ന് വിളിച്ചുപോലുമില്ല<br />വിളിച്ചെങ്കിലും എങ്ങനെ വരാന്‍?<br /><br />ചാരവും കണ്ണീരും നഖമൂര്‍ച്ചയുമേറ്റ് <br />വ്രണമാക്കപ്പെട്ട മുറിവുമായി....<br />പാത്രങ്ങളുമിരിക്കുന്നു ചാരമുണങ്ങി<br />കഴുകാന്‍ കാത്ത്..... <br />നീ കാത്തിരിക്കയില്ല....<br />എങ്കിലും പറയട്ടെ <br />വരാന്‍ കഴിയില്ല, ഒരിയ്ക്കലും...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6422189939293158399?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-41045230217284108622010-01-09T22:32:00.000-08:002010-01-09T22:45:01.116-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S0l2Q9Sl_VI/AAAAAAAAAS4/YqxBy28BsEU/s1600-h/blue-river.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 191px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S0l2Q9Sl_VI/AAAAAAAAAS4/YqxBy28BsEU/s320/blue-river.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424997259847007570" /></a><br /><br />മലമുകളിലേയ്ക്കൊഴുകി <br />മൃതിയടയുന്ന വെറുമൊരു നീലനദി <br />ആഴമില്ലെന്ന പഴി കേട്ട് <br />പരപ്പില്ലെന്ന കുറ്റം കേട്ട് <br />പതിഞ്ഞ് മുറിഞ്ഞൊഴുകുന്ന<br /> വെറും നീലനദി<br /><br />മലമുകളില്‍ നിന്നുത്ഭവിച്ച് <br />മുകളിലേയ്ക്ക് തന്നെ ഒഴുകാന്‍<br />വൃഥാ ശ്രമിക്കുന്ന<br />ചെറുവേനലില്‍ വറ്റിവരളുന്ന<br />വെറുമൊരു നീല നീര്‍ച്ചാല്‍ <br /><br />പച്ചയാവാന്‍ കൊതിച്ചിട്ടെന്ത് <br />മദിച്ചു തുള്ളിയൊഴുകാന്‍ കൊതിച്ചിട്ടെന്ത്<br />കടല്‍ ഗാഡനീലിമയാല്‍ മുഖം മറച്ച്<br />അപരിചിതത്വം നടിയ്ക്കുന്നു<br /><br />പാതിവഴികളില്‍ സ്വപ്നങ്ങളഴിച്ചുവച്ച് <br />മലമുകളിലെത്തി താഴേയ്ക്കൊഴുകി <br />വീണ്ടുമൊരുത്ഭവമാകാനാണ് കൊതി<br />വീണ്ടും പച്ചനിറത്തില്‍ ഒഴുകാന്‍ <br /><br />മോഹങ്ങള്‍ ഉള്ളില്‍ വരണ്ട് വിള്ളുന്നു<br />സ്വപ്ന ഭംഗങ്ങളുടെ രാസമാലിന്യം <br />ഒഴുകിച്ചേര്‍ന്ന് നുരയും പതയുമൊടുങ്ങാതെ <br />കല്ലിലും മുള്ളിലും ഒഴുകി, <br />കൊണ്ടുകോറി മുറിഞ്ഞ്, <br />നീലിച്ച് നീലിച്ച്, <br />ഉടല്‍ വേച്ചുവീഴുന്നു.....<br /><br />മുകളിലേയ്ക്കെത്തില്ല,<br />ഒരു കുതിപ്പില്‍ കിതച്ചുപോകുന്നു,<br />ചോരവറ്റിയ ഒരു നേര്‍ത്ത,<br />നീലഞരന്പുപോല്‍, ‍ <br />പിടഞ്ഞ് മൃതി പൂകുന്നു....<br />രക്തഗന്ധം വമിയ്ക്കുന്ന,<br />വെറുമൊരു സ്വപ്നഭംഗം പോലെ.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4104523021728410862?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-1113825782269503182010-01-03T22:28:00.000-08:002010-01-03T22:41:03.804-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S0GLklmU5mI/AAAAAAAAASw/MS5W0vBNycg/s1600-h/holding-hands.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 179px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/S0GLklmU5mI/AAAAAAAAASw/MS5W0vBNycg/s320/holding-hands.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422768887015204450" /></a><br><br><br><br><br><br><br><br /><br />പലപ്പോഴും ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെടാത്ത <br />ഒരതിഥിയുടെ പരിവേഷമാണ് നിനക്ക്<br />വിഷയങ്ങള്‍ക്കുള്ള എന്റെ തിരച്ചില്‍ <br />തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞും<br />പലപ്പോഴും നിന്നില്‍ത്തന്നെ<br />എത്തിനില്‍ക്കുന്നു<br /><br />നേര്‍ത്ത തണുപ്പു പരക്കുന്ന<br />സായാഹ്നങ്ങളില്‍ <br />നീയിങ്ങനെ വിളിയ്ക്കപ്പെടാത്തവനായി വന്ന്<br />ഉരുകിയൊലിക്കാത്ത മഞ്ഞുപോലെ <br />ഉറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു<br /><br />പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ്..... <br />വീണ്ടും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍<br /> പുറകോട്ട് നടക്കുന്പോള്‍ <br />അവന്‍ അസ്വസ്ഥനായി <br />നീണ്ടു നിവരുന്നു<br /><br />ചുവന്ന രാശി പടരുന്ന കണ്ണുകളില്‍ <br />ഉത്കണ്ഠ പരക്കുന്നു<br />പിന്നെ എന്റെ വാക്കുകളുടെ <br />തീവ്രതയില്‍ <br />ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം കൊളുത്തി<br />ചിലപ്പോള്‍ ഒരു അര്‍ധവിരാമത്തിലേയ്ക്ക് <br />വലിച്ചുകൊണ്ടെത്തിച്ച് <br />അസ്വസ്ഥതയുടെ കന്പളം പിഞ്ഞിക്കളയുന്നു<br /><br />വെയിലു താണ് മഞ്ഞ് പരക്കുന്പോള്‍ <br />മുന്നോട്ട് നടക്കുന്ന അവന്റെ <br />കൈകളില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്<br />ഞാന്‍ വീണ്ടും പിന്‍നടത്തത്തിനൊരുങ്ങുന്നു<br /><br />ഇടയ്ക്കൊരോര്‍മ്മയില്‍ <br />കണ്ണുകൊണ്ടൊന്ന് മാപ്പപേക്ഷിച്ച്<br />തലകുനിക്കുന്പോള്‍ <br />പറഞ്ഞുകൊള്ളുക<br />ഞാന്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കാമെന്ന്<br />വിതുന്പിപ്പറഞ്ഞ് <br />കണ്ണുകളിലേയ്ക്കൊരു നിസ്സഹായതയെ<br />പകര്‍ന്നുതന്ന് <br />സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാന്‍ വിട്ട് <br />തോല്‍ക്കുകയാണ്<br />തോല്‍വി സമ്മതിക്കുകയാണ്.........<br />എന്റെ തോല്‍വിയെ അതിലോലമായി <br />അവന്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുകയാണ്<br />തീര്‍ത്തും നിശബ്ദനായി.....<br />തീര്‍ത്തും.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-111382578226950318?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-19546882484327187202009-12-28T03:06:00.000-08:002009-12-28T03:14:51.868-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SziSm0SS1WI/AAAAAAAAARE/0UWVaACWYrE/s1600-h/footprints_opt.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 234px; height: 185px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SziSm0SS1WI/AAAAAAAAARE/0UWVaACWYrE/s320/footprints_opt.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420243347108451682" /></a><br><br><br><br><br><br><br><br><br /><br />അറിയില്ല.....<br />മുമ്പേ നടക്കുന്ന നിന്റെ<br />കാല്‍പ്പാടുകളില്‍ <br />അമര്‍ത്തിച്ചവിട്ടി<br />ഗര്‍വ്വോടെ നടക്കുമ്പോള്‍ <br />ഇടറി വീഴുന്നതെവിടെയാകുമെന്ന്......<br /><br />ഉറപ്പുണ്ട്.....<br />ഇനിയും വീഴ്ചയില്ലാതെ <br />ഇടര്‍ച്ചയില്‍ത്തന്നെ <br />പ്രാണനുപേക്ഷിച്ച് <br />പോകാന്‍ കഴിയുമെന്ന്......<br /><br />പ്രണയമെന്ന് ചെവിയില്‍<br />അടക്കം പറഞ്ഞ് നീ<br />കയ്യിലേല്‍പ്പിച്ചു പോയ<br />മരണം നിറച്ച ആ പാത്രം<br />ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്റെ കയ്യില്‍.....<br /><br />ഒരിടര്‍ച്ചയ്ക്ക് കാത്ത് <br />ചുവടുവയ്ക്കുകയാണ്<br />നിന്റെ പ്രണയം രുചിച്ച് <br />ഇടറിവീണ്.....<br />മണ്ണില്‍ പുതച്ചുറങ്ങി....<br />പുതുമഴയില്‍ വീണ്ടും മുളച്ച് .....<br />കൊടുംകാറ്റും വരള്‍ച്ചയും കൊണ്ട് ....<br />വീണ്ടും ജന്മങ്ങള്‍ പൊഴിഞ്ഞുവീഴാന്‍....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1954688248432718720?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-80578866854502400682009-12-08T22:06:00.000-08:002009-12-08T22:40:31.784-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sx9AU9NS_FI/AAAAAAAAAQ8/vuhnPUehaIo/s1600-h/bleeding.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 143px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sx9AU9NS_FI/AAAAAAAAAQ8/vuhnPUehaIo/s200/bleeding.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413116005894519890" /></a><br><br><br><br><br /><br /><br /><br />കാറ്റിനും ക്രൂരതയാണ്<br />മഴയില്‍ പെയ്യുന്നത് കനലുകള്‍<br />പച്ചത്തലപ്പുകള്‍ തീപിടിച്ചുലയുന്പോള്‍,<br />കണ്ണുപൊത്തിക്കളി കഴിഞ്ഞ് <br />നീ മടങ്ങിയതറിയാതെ <br />ഞാനീ ഇറയത്ത് തനിയെ...... <br /><br />വെറുമൊരു നിഴലായിരുന്നു<br />വെറും ഒരു നിഴല്‍... <br />കെട്ടിവയ്ക്കാനും പൂട്ടിയിടാനും <br />കഴിയാത്തൊരു നിഴല്‍....<br />തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞു ഞാനലഞ്ഞൊരു <br />പാഴ് നിഴല്‍.... <br /><br />വെറുമൊരു തോന്നലായിരുന്നു<br />എത്തിപ്പിടിച്ചുവെന്ന <br />ഒരു തോന്നല്‍.....<br />കനല്‍ ചിന്നിച്ചിതറിയപ്പോഴാണ്<br />പൊള്ളിയത് .....<br />അപ്പോഴാണ് കൈവലിച്ചതും<br /><br />പൊള്ളിയിരിക്കുന്നു<br />ഒരു ചന്ദ്രക്കലപോലെ <br />ഉള്ളിലൊരു കോണില്‍ <br />ഒരു കനല്‍വീണു പൊള്ളി <br />വെറുതെ....<br />വെറുതെയൊരു പൊള്ളല്‍ <br />മഴപെയ്ത് പഴുക്കട്ടെ <br />കനല്‍മഴ പെയ്ത് പഴുക്കട്ടെ..... <br /><br />പിന്നെ തൊലിയുരിച്ചുകളയാം <br />നിറംകൂടിയൊരു <br />അടയാളമായി <br />അവശേഷിപ്പിക്കാം <br />ഒരു പാട് നിറക്കൂട്ടുകളുള്ള<br />വെറുമൊരു അടയാളമാക്കാം.......<br /><br /><br /><br /><br />ഈ മുറിവിന് പിന്നിലുണ്ടൊരു വലിയ കടപ്പാട്.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8057886685450240068?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-28261171181314498732009-12-04T00:39:00.000-08:002009-12-04T00:41:41.214-08:00അവര്‍ വിലങ്ങണിയിച്ച്<br />കൊണ്ടുപോകുന്പോഴാണ് <br />ദീനതയോടെ ആദ്യമായി <br />എന്നെയവര്‍ നോക്കുന്നത് <br />എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍<br />ഇരുന്പഴിയ്ക്കുള്ളില്‍ ദ്രിവിച്ചുതീരാന്‍ <br />വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍ <br /><br />ഉദയാസ്തമയങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ <br />നേര്‍ത്ത ഒരു നിശ്വാസം മാത്രമായി<br />അവശേഷിക്കുന്പോഴും <br />പുറത്ത് കാത്തിരിക്കുകയാണ്<br />പരോളെങ്കിലും കിട്ടി പുറത്തിറങ്ങുന്ന<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി<br /><br />അവകാശികള്‍ വേറെയുമുണ്ടിവിടെ <br />കീറപ്പായയ്ക്കരികില്‍ <br />വിലകൂടിയ ഇംഗ്ലീഷ് പത്രം വിരിച്ചുറങ്ങുന്നവര്‍ <br />കയ്യൂക്കുള്ളവര്‍ <br />ഒരിക്കലും കാണാത്ത<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി<br />അവകാശം പറഞ്ഞ് <br />കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍<br /><br />പുറത്തിറങ്ങുന്പോള്‍ <br />നെഞ്ചേറ്റി നടന്ന എന്നെയവര്‍ <br />ഉപേക്ഷിച്ചേയ്ക്കും<br />അവര്‍ക്ക് കുടിയേറാന്‍ <br />കഴിയാത്തത്രയും ക്ഷീണിച്ച<br />വെറുമൊരു നിശ്വാസം, <br />അതുമാത്രമാണ് ഞാന്‍ <br /><br />മറ്റവര്‍ക്കൊപ്പം തന്നെ പൊയ്ക്കൊള്‍ക<br />വിലകൂടിയ സപ്രമഞ്ചത്തില്‍ <br />നിങ്ങള്‍ക്ക് ശയിയ്ക്കാം<br />നിദ്രാഭംഗമില്ലാതെ ജീവിക്കാം<br />ഇടയ്ക്കെന്നെങ്കിലും സ്വയം സാക്ഷാത്കരിക്കാം<br />എനിയ്ക്കൊപ്പമെങ്കില്‍ <br />വെറും മോഹഭംഗങ്ങളായി <br />നിങ്ങള്‍ക്കവശേഷിക്കേണ്ടിവരും<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2826117118131449873?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-17014656220587648742009-11-19T03:18:00.001-08:002009-11-19T03:19:24.361-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SwUpo9yR0YI/AAAAAAAAAQk/RpcczN6_YwA/s1600/forest+river_opt.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 220px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SwUpo9yR0YI/AAAAAAAAAQk/RpcczN6_YwA/s400/forest+river_opt.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405772711485100418" /></a><br /><br />നിന്നെത്തിരഞ്ഞുള്ള ഓരോ യാത്രകളും<br />ഉള്ളിലുള്ളൊരാത്മാവിനെ<br />പുറത്തെവിടെയോ തിരയുന്ന <br />ബുദ്ധിശൂന്യതയാണ്<br /><br />കടലിലേയ്ക്ക് തന്നെയാണ് <br />ഒഴുകുന്നതെന്നോര്‍ക്കാതെ <br />ഇടക്ക് മുറിഞ്ഞ് വഴിമാറിയൊഴുകി<br />കൈവഴിയാകുന്ന പുഴയുടെ <br />വിഡ്ഢിത്തം പോലെ<br /><br />എങ്കിലും ഈ ഒഴുക്കിന്റെ വഴികളില്‍<br />ഇളം കാടുകുളിര്‍പ്പിക്കാന്‍ <br />പരല്‍മീനുകളെ ഗര്‍ഭം ധരിക്കാന്‍ <br />കുളക്കോഴിക്ക് അത്താഴമൊരുക്കാന്‍.... <br />നിനച്ചിരിക്കാതെ ഭാഗ്യങ്ങള്‍<br /><br />ഇടക്കൊരു ചൂണ്ടക്കാരനാണ് <br />നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് ഒച്ചവച്ചത് <br />പുഴയൊഴുകി കടലില്‍ച്ചേര്‍ന്നെന്ന് <br />ഈ വഴി കടലിലേക്കിനിയും<br />കാതങ്ങളുണ്ടെന്ന് <br />വഴിമാറേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് <br /><br />ഇനിയൊരു തിരിച്ചൊഴുക്കില്ല <br />കല്ലുകളില്‍ തട്ടിത്തെറിച്ച് പിടഞ്ഞ് <br />വേനലില്‍ മുറിഞ്ഞും വറ്റിയും മരിച്ചും<br />മഴയില്‍ മദിച്ചുതുള്ളിയും<br />കടല്‍ തേടിയൊഴുകാം <br /><br />വീണ്ടും പുറത്തേയ്ക്ക് തുളുന്പുകയാണ്<br />വെറുതെ ഇല്ലാത്ത വഴികളില്‍<br />നിന്നെത്തേടിയലഞ്ഞ് <br />കടല്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്<br /><br />നിഗൂഡമായ താഴ്വാരത്തില്‍ <br />എവിടെയാണു നീ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്<br />തെല്ലിടയെങ്കിലും പുറത്തുവരിക <br />ഒരുനോക്കു കണ്ടു ഞാന്‍ <br />ഒഴുക്കു തുടര്‍ന്നിടാം <br />തിരിച്ചൊഴുക്കില്ല ഇനിയൊരിക്കലും<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1701465622058764874?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-89128225297808911942009-11-14T21:55:00.000-08:002009-11-14T21:57:48.273-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sv-YBC8e2KI/AAAAAAAAAQM/uIeOzmhu9Sk/s1600-h/kalli_opt.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 169px; height: 189px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sv-YBC8e2KI/AAAAAAAAAQM/uIeOzmhu9Sk/s400/kalli_opt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404205221605726370" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ഒരു കള്ളിമുള്‍ച്ചെടി<br />പണ്ട് മതിലരികില്‍ നിന്നും<br />കൈമുറിയാതെ വെട്ടി<br />മുള്ളുകള്‍ ചെത്തിമാറ്റി<br />സ്ലേറ്റിലെ കുത്തിവരകള്‍ മായ്ക്കാന്‍ നീ<br />പെന്‍സില്‍ പെട്ടിയിലടച്ചുവച്ച<br />അതേ മുള്‍ച്ചെടി<br /><br />അന്നു നീ മുള്ളുകളടര്‍ത്തിയപ്പോള്‍<br />മരിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ്<br />സ്ലേറ്റു മായ്ക്കാന്‍ നീരുതേടി<br />ഉടലില്‍ നീ ഉല്‍ഖനനം ചെയ്തപ്പോള്‍<br />നഖമുനകേളേറ്റ പാടിതാ,<br />ഇവിടെ നിനക്ക് കാണാം<br /><br />മായാതെ നില്‍ക്കുകയാണ്<br />നിന്റെ നഖപ്പാടുകള്‍<br />ഇപ്പോള്‍ എന്നില്‍<br />നിറയെ മുള്ളുകളാണ്<br />ഇനിയാരും മുറിച്ചെടുക്കാതിരിക്കാന്‍<br />ഞാന്‍ മുള്ളുകള്‍ മുളപ്പിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു<br />മതിലരികില്‍ നിന്നും<br />ഞാനീ മരുഭൂമിയിലേക്ക് താമസം മാറ്റി<br /><br />എനിക്കറിയാം, നീ വരും<br />വേനലും വര്‍ഷവും കഴിഞ്ഞ്<br />കുന്നും മലയും മഞ്ഞും കടന്ന്<br />ഈ മരുഭൂമിയില്‍!<br />അന്ന് എന്നെ തിരയുന്പോള്‍<br />ഇതാണ് അടയാളം<br />നീ തന്ന, കരിയാത്ത മുറിപ്പാടുകള്‍!<br /><br />കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് നീ<br />മരുപ്പച്ചകള്‍ തേടുന്പോള്‍<br />സ്വയം പിഴുതെടുത്ത്<br />നീ കടന്നുപോയ വഴിയിലേക്ക്<br />വന്ന് അവിടെ ഞാന്‍ വീണടിയും<br />പിന്നീട് , മണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞ്<br />പാടുണങ്ങാത്ത<br />ഒരു കള്ളിമുള്‍ച്ചെടിയുടെ<br />ഫോസിലായി അവശേഷിയ്ക്കും<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8912822529780891194?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-20347823010394597752009-11-04T02:45:00.000-08:002009-11-04T02:49:32.458-08:00<div style="text-align: center;">പഴകിയ പാത്രത്തില്‍<br />ആരോ വിളമ്പിയ ഒരു<br />കുമ്പിള്‍ കഞ്ഞി<br />ആര്‍ത്തിപൂണ്ട്<br />ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുമ്പോള്‍<br />ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂട്<br /><br />പണ്ടേറ്റൊരു<br />നിശ്വാസത്തിന്റെ കൊടും ചൂട്<br />കറുപ്പു കറ വീണ പാത്രത്തില്‍<br />വറ്റുകള്‍<br />തീയിലെന്നപോലെ<br />തിളയ്ക്കുന്നു<br /><br />വേനല്‍ പാത്രത്തിലേക്കിറങ്ങി<br />തിളയ്ക്കുന്നപോലെ!<br />കൊടുങ്കാറ്റില്‍ ഗന്ധങ്ങള്‍<br />ആവാഹിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ !<br /><br />വിശക്കുന്നു<br />പക്ഷേ കഴിയ്ക്കവയ്യ<br />കാറ്റില്‍ ചുഴിഞ്ഞെത്തുന്ന<br />മാങ്ങാച്ചുനയുടെ മണം<br />ഏതോ നിശ്വാസത്തിന്റെ ഈണം<br /><br />വേദനയുടെ കയങ്ങളിലാണ്ടും<br />തളര്‍ച്ചയുടെ ചുരങ്ങള്‍ കയറിയും<br />കഞ്ഞിപ്പാത്രത്തിനരികില്‍<br />പലവട്ടം ചെന്നിരുന്നു<br /><br />തണുത്തു വെറുങ്ങലിച്ചിട്ടും<br />അതു തിളച്ചു പൊങ്ങുന്നു<br />പഴയ നിശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട്<br />പരത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു<br /><br />വിശപ്പ് കത്തുകയാണ്<br />വയറെരിഞ്ഞ് കത്തുന്നു<br />നെഞ്ച് ഉരുകുകയാണ്<br />നിശ്വാസത്തില്‍<br />ഉരുകിത്തിളയ്ക്കുന്നു<br /><br />ഒരു കുമ്പിള്‍ കഞ്ഞി<br />അവിടെയും<br />തിളയ്ക്കുന്നില്ലേ?<br />തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ച<br />പാത്രത്തിലിരുന്ന്<br />അതൊരു പഴയ കഥ പറയുന്നില്ലേ?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2034782301039459775?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-82559742805295305652009-11-01T23:58:00.001-08:002009-11-02T02:11:11.613-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Su6RkU3i0-I/AAAAAAAAAPg/coMkoX4rGaI/s1600-h/prabodini.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Su6RkU3i0-I/AAAAAAAAAPg/coMkoX4rGaI/s400/prabodini.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399413056526799842" border="0" /></a>ഉറക്കം തൂങ്ങിനിന്ന പുതിയൊരു ഞായറാഴ്ച......... ചെയ്യാന്‍ കാര്യങ്ങളേറെയുണ്ടായിട്ടും മടിപിടിച്ച് ചുരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു. ബംഗാളി സഹമുറിയത്തി മറ്റുവഴികളൊന്നുമില്ലാതെ ബോയ് ഫ്രണ്ടിനൊപ്പം ലിവ് ഇന്‍ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ച് ഭാണ്ഡം മുറുക്കുന്നു. അതോര്‍ക്കുമ്പോഴുള്ള അസ്വസ്ഥതകള്‍ ഒരു വശത്ത്. ഞായറാഴ്ചകള്‍ കൊണ്ടുവന്ന് സമ്മാനിക്കാറുള്ള പതിവ് ഹെവിനസ്സ് മറുവശത്ത്.<br /><br />മൂടിക്കിടക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തെ ചെറുതായെങ്കിലുമൊന്ന് ചൂടുപിടിക്കാന്‍ ഗിറ്റാറിലും വയലിനിലും ഗുസ്തിപിടിച്ച് അവസാനം തോല്‍വി സമ്മതിച്ച് ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ കയറി പരീക്ഷണങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. ഇതിനിടെ പുതപ്പിനുള്ളില്‍ നിന്നും കണ്ണതുറക്കാതെ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് അടുക്കളയില്‍ കയറിവന്ന് മേരി കഴിഞ്ഞ ദിവസം എനിക്ക് മെയിലില്‍ വന്ന ക്ഷണക്കത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞത്.<br /><br />ഇവിടത്തെ മലയാളി യുവകൂട്ടായ്മ നടത്തുന്ന <a style="font-weight: bold;" href="http://www.prabodhini.110mb.com/chayangal03.html"><span>പ്രബോധിനി</span></a> ലൈംബ്രറിയുടെ മാഗസിന്‍ പ്രകാശനം. പോകാം പോകാം എന്നവള്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മനസ്സില്‍ ആഗ്രമുണ്ട് ശരീരമനുവദിക്കുന്നില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തോടുള്ള ചെറിയ പേടി. അതിനുള്ളില്‍ തനിച്ചായിപ്പോകുന്ന അസഹനീയത. ഇതുരണ്ടും എന്നെയിങ്ങിനെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.<br /><br />ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റും ലഞ്ചുമെല്ലാം ഒരുമിച്ച് കഴിച്ച്, സീലിങ് നോക്കി ഞാന്‍ പകല്‍ക്കിനാവ് നെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ വീണ്ടും വന്നിരുന്ന് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരേ വാശി പോകണം, നീ പോകണം ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോകും. നിനക്ക് പറ്റുന്ന ഗ്രൂപ്പായിരിക്കും അങ്ങനെ അങ്ങനെ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ ഏറെ. കേട്ടമട്ടുകാണിക്കാതെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.<br /><br />സമയം മൂന്നരയോടടുത്തപ്പോള്‍ കുളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ് അവളെന്നെ കുളിമുറിയില്‍ കയറ്റി പുറത്തുനിന്നും വാതിലടച്ചു. വേറെ നിവൃത്തിയില്ല കുളിച്ചിറങ്ങി. പിന്നെ അവളുടെ കല്‍പ്പനകളായിരുന്നു. അവസാനം ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയാല്‍ കയറിയിരിക്കാമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്ഥലം നമ്മള്‍ കണ്ടുപിടിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞ് അവള്‍ മുമ്പേ നടന്നു.<br /><br />വഴിനീളെ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു സ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിയല്ലേ കഴിയല്ലേ എന്ന്. അവസാനം അവളുടെ കൂര്‍മ്മബുദ്ധി സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചുകളഞ്ഞു, ചടങ്ങുനടക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന് തൊട്ടുമുന്നില്‍ ഒരു ചെറിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം. ഞാനവളുടെ കൈവിട്ട് നമുക്ക് വലിയാം എന്നും പറഞ്ഞ് തരിഞ്ഞോടാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അവളെന്നേം പിടിച്ചുവലിച്ച് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് കടന്നു.<br /><br />കയറിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ മുന്‍പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാള്‍ സിജിയല്ലേന്ന് ചോദിച്ചതോടെ എന്റെ സര്‍വ്വധൈര്യവും ചോര്‍ന്നു. സ്വന്തം പേരും പടോം വച്ച് ബ്ലോഗെഴുതി വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങിയ എന്റെ വിഡ്ഢിത്തത്തെ സ്വയം ശപിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അകത്തുകയറിയിരുന്നു.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">നൂറു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചുവപ്പന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അഭിവാദ്യങ്ങള്‍</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ഇന്‍ക്വിലാബ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">സിന്ദാബാദ്</span><span style="font-weight: bold;"> When injustice becomes law, resistance becomes dtuy - </span><span style="font-weight: bold;">ചെയുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വാചകം</span><span style="font-weight: bold;">,</span><br />എല്ലാം ആ കുഞ്ഞുഹാളിന്റെ വാതിലില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. ആ കോറിവച്ച കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെച്ചേരുന്ന കൂട്ടായ്മയുടെ സര്‍വ്വ ഊര്‍ജ്ജവും. ഇത് ഞാനെത്തേണ്ടുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സ്ഥലമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് മെല്ലെ എന്റെ അന്യഥാബോധത്തെ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />പതിയെ പതിയെ സംഭവം വാംഅപ്പാവുന്നു. എവിടേം ഒരു യൂത്ത്ഫുള്‍നസ്. പുസ്തക പ്രകാശനത്തിനെത്തുന്നത് പ്രശസ്ത നര്‍ത്തകി ശ്രീദേവി ഉണ്ണി( നടിമോനിഷയുടെ അമ്മ) ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരെകാണാമല്ലോന്ന ഒരു സന്തോഷം തോന്നുകയും ചെയ്തു. ഇരുപതോളം വരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ, ചെറുപ്പക്കാരികളുടെ(പലരും പുലികളും പുപ്പുലികളുമാണെന്ന് പറയാതെവയ്യ) ഒരു കൂട്ടം.<br /><br />ഏറെനാളത്തെ അവരുടെ അധ്വാനം വിജയങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെയൊരു സന്തോഷം എല്ലാ മുഖങ്ങളിലുമാണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് വര്‍ഷം മുമ്പ് തുടങ്ങിയ പ്രബോധിനി എന്ന ലൈബ്രറി ഇപ്പോള്‍ മൂന്നാം വര്‍ഷത്തെ മാഗസിന്‍(<span style="font-weight: bold;">വൈഖരി</span>) പ്രകാശനത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നു. ആയിരത്തിയഞ്ഞൂറോളം പുസ്തകങ്ങളും അവര്‍ സ്വരൂപിച്ചു.<br /><br />കൂട്ടായ്മയില്‍ കൂടുതലും ഐടി പ്രൊഫഷണല്‍സ്. സമയത്തിന്റെ കൃത്യതയില്ലാതെ ജോലിചെയ്യേണ്ടിവരുന്നവര്‍. എന്നിട്ടും ശക്തമായ ഒരു കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് രൂപം നല്‍കാനും അതിനെ വിപുലീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാനും അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നു. കാര്യം ചെറുതല്ല. ഹാളിനകത്ത് കയറി ഇരുന്നതില്‍പ്പിന്നെ പരിസരനിരീക്ഷണത്തിലൂടെ വന്നതു നന്നായി എന്നൊരു തോന്നല്‍ പതിയെ മനസ്സിലുടലെടുത്തു.<br /><br />ആല്‍ക്കൂട്ടത്തെ ഫേസ് ചെയ്യാന്‍ അടുത്തകാലത്തെന്നോ വന്നുചേര്‍ന്ന ഈ മടി മാറ്റി ഇനിയെങ്കിലും ധൈര്യമുണ്ടാക്കിയെടുക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ചീഫ് ഗസ്റ്റിനായി കാത്തിരിക്കമ്പോള്‍ ഓരോരോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുമായി ഓടി നടക്കുന്നവര്‍, ഇടക്ക് പതിയെ മനസ്സ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിക്കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.<br /><br />അവസാനം ചീഫ് ഗസ്റ്റ് എത്തുന്നു. വളരെ ലളിതമായ ചടങ്ങില്‍ നാട്യങ്ങളേതുമില്ലാതെ ആ നര്‍ത്തകി ഒരുമ്മയുടെ വാത്സല്യത്തോടെ പുസ്തകത്തിന് കെട്ടിവച്ച സ്വര്‍ണ്ണക്കടലാസിനുള്ളില്‍ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യമേകി. അതു കണ്ടപ്പോള്‍ വിവേചിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സുഖം. യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിക്കാലത്തിന് ശേഷം എന്റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ വീണ്ടും അച്ചടിമഷി പുരണ്ടിരിക്കുന്നു.<br /><br />പ്രോബോധിനിയുടെ അണിയറക്കാര്‍ എന്നോടും ഒരു സൃഷ്ടി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. കൊള്ളാവുന്നതെന്ന് പോലുംഅവകാശപ്പെടാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഞാനൊന്ന് അയച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.<br /><br />ബാംഗ്ലൂരിലെ യുവാക്കള്‍ക്കും യുവതികള്‍ക്കുമടിയിലുള്ള മൂല്യച്യുതിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം കേട്ടവര്‍ക്ക് ഇതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയമേയില്ല. എന്റെ അയല്‍പക്കത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു കൂട്ടമാളുകളുണ്ടെന്ന് നാലുവര്‍ഷമായിട്ടും എനിക്കും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.<br /><br />പുസ്തകങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ ചതുര്‍ത്ഥികാണുന്നപോലെ മുഖം ചുളിക്കുന്ന മേരിപോലും അവിടത്തെ യുവത്വത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജത്തില്‍ ഇംപ്രസ്ഡായി. സ്‌നേഹോഷ്മളമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം. ജാഡകളില്ലാത്ത കുറേ മനുഷ്യര്‍. അക്ഷരങ്ങളെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന അതിലുപരി ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളത നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരുകൂട്ടം ആളുകള്‍.<br /><br />ഇറക്കമിളച്ചും പരസ്യപ്പണത്തിനായി കയറിയിറങ്ങിയും അനുഭവിച്ച പ്രതിബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവര്‍ പറഞ്ഞുകേട്ടപ്പോള്‍ നേരിട്ട് സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും മനസ്സുകൊണ്ട് നൂറ് ചുവപ്പന്‍ അഭിവാദ്യം അര്‍പ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. മുന്‍നിര ഐടി കമ്പനികളില്‍ രാപ്പകലില്ലാതെ അധ്വാനിക്കുന്നവരാണ്, നന്നേ ജോലിഭാരം തലയിലേറ്റുന്നവരാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്നറിയുമ്പോള്‍ അവരുടെ സ്വപ്‌നങ്ങളെ പ്രതീക്ഷകളെ എങ്ങനെ കുറച്ചുകാണാന്‍ കഴിയും.<br /><br />മൂന്നാമത്തെ മാഗസിനായ വൈഖരിയിലേയ്ക്കുള്ള അവരുടെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ച് കേട്ടപ്പോള്‍ മുമ്പ് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തും കൂട്ടരുംകൂടി രൂപം കൊടുത്ത ഒരു ഫിലിം സൊസൈറ്റിയെയാണ് ഓര്‍മ്മവന്നത്. പ്രവര്‍ത്തനത്തിനിടയില്‍ പ്രണയവും ലൈംഗിതയും, ഈഗോയും, സാമ്പത്തിക പ്രശ്‌നവും ഉടലെടുത്തപ്പോള്‍ ക്രിയേറ്റിവിറ്റി നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു കൂട്ടം ആള്‍ക്കാര്‍.<br /><br />ഇതൊരു മാതൃകയാണ് ആര്‍ക്കും! പ്രവാസത്തിന്റെ നഷ്ടങ്ങളില്‍നിന്നും സ്വത്വം കണ്ടെടുക്കാനായി കണ്ണാടിപോലെ അവര്‍ അക്ഷരങ്ങളെയും സ്വപ്‌നങ്ങളെയും കൂടെനടത്തുന്നു. ചടങ്ങുകള്‍ അവസാനിച്ച് തിരിച്ച് പോകമ്പോള്‍ മനസ്സിങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.......... ഇത് നിന്റെയും കൂടി ഇടമാണ്...........<br /><br />പ്രബോധിനിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയ രജീന്ദ് മുമ്പേ പരിചയമുള്ള ഒരാളെപ്പെലെ സംസാരിച്ച് എന്റെ അപരിചിതത്വത്തെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞ ജ്യോതി തുടങ്ങി എല്ലാവര്‍ക്കും ഞാന്‍ നന്ദിപറയുന്നു. ഞാനും ഇറങ്ങുകയാണ് ഈ കൂട്ടത്തിലേക്ക്. അതിന്റെ യൗവ്വനത്തിലേക്ക്.<br /><br />ഫോറത്തിലും, സ്പാറിലും, ജെ നഗറിലും മാറിമാറി കറങ്ങി നടന്നാലും കിട്ടാറില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷവും ചര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളും സ്വന്തമാക്കി നേര്‍ത്തതണുപ്പുമായി കനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന സന്ധ്യയിലേക്ക് ഞാനും അവളും ഇറങ്ങി നടന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8255974280529530565?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-79934206774805591402009-10-26T04:25:00.000-07:002009-10-26T22:52:51.879-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SuWKTmmp60I/AAAAAAAAAOQ/08idFvGZE9M/s1600-h/loneliness.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 264px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SuWKTmmp60I/AAAAAAAAAOQ/08idFvGZE9M/s320/loneliness.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396871797858233154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">അന്നേ പറഞ്ഞതാണ്<br />നുരഞ്ഞുപൊങ്ങുന്ന<br />വീഞ്ഞുപാത്രത്തിലേക്ക്<br />നീയെന്നെയിങ്ങനെ<br />പകര്‍ത്തരുതെന്ന്<br /><br />ലഹരിയാകുന്പോള്‍<br />അര്‍ത്ഥമില്ലാതായിപ്പോകുന്ന<br />എന്നെക്കുറിച്ച്<br />ഒരു വേളയെങ്കിലും<br />നിനക്കോര്‍ക്കാമായിരുന്നില്ലേ<br /><br />എന്നെ കുടിച്ചിറക്കുന്പോഴേറ്റ<br />പൊള്ളലിന്റെ ഉന്മത്തതയെക്കുറിച്ച്<br />നീ വാചാലനാവുന്നതെങ്ങനെ<br />നോക്കൂ ഇവിടെ നിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്<br />ഞാന്‍ തീര്‍ത്തും തനിച്ചാണ്<br /><br />ഏകാന്തതയെന്ന വാക്ക്<br />ഉച്ഛരിച്ച് തുടങ്ങുന്പോഴേ<br />തനിച്ചായിരുന്നു<br />സ്പന്ദനങ്ങള്‍ പോലും<br />നിശ്ചലമായിപ്പോയ<br />ഏകാന്തത<br /><br />കയങ്ങളില്‍<br />കുഴിച്ചിറങ്ങുന്പോള്‍<br />അന്തര്‍ പ്രവാഹങ്ങളില്‍<br />ഏകാന്തത കുടിച്ച്<br />അനാദികാലത്തേക്ക്<br />മയങ്ങിപ്പോയവരുടെ<br />ശരീരങ്ങളില്‍ തട്ടിവീണു<br /><br />അവിടെയാണ് വീഴാന്‍ പഠിച്ചത്<br />പിന്നെ നടക്കാന്‍ പഠിച്ചത്<br />ഇവിടെത്തന്നെയാണ്<br />അതേ, ഇവിടെത്തന്നെയാണ്<br />നമ്മളാദ്യം കണ്ടത്!<br /><br />ഓര്‍ക്കുക, ഇനിയും<br />ഈ കയങ്ങളിലേക്ക്<br />ഇറങ്ങി വരരുത്<br />ഇവിടുത്തെ<br />ഏകാന്തതയില്‍<br />നിശ്വാസങ്ങള്‍ കൊണ്ട്<br />പ്രകന്പനം തീര്‍ക്കരുത്<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7993420677480559140?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-11386238907485940502009-10-18T00:17:00.000-07:002009-10-18T00:19:19.447-07:00<div style="text-align: center;">ഇരുട്ടിറങ്ങുന്പോള്‍<br />കൂടെയിറങ്ങുന്ന ചില<br />ഒറ്റക്കാലന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍<br />മരണമില്ലാത്ത ആത്മാക്കള്‍<br /><br />ഇറയത്തും തിണ്ണയിലും<br />പ്രാഞ്ചി നടന്ന്, ചടച്ചിരുന്ന്<br />വീര്‍ത്തകാലിലെ നീരുകുത്തി<br />ദുഷ്ട സ്വപനങ്ങളുടെ വിത്തുപാകന്‍<br />പഴുതുതേടുന്നവര്‍<br /><br />പാതിരാവില്‍ ഇറയം വിട്ട്<br />താക്കോല്‍ പഴുതിലൂടെ<br />അകത്ത് കയറി<br />ഒറ്റക്കാലുകളില്‍<br />എത്തിവലിഞ്ഞ്<br />ഉറക്കത്തിന്റെ<br />കണ്‍പോളകള്‍ വലിച്ചതുറന്ന്<br />അകക്കണ്ണിലേയ്ക്ക്<br />ചലംനിറഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുടെ<br />വിത്തെറിയുന്നു<br /><br />പകലെന്നും രാത്രിയെന്നുമില്ല<br />നീരുകുത്തി വീര്‍ത്ത<br />സ്വപ്നങ്ങള്‍<br />ഓര്‍മ്മയുടെ ശ്മശാനങ്ങളില്‍<br />പെറ്റുപെരുകുന്നു<br />സ്വപ്നങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയളന്ന്<br />ഒറ്റക്കാലന്മാര്‍ ഇറയത്തിരിപ്പുണ്ട്<br /><br />നീരും ചലവും വമിപ്പിക്കുന്ന<br />വെറുത്ത മണത്തില്‍<br />ജീവതമത്രയും<br />മുങ്ങിനിവര്‍ന്നിങ്ങിനെ<br />എത്രനാള്‍<br />ഇവയ്ക്കിടയില്‍ ഒറ്റക്കാലുകള്‍<br />വെട്ടിയറക്കുന്ന<br />ഒരേയൊരു സുന്ദരസ്വപ്നം മാത്രം<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1138623890748594050?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-15942563721460727122009-10-06T03:46:00.000-07:002009-10-06T03:50:08.798-07:00<div style="text-align: center;"><span>അച്ഛന്‍റെ പ്രണയം കണ്ടുപിടിച്ച്</span><br /><span>അമ്മയോട് സ്വകാര്യം പറഞ്ഞ ദിവസം ,</span><br /><span>ഉറുന്പിന്‍ കൂട്ടില്‍ കെട്ടിയിട്ട് </span><br /><span>അവന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കുമേല്‍</span><br /><span>അച്ഛന്‍ മായാത്ത മുദ്രകള്‍ പതിപ്പിച്ചു</span><br /><br />മകന്‍ പറഞ്ഞ അച്ഛന്റെ<br />പ്രണയകഥ ചിരിച്ചുതള്ളിയ<br />അമ്മയുടെ നെഞ്ചടര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് ആ വാര്‍ത്ത,<br />അമ്മയെയും മക്കളെയും<br />ആത്മഹത്യാമുനന്പിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ്<br />അച്ഛന്‍ അയല്‍ക്കാരിക്കൊപ്പം ഒളിച്ചോടി!<br /><br />മരിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിച്ച<br />അമ്മയുടെ വരണ്ട കണ്ണുകള്‍<br />കണ്ടുശീലിച്ച് <br />സ്വന്തം കണ്ണീര്‍ വറ്റിച്ച്<br />അവന്‍ നെഞ്ചകമൊരു<br />ഉപ്പുപാറയാക്കി<br /><br />മാറൊട്ടിക്കിടന്ന കാമുകിയോട്<br />അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിന്‍റെയും<br />അച്ഛന്‍റെ കണ്ണുനീരില്ലായ്മയുടെയും<br />കഥകള്‍ പറഞ്ഞ്<br />മൂവന്തികളില്‍ അവന്‍<br />ദീര്‍ഘനിശ്വാസങ്ങള്‍ പൊഴിച്ചു<br /><br />പിന്നീടൊരിക്കല്‍<br />ഉറക്കത്തില്‍<br />അവളുടെ ശരീരത്തില്‍<br />സ്വന്തം രക്തത്തിന്റെ തനിനിറം എഴുതിവച്ച്<br />അവളറിയാതെ അടര്‍ന്ന്<br />ഇരുളില്‍ അവന്‍ ആര്‍ക്കൊപ്പമോ ഒളിച്ചോടി<br /><br />ശീതരക്തത്തില്‍ ജനിച്ച ആ അക്ഷരങ്ങള്‍<br />ദീര്‍ഘവും ഹ്രസ്വവുമായി നിശ്വസിച്ച്<br />നിറമില്ലാത്ത അടയാളമായി<br />പല്ലിളിക്കുന്ന ഒരു വഞ്ചനയായി<br />പാരന്പര്യത്തെ വിളിച്ചോതി<br />ഒരു ജീവചരിത്രത്തിന്റെ<br />പുറം ചട്ടയില്‍ ഇടം നേടി<br />സായൂജ്യമടഞ്ഞു<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1594256372146072712?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-18078672097293006412009-09-20T00:54:00.000-07:002009-09-20T01:01:27.182-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrXhRqdh-qI/AAAAAAAAANI/aN4Umd8fMu4/s1600-h/silence.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrXhRqdh-qI/AAAAAAAAANI/aN4Umd8fMu4/s400/silence.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383456623163472546" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br />ചിന്തകളുടെ ഒരു കുത്തിയൊഴുക്കാണ്‌<br />ചിലപ്പോഴെങ്കിലും<br />ഒരു ഹര്‍ഷാരവം മറ്റു ചിലപ്പോള്‍<br />മദിച്ചുപെയ്യുന്ന ഒരു പേമഴയും<br />ഒരു വേള<br />ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരായി<br />മറ്റൊരു കണ്ണിലിറ്റുവീണലിഞ്ഞ്‌<br />ഉള്ളു പൊള്ളിച്ച്‌ നീറിപ്പുകച്ച്‌<br />ചെറിയൊരു കനല്‍ച്ചിന്തുമാവാം<br /><br /><br />ഇനിയും ചിലപ്പോള്‍<br />ഇരമ്പുന്ന കടല്‍പോലെ<br />നിറഭേദങ്ങള്‍ കാണിച്ച്‌<br />കാഴ്‌ചക്കാരെ വിസ്‌മയിപ്പിച്ച്‌<br />കേള്‍വിക്കാരെ<br />ആകാംഷയുടെ മുള്‍മുനയേറ്റി<br />ചിന്തകളില്‍ വഴിതെറ്റിച്ച്‌<br />വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ക്കും<br />വളച്ചൊടിക്കലുകള്‍ക്കും<br />പഴുതുകളൊളിപ്പിച്ച്‌<br />സത്യമെന്ന്‌ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന<br />വലിയൊരു കള്ളത്തരവുമാകാം<br /><br />വീണ്ടും നീളുമ്പോള്‍<br />അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമെന്ന്‌ തോന്നിച്ച്‌<br />അര്‍ത്ഥശൂന്യതയായി അവശേഷിച്ച്‌<br />നിഷേധവും പ്രതിഷേധവും കനപ്പിച്ച്‌<br />ആത്മനിന്ദയ്‌ക്ക്‌<br />പകര്‍ന്നാട്ട വേദിയൊരുക്കുകയുമാകാം </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1807867209729300641?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-47932700271726390532009-09-15T23:25:00.001-07:002009-09-15T23:27:29.448-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrCFAn1uwsI/AAAAAAAAAM4/hRBk93uTupw/s1600-h/koodothram1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 352px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrCFAn1uwsI/AAAAAAAAAM4/hRBk93uTupw/s400/koodothram1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381947800448582338" border="0" /></a>ഇതാ കിട്ടിപ്പോയ് എന്ന് മനപ്പായസം കുടിച്ച് തിരകളിലൊഴുകിവരുന്ന തേങ്ങയെക്കാത്ത് എന്റെയൊരു കൂട്ടുകാരന്‍ .........<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrCFIOZzu5I/AAAAAAAAANA/YbTR5VKa3Rs/s1600-h/koodothram2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 343px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SrCFIOZzu5I/AAAAAAAAANA/YbTR5VKa3Rs/s400/koodothram2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381947931059534738" border="0" /></a>അടുത്തുവന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ അകന്നുമാറി, തേങ്ങയില്‍ കൂടോത്രം!, കണ്ടില്ലേ തറച്ചുവച്ച ഒന്‍പത് ആണികള്‍. ആരോ ആര്‍ക്കിട്ടോ പണിത ഒരു കൂടോത്രം.....!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4793270027172639053?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-21223955853243897952009-09-06T04:25:00.000-07:002009-09-06T04:30:51.270-07:00<div style="text-align: center;">കൂട്ടിമുട്ടാത്ത സമാന്തരങ്ങളായി<br />നമ്മള്‍ സ്വയം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു<br />കാണാന്‍ കണ്ണില്ലെന്ന് സ്വയം<br />പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിങ്ങനെ എത്രനാള്‍?<br /><br />എന്തിന് നാമിങ്ങനെ<br />പരസ്പരം കളവിന്റെ പര്യായങ്ങളാവണം?<br />ഈ കാപട്യം പങ്കുവെയ്ക്കണം?<br /><br />വേനലും വര്‍ഷവും കഴിഞ്ഞിട്ടും മനംമടുത്തിട്ടും<br />എന്റെ മടുക്കുന്ന ഗന്ധം സഹിച്ച്<br />പാതിരാച്ചിത്രങ്ങളിലെ നായികമാരെയോര്‍ത്ത്<br />പുറം തിരിഞ്ഞുകിടന്ന് ഉള്ളുകൊണ്ട് മദിച്ച്<br />നീയിങ്ങനെ എത്രനാള്‍?<br /><br />ചിലനനേരത്ത് നിന്റെ നോട്ടങ്ങളില്‍<br />കൂരന്പുകള്‍ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്<br />ശാപങ്ങള്‍ പെയ്യാനൊരുങ്ങുന്നുണ്ട്<br />മുഷ്ടി ചുരുട്ടുന്നൊരു നിരാശയുണ്ട്<br /><br />ഞാന്‍ തളര്‍ച്ചയാണ്<br />ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പില്ലാത്ത തളര്‍ച്ച<br />ഞാന്‍ മരവിപ്പാണ്<br />കുത്തിമുറിച്ചാല്‍പ്പോലും<br />അറിയാത്ത മരവിപ്പ്<br /><br />പിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ<br />കന്പളത്തിനടിയില്‍ നിനക്കിടം തരും?<br />മോഹം കൊണ്ട് നീ<br />അടുത്ത് വരുന്പോള്‍<br />ഞാന്‍ വിറച്ചുപോകുന്നു<br />നിന്റെ നിശ്വാസത്തിന്‍റെ ചൂടില്‍<br />എനിക്ക് പൊള്ളലേല്‍ക്കുന്നു<br /><br />ഞാനൊരു തരിശാണ്<br />ഇനിയൊരിക്കലുമൊരു<br />മഴക്കാടാവാന്‍<br />എനിക്ക് കഴിയില്ല<br /><br />പായയുടെ രണ്ടറ്റത്തും<br />ഒരിക്കലും സ്പര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത<br />തീരങ്ങളായി <span>നമുക്ക്</span> പരസ്പരം രേഖപ്പെടുത്താം<br />വയ്യെങ്കില്‍ നീ ഇറങ്ങുക<br />ഞാനിവിടെക്കിടന്ന്<br />പുഴുവരിയ്ക്കട്ടെ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2122395585324389795?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-52175557685648080752009-08-28T04:28:00.000-07:002009-08-28T04:29:42.456-07:00വളരെ മുമ്പ്‌ അതായത്‌ അപ്പന്റിസൈറ്റിസ്‌ വരുന്നതിനൊക്കെ എത്രയോ മുമ്പ്‌ നടന്നൊരു സംഭവമാണേ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം വീട്ടിലേയ്‌ക്ക്‌ നടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ഞാനാ പഴയ മുഖം കണ്ടു. ഇപ്പോഴാണ്‌ അന്നത്തെ സംഭവം ഒരു ഫ്‌ളാഷ്‌ ബാക്കുപോലിങ്ങനെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമറിഞ്ഞു പോയത്‌.<br /><br />ഡിപ്രഷന്‍ കാലത്ത്‌ ആന്റി ഡിപ്രസന്റ്‌സ്‌ കഴിച്ച്‌ ഞാന്‍ വല്ലാതെ തടിവച്ചപ്പോ എന്റെ ഡോക്ടര്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു ഒരു ഫിറ്റ്‌നസ്‌ സെന്ററില്‍ പോയി തടിയൊക്കെ ഒന്നു മെലിയിച്ചെടുക്കാന്‍. പറഞ്ഞപടി ഞാന്‍ ഒരു ഹെല്‍ത്ത്‌ ക്ലബ്ബില്‍ ചേര്‍ന്ന്‌ ഡിഷ്യം ഡിഷ്യും തുടങ്ങി.<br /><br />ഒരാഴ്‌ച പനി പിടിച്ച്‌ കിടപ്പിലായിപ്പോയെങ്കിലും പലതരം വ്യായാമങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അനായാസേന പഠിച്ചെടുത്തു. ഫിറ്റ്‌നസ്സിന്‌ വേണ്ടിമാത്രമല്ല അത്മരക്ഷയ്‌ക്കു വേണ്ടിയുള്ള ചില നമ്പറുകളും എന്റെ ഇന്‍സ്‌ട്രക്ടര്‍ എനിക്ക്‌ പറഞ്ഞു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു വൈകുന്നേരം ഞാനും കൂട്ടുകാരും കൂടി ഞങ്ങളുടെ പച്ചക്കറിപ്പറുദീസയായ സ്‌പാറിലേയ്‌ക്ക്‌ ഷോപ്പിങിന്‌ പോയി.<br /><br />മൂന്നു പേരും കണ്ണില്‍ കണ്ടതൊക്കെ ട്രോളിയില്‍ വാരിയിട്ട്‌ ബില്ലാക്കി. ചേന, തേങ്ങ, ഉരുളക്കിഴങ്ങ്‌, ബിറ്റ്‌റൂട്ട്‌, മത്തി, കോഴി, കോഴിമുട്ട, കപ്പ എന്നുവേണ്ട കേരളീയ മണമുള്ളതും അല്‍പം മോഡേണായതുമായ സകല പച്ചക്കറികളും ബില്ലിങ്‌ ചേട്ടന്മാര്‍ മൂന്നു കവറുകളിലാക്കിത്തന്നു.<br /><br />ചുമടേന്തി ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരുമിങ്ങനെ കുറേദൂരം നടന്നു. റോഡിന്റെ അരികുചേര്‍ന്നാണെങ്കിലും റോഡ്‌ തറവാട്ടുവകയാക്കി ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും നിരന്നങ്ങനെ നടക്കുകയാണ്‌. നേരം അല്‍പം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാലും ആളുകളെ നന്നായി തിരിച്ചറിയാം. കുറേ ദൂരെ നിന്നേ റോഡ്‌ തറവാട്ടുവകയാണെന്ന ഞങ്ങളുടെ അതേ ഭാവത്തില്‍ ഒരു സംഘം ആളുകള്‍ നടന്നടുക്കുന്നു.<br /><br />അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നെണ്ണത്തിന്റെയും ഇടയിലൂടെ തട്ടിയും മുട്ടിയും കടന്നുപോയി. കടന്നുപോകുന്നതിനിടയ്‌ക്ക്‌ എന്റെ ഇടതുവശത്തു നടന്നവന്‍ എന്റെ ഷോള്‍ഡറില്‍ ആഞ്ഞൊന്നു മുട്ടിയിട്ട്‌ നടന്നുപോയി. വേദനകൊണ്ട്‌ കണ്ണുകാണാതെ ഞാനെന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവര്‍ നിലത്തുവച്ചു.<br /><br />കൂട്ടുകാരില്‍ കത്തിവച്ചുകൊണ്ട്‌ സംഭവമൊന്നുമറിയാതെ കുറേ മന്നോട്ടു നടന്നിരുന്നു. വായില്‍ വന്ന സകല വാക്കുകളും മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ ആ വഷളന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ തള്ളവിരലില്‍ നിന്നും ഒരു പെരുക്കം മേലോട്ട്‌ പാഞ്ഞുകേറി.<br /><br />കൂട്ടത്തിലുള്ളതില്‍ വേണ്ടത്ര ആരോഗ്യമുള്ളതിനാല്‍ തേങ്ങ, ചേന, തുടങ്ങി ഭാരമുള്ളവയെല്ലാമുള്ള കവര്‍ എന്റെ കയ്യിലാണ്‌. പിന്നെ ഞാനൊന്നുമോര്‍ത്തില്ല കവറൊന്നു ആഞ്ഞ്‌ ചുറ്റി കയ്യില്‍പ്പിടിച്ച്‌ ഓടിച്ചെന്ന്‌ ചേട്ടന്റെ നടുപ്പുറത്തിട്ടൊന്നു കൊടുത്തു.<br />കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ കളരിച്ചുവടുകള്‍ പഠിപ്പിച്ച അച്ഛനെയും വലിയച്ഛനെയും മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌.<br /><br />ചാടി വലതുമറിഞ്ഞ്‌ േേേേേേേേഠേ<br /><br />ചേട്ടന്‍ വേദനകൊണ്ട്‌ പുളഞ്ഞ്‌ നരിയ്‌ക്ക്‌ മുറിഞ്ഞാലെന്നപോലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നതും അതേ ശക്തിയില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും കവര്‍ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്‌ അടിക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ കൂട്ടുകാരികള്‍ സംഭവമെന്തെന്ന്‌ അറിയാതെ തിരിച്ചുവരുന്നത്‌. അപ്പോഴേയ്‌ക്കും അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കടകളില്‍ നിന്നും അളുകള്‍ ഇറങ്ങിവന്നു.<br /><br />സംഗതി പ്രശ്‌നമാവുമെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കിയ ചേട്ടന്മാര്‍ ഒരു ബലപരീക്ഷണത്തിന്‌ നില്‍ക്കാതെ വേഗം എന്നുവച്ചാല്‍ സൂപ്പര്‍ഫാസ്റ്റ്‌ കണക്കെ തിരിച്ചു നടന്നു. കടകളില്‍നിന്നിറങ്ങിവന്നവരെല്ലാം എന്നെ അഭിനന്ദിച്ചു. മിക്കവാറും മലയാളികളുടെ കടകളാണ്‌. ഇങ്ങനെ വേണം മോളെ, ഇങ്ങനെ കിട്ടാത്തതിന്റെ കുറവാ അവന്മാര്‍ക്ക്‌ എന്നുവേണ്ട പുകഴ്‌ത്തലും അഭിനന്ദനങ്ങളും എനിക്കാകെ കുളിരുകോരി. ആകെയൊരു താരപരിവേഷം.<br /><br /><br />ഇവളുടെ കൂട്ടുകാരികളാണെന്നും പറഞ്ഞ്‌ കൂടെയുള്ള രണ്ടെണ്ണവും അതിന്റെ പങ്കും പറ്റി. ഒരു കടക്കാന്‍ എനിക്കൊരു അഞ്ചുരൂപയുടെ മഞ്ച്‌ സമ്മാനമായി തന്നു. പിന്നെ ഒന്നും അഭിമാനം തലയ്‌ക്കുപിടിച്ച്‌ നിലം തൊടാതെ മെല്ലെ പറന്നുപറന്നങ്ങനെയാണ്‌ ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയത്‌. പിന്നെ കൂട്ടുകാരികള്‍ വിവരം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അങ്കിളിന്റേം ആന്റീടേം വക പ്രശംസ, ശ്ശൊ ഇപ്പോ ഓര്‍ക്കുമ്പോ ഒരുതവണകൂടി ആ ദിവസമൊന്നു തിരിച്ചുവന്നെങ്കിലെന്ന്‌ ഞാന്‍ അറിയാതെയങ്ങ്‌ ആശിച്ചുപോകുന്നു.<br /><br />പിന്നെ ഒരു നൂറു രൂപയ്‌ക്ക്‌ ഫോണും റി ചാര്‍ജ്‌ ചെയ്‌തുവന്ന്‌ അച്ഛന്‍ മുതല്‍ അമ്മാവന്‍ വരെയുള്ളവരെയൊക്കെ വിളിച്ച്‌ ഞാന്‍ എന്റെ സാഹസിക കൃത്യം വിളമ്പി. അച്ഛന്‍ ഒക്കെ മൂളിക്കേട്ടെങ്കിലും. പറഞ്ഞകാര്യം എന്നെ ഇത്തിരി നിരാശപ്പെടുത്തി. കാരണം അന്യനാടാണ്‌ സൂക്ഷിക്കണം. എടുപിടീന്ന്‌ പ്രതികരിക്കരുത്‌ കയറി തല്ലരുത്‌ എന്നൊക്കെ. ആദ്യം അത്ര സുഖിച്ചില്ലെങ്കിലും പിന്നീട്‌ ആലോചിച്ചപ്പോ കാര്യം എനിക്ക്‌ ബോധിച്ചു. പിന്നെ ഒരു സുരക്ഷാ മുന്‍കരുതല്‍ എന്ന നിലയ്‌ക്ക്‌ രണ്ടാഴ്‌ച ഞാന്‍ സ്‌പാറിന്റെ വഴിയിലേയ്‌ക്കേ പോയില്ല.<br /><br />മുമ്പ്‌ കോഴിക്കോട്‌ ബസ്‌ സ്‌റ്റാന്റില്‍ വച്ച്‌ ഞരമ്പ്‌ രോഗിയെ കൈവച്ചതിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമല്ല അച്ഛനേം ഞാന്‍ കമ്മീഷണര്‍ ഓഫീസ്‌ കയറ്റിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. അന്നൊക്കെ അച്ഛന്റെയും വീട്ടിലെ മറ്റു പുരുഷാരങ്ങളുടെയും ഉറച്ച പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും പോക്രിത്തരം കാണിക്കുന്നവരെ ആണായാലും പെണ്ണായാവും വെറുതെ അങ്ങ്‌ വിടുന്നതെങ്ങനെ<br /><br />ഇതിനിടെ സംഭവം അറിഞ്ഞ മറ്റ്‌ കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന്‌ ക്വട്ടേഷന്‍കാരിയെന്ന ഓമനപ്പേരും ചാര്‍ത്തിത്തന്നു. ഫോണ്‍ ചെയ്‌താല്‍പ്പോലും ഒരു ക്വട്ടേഷന്‍ എടുക്കുമോയെന്ന ചോദ്യം. എടുക്കാം പക്ഷേ അമ്പത്‌ രൂപയില്‍ കൂടുതലുള്ള ക്വട്ടേഷന്‍ തരരുത്‌ പ്ലീസ്‌.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-5217555768564808075?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-75255749417049895182009-08-20T03:42:00.001-07:002009-08-20T03:48:13.316-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/So0oz2h3K4I/AAAAAAAAAMw/fkxeTs6nD_A/s1600-h/chess1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 256px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/So0oz2h3K4I/AAAAAAAAAMw/fkxeTs6nD_A/s320/chess1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371994801798851458" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">ഉള്ളിലിരുന്നൊരു ചോദ്യം<br />മൂളിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു<br />നീ ആരാണ്?<br />ഞാന്‍ ആരാണ്?<br /><br />നീ ഞാന്‍ തന്നെയെന്നും<br />ഞാന്‍ നീതന്നെയെന്നും പറയുന്പോള്‍<br />എന്താണ് അങ്ങനെയല്ലാതാവുന്നത്?<br />ഞാന്‍ നീയല്ലാതാവുന്ന കാലത്ത്<br />സൂര്യന്‍ രാത്രിയില്‍ ഉദിച്ചുതുടങ്ങും!<br />നീ ഞാനല്ലാതാവുന്ന കാലത്ത്<br />ചന്ദ്രന്‍ കത്തിജ്വലിക്കുമെന്നുമുറപ്പ് !<br /><br />ചിലവെറുക്കപ്പെട്ട വാക്കുകള്‍<br />അറപ്പുളവാക്കുന്ന ചില ശബ്ദങ്ങള്‍<br />നീയും! ഞാനും!<br />വെറുക്കപ്പെട്ട വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്<br />ചതുരംഗക്കളങ്ങളില്‍ ചെക്ക് പറഞ്ഞ്<br />കാലാള്‍പ്പടയെ മുഴുവന്‍ കുരുതികൊടുത്ത്<br />തേരേറ്റിയ ആനകളെ കുത്തിമലര്‍ത്തി<br />നീ വിജയിച്ചു മുന്നേറിയപ്പോള്‍<br /><br />ചില ചീഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ച്<br />ഞാന്‍ പ്രതിഷേധമറിയിച്ചു<br />എന്‍റെ സാമ്രാജ്യത്തില്‍ മുഴുവന്‍<br />അഗ്നിവിത്തുകള്‍ വാരിയെറിഞ്ഞു<br />വെള്ളമൊഴിച്ച് നീയത് മുളപ്പിച്ചെടുത്തു<br /><br />മരുഭൂമിയാക്കപ്പെട്ട<br />സാമ്രാജ്യത്തില്‍ മോഹിക്കാന്‍<br />നീ വച്ചുപോയ മരുപ്പച്ചകള്‍!<br />അതു കണ്ടു ഞാന്‍ വിസ്മയിക്കുകയാണ്<br />ദൂരെ ചക്രവാളത്തില്‍<br />നെറ്റിയില്‍ എന്‍റെ വാള്‍മുനയേറ്റ <span><br />മുറിവില്‍</span> നിന്നും<br />നീ വടിച്ചുകളഞ്ഞ രക്തത്തുള്ളികള്‍ ‍<br />ശോണിമ തീര്‍ക്കുന്നു!<br /><br />ഇവിടെ ചതുരംഗക്കളങ്ങള്‍ എപ്പോഴും തയ്യാറാണ്<br />സ്വന്തമാക്കാനുള്ള സാമ്രാജ്യങ്ങളും<br />ഒരു തവണയെങ്കിലും<br />സിംഹാസനത്തില്‍ നിന്നും താഴെവരിക<br />കാലാളും കുതിരയുംമില്ലാതെ<br />യുദ്ധത്തിനൊരുങ്ങുക<br /><br />ഒരിക്കലെങ്കിലും ഞാനൊന്നു<br />ചെക് പറയട്ടെ!<br />അന്നെങ്കിലും പുറത്തുവരാതിരിക്കില്ല<br />നീയാരെന്നും ഞാനാരെന്നുമുള്ള സത്യങ്ങള്‍!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7525574941704989518?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-55525762124313960542009-08-14T02:47:00.000-07:002009-08-14T02:53:36.204-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SoUzlEdd4FI/AAAAAAAAAMo/uju_k7ZI-t4/s1600-h/ootty-girl.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 319px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SoUzlEdd4FI/AAAAAAAAAMo/uju_k7ZI-t4/s400/ootty-girl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369754842654695506" border="0" /></a><br /><br />ഊട്ടിയാത്രക്കിടയില്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഒരു സ്നാപ്പ്<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-5552576212431396054?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-14465777108076352412009-08-09T02:02:00.000-07:002009-08-09T02:19:16.579-07:00വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷമുള്ള കൂടിക്കാഴ്‌ച. അസുഖം വന്ന്‌ ഞാന്‍ കിടപ്പിലായെന്ന്‌ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ആരിലോ നിന്നറിഞ്ഞ്‌ കിലോമീറ്ററുകള്‍ യാത്രചെയ്‌ത്‌ എന്നെ കാണാനെത്തിയ പഴയ കാമുകന്‍........................<br /><br />രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും ഇത്തിരി മെച്ചുരിറ്റി കൂടിയെന്നല്ലാതെ വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. വരുന്നുണ്ടെന്ന്‌ വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്‌ അച്ഛനോടാണ്‌. മുമ്പ്‌ കാറ്റിനെന്നപോലെ വീട്ടില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളെ വേണ്ടെന്ന്‌ വിലക്കാന്‍ അച്ഛന്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുമാത്രവും അല്ല വിലക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടെന്ന്‌ അച്ഛന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുമില്ല.<br /><br />നേരം പുലര്‍ന്നതുമുതല്‍ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത വേഗത്തില്‍ നെഞ്ചിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കിടന്നിട്ടും ഇരുന്നിട്ടും ടിവി കണ്ടിട്ടും എന്തിന്‌ പാട്ടുകേട്ടിട്ടുവരെ ഒരു സമാധാനവും കിട്ടുന്നില്ല. വേണ്ടായിരുന്നു. വേണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്‌ മനസ്സിങ്ങനെ പലവട്ടം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്‌ രണ്ടുമണിയോടെ കക്ഷിയും ഭാര്യയും വീട്ടിലെത്തി.<br /><br />ഉമ്മറത്ത്‌ അച്ഛനുമായി സംസാരിക്കുന്നതും അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നതുമൊക്കെ എനിയ്‌ക്കകത്തു കേള്‍ക്കാമായിരന്നു. കണ്ണടച്ചുവച്ചപടി ഞാന്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും അടുത്തെത്തിയത്‌ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നു. അച്ചന്‍ കയ്യില്‍ത്തട്ടിവിളിച്ചപ്പോള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നതായി ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു. എന്ത്‌ ഭാവമായിരുന്നു മുഖത്തുവന്നതെന്ന്‌ എനിക്കുതന്നെ ഓര്‍മ്മയില്ല.<br /><br />കണ്ണാദ്യം പോയത്‌ കൂട്ടുകാരിയിലേയ്‌ക്കാണ്‌ സുന്ദരിയെന്ന്‌ ഞാന്‍ ആത്മഗതം കൊണ്ടു. അവന്റെ മുഖത്ത്‌ എന്തായിരുന്നു ഭാവമെന്ന്‌ ഞാനോര്‍ക്കുന്നില്ല ചുമരില്‍ കണ്ണുകള്‍ തറച്ചുവച്ച്‌ ഞാന്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />എന്തിനാണ്‌ ഇത്രയും ദൂരം ഈ അവസ്ഥയില്‍(ഭാര്യ ഗര്‍ഭിണിയാണ്‌) സഞ്ചരിച്ചതെന്ന്‌ ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്‌ അവളോടാണെങ്കിലും ഉത്തരം പറഞ്ഞത്‌ അവനാണ്‌. പഠിക്കുന്നകാലത്ത്‌ ഒരു പനി വന്ന്‌ കിടപ്പിലായപ്പോള്‍ കോരിക്കൊടുത്ത പൊടിയരിക്കഞ്ഞിയുടെ ചെറുചൂട്‌ ഇന്നും നാവിലുണ്ട്‌ അതാണ്‌ എന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ചതെന്നായിരുന്നു ഉത്തരം.<br /><br />വര്‍ഷങ്ങളോളം ഞാന്‍ തൂങ്ങിനടന്ന വിരല്‍ത്തുമ്പ്‌. പഠിക്കാന്‍ മടിച്ചിയായ എന്നെ ലൈബ്രറിയില്‍ ചങ്ങലക്കിട്ടെന്നോണം സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ച സഹപാഠിയായ അധ്യാപകന്‍. കാലം ഏറെ മാറ്റമൊന്നും വരുത്തിയിട്ടില്ല. വിധിവൈപരീത്യമെന്നപോലെ വന്നുവീണ ചില സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ എന്ന്‌ ഞാന്‍ വെറുതേ മനസ്സിലൊരു ചിത്രം വരച്ചു.<br /><br />ചേരില്ല, ഞാനൊട്ടും ചേരില്ലെന്ന്‌ മനസ്സിന്റെ ഒരു പകുതി എന്നെ ശാസിച്ചു. വിഷയങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ചുതന്ന്‌ സെമിനാര്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ എന്ന പൂര്‍ണ്ണ സജ്ജയാക്കി വിടുന്ന, പിന്‍ നിരയിലിരുന്ന്‌ കുഴക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച്‌ ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന അതേ മനുഷ്യന്‍. ഏഴ് മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവനൊരു അച്ഛനാകും....<br /><br />സുഹൃത്തെന്ന്‌ പരസ്‌പരം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിനിടെ പലരോടും ഞാനറിയാതെ സുഹൃത്തല്ല മറ്റെന്തോ ആണെന്ന്‌ രഹസ്യം പറഞ്ഞ്‌ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ച അതേ മനുഷ്യന്‍. പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ വിരല്‍ത്തുമ്പ്‌ സ്വന്തമാണെന്ന്‌ കരുതി ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അതില്‍ തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞായിക്കൊണ്ടിരുന്നു....<br /><br />സംസാരത്തിനിടെ ഓര്‍മ്മകളിങ്ങനെ ഒരുവശത്തുകൂടി കുത്തിയൊലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവള്‍ എഴുന്നേറ്റ്‌ അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം അടുക്കളയിലേയ്‌ക്ക്‌ പോയി. അപ്പോള്‍, ഞാന്‍ വന്നത്‌ ഇഷ്ടമായില്ലേയെന്ന്‌ ഉത്തരം നല്‍കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ചോദ്യം, കുഴപ്പമില്ലെന്ന എന്റെ ഉത്തരം കേട്ട്‌ കുഴപ്പമില്ലെന്ന വാക്ക്‌ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഏറ്റുപറഞ്ഞ്‌ മുഖത്തേയ്‌ക്ക്‌ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ചുവരുകളില്‍ കണ്ണുനട്ടു.<br /><br />ഇത്തിരി നേരം ഒറ്റയ്‌ക്കായപ്പോള്‍ ഞാനൊരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു. എന്നും നീയെനിക്കൊരു നഷ്ടമായിരിക്കുമെന്ന അവസാനമായി കിട്ടിയ സന്ദേശം പഴയ ഫോണില്‍ ഡിലിറ്റ്‌ ചെയ്യാതെ ഇന്നും സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത്‌ അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനോര്‍ത്തത്‌. ഈ വിധി വിധിച്ചത്‌ ഞാന്‍ തന്നെയാണെന്നതിനാല്‍ ആരെയും കറ്റപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയില്ല, ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരല്ലാതെ മറ്റൊരാളും അതിന്‌ കാരണക്കാരുമല്ല.<br /><br />മറിച്ചു ചിന്തിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും അവസാനത്തെ അവസരവും വേണ്ടെന്ന്‌ വച്ചത്‌ ഞാനാണ്‌. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ സംഭരിച്ച അപാരമായ മനക്കട്ടിക്കൊണ്ടോ എന്തോ നഷ്ടബോധമെന്നൊന്ന്‌ എന്നെ അലട്ടിയതേയില്ല. ഒന്നിച്ചിരിക്കാനുള്ള മടികൊണ്ട്‌ ഉച്ചയൂണ്‌ ഞാന്‍ വേണ്ടെന്ന്‌ വച്ചു. ഊണു കഴിഞ്ഞ്‌ അവള്‍ എന്റെയടുത്തുവന്നിരുന്നു.<br /><br />'ഒക്കെ എനിക്കറിയാം ഇയാളെപ്പറ്റി പറയാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും ഇല്ല, എന്തിനായിരുന്നു..........?' ആ ചോദ്യം അവള്‍ പകുതിയില്‍ നിര്‍ത്തി. ഉത്തരം അറിയുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ആ ചോദ്യം പകുതിയില്‍ മുറിഞ്ഞത്‌.<br /><br />പിന്നെ വൈകീട്ടത്തെ യാത്രപറച്ചിലായിരുന്നു. യാത്രപറഞ്ഞ്‌ അവള്‍ ഹാളിലേയ്‌ക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നെറ്റിയില്‍ കൈവച്ച്‌ പഴയ വിളിപ്പേര്‌ വിളിച്ചുകൊണ്ടൊരു യാത്രപറച്ചില്‍. പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ.<br /><br />ബസ്സിന്റെ സീറ്റില്‍ അടുത്തിരിക്കുന്ന എന്റെ ഷോളെടുത്ത്‌ കണ്ണടച്ചില്ലില്‍ തെറിച്ച വെള്ളം തുടച്ച്‌ ബസ്സിറങ്ങി മറ്റേതോ ബസ്സില്‍ കയറിപ്പോയ ഒരാളുടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പത്തെ ചിത്രം. അന്നു പെയ്‌ത പോലെ ഇപ്പോഴും മഴ, ഇടമുറിയാതെ ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌. അവിടെയും ഇവിടെയും ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്‌ മരണമില്ല.<br /><br />പേരും വിലാസവും ചോദിക്കരുത്‌ ഞാന്‍ പറയില്ല : ))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1446577710807635241?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-71593698667729456032009-08-04T00:33:00.001-07:002009-08-04T00:33:48.222-07:00<div style="text-align: center;">പുറത്തുമഴയെങ്കിലും<br />അകത്തിവിടെ വേനല്‍ തിളയ്‌ക്കുന്നു<br />ഒരു സ്വപ്‌നത്തെ ഉള്ളിലിട്ട്‌<br />കീറിമുറിച്ച്‌<br />അവര്‍ എത്രയെളുപ്പം<br />പുറത്തേയ്‌ക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞു<br />അരുതെന്ന്‌ ഒരിക്കലെങ്കിലും<br />നീ പറഞ്ഞിരുന്നോ<br /><br />ആരുമറിയാതെ ഞാന്‍ നോറ്റിരുന്ന്‌<br />പാകി മുളപ്പിച്ചൊരു വിത്ത്‌<br />മുളയില്‍ത്തന്നെ കരിയാനുള്ള വിധിവാങ്ങി<br />എന്നെ നോക്കി ശാപം ചൊരിയുന്നു<br />ശപിക്കപ്പെട്ടവളെന്ന്‌ ആരോ<br />ചുവരുകളിലെഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നു<br /><br />ജന്മാന്തരങ്ങളിലെവിടെയോ പെയ്‌ത<br />ഒരു മഴയുടെ ദ്രുതതാളം<br />ആര്‍ത്തിരമ്പി കണ്ണുനീരിനെയലിയിച്ച്‌<br />കൂടെപെയ്‌ത്‌ തോരുന്നു<br />മഴയിലും ചുവരെഴുത്തുകള്‍<br />അലിയാന്‍ മടിയ്‌ക്കുന്നു<br /><br />മൗനം തേങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന ഇടനാഴികള്‍<br />തിരികെ വിളിക്കുകയാണ്‌<br />വിരലുകളില്‍ കൊരുത്തൊരു കൈ<br />മുന്നോട്ടുവലിക്കുന്നു<br />വയ്യ, തിരിച്ചുപോകണം<br /><br />ഒരു വേള, ഒരു വേളയെങ്കിലും<br />ഒന്നു നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കണം<br />ശൂന്യമാം ആ ഇരുട്ടിനെ<br />തേങ്ങിയിടറുന്ന ആ ഹൃദയത്തെ<br /><br />ജന്മാന്തരങ്ങളിലേയ്‌ക്കുള്ള<br />വ്യഥയാണ്‌ നീ<br />കാണാതെ പോയ നിന്റെ മുഖവും<br />കേള്‍ക്കാതെ പോയ നിന്റെ കൊഞ്ചലും<br />നിന്റെ പിടച്ചിലോര്‍ക്കവയ്യാതെ<br />ഞാനിവിടെ പിടഞ്ഞുതീരുകയാണ്‌<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ഒരു താരാട്ടിനെ ഞാനിവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു<br />ഒരു തവണയെങ്കിലും<br />നീയൊന്നു കാതോര്‍ക്കുക<br />അത്‌ സ്വയം മൂളുകയാണ്‌<br />നീ മയക്കം വിട്ടുണരാതിരിക്കാന്‍<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7159369866772945603?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-35984712984657416892009-07-30T04:31:00.000-07:002009-07-30T04:35:41.000-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SnGFZ-L8OxI/AAAAAAAAALw/IXRmeyIe84Q/s1600-h/yathra.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SnGFZ-L8OxI/AAAAAAAAALw/IXRmeyIe84Q/s400/yathra.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364215312411278098" border="0" /></a>അകന്നകന്നു നീ പോവതും നോക്കീ<br />നെഞ്ചുനീറി ഞാനന്നു വിറച്ചിരുന്നതും<br />നിന്‍റെ യാത്രാമൊഴി വന്നുവീണപ്പോള്‍<br />ആ ചൂളം വിളി വന്നലച്ചതും.....<br />വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു തോന്നിപ്പോകുന്ന ഒരു യാത്രക്കിടയിലെ ഒരു പുറം കാഴ്ച<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3598471298465741689?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-66362271537260369412009-07-24T04:04:00.000-07:002009-07-24T04:06:10.823-07:00എന്താപ്പോ പറയാ മനുഷ്യജീവിതംന്നൊക്കെ വച്ചാ ഇങ്ങനെയാ രണ്ടു നാലു ദിനം കൊണ്ടെന്നൊക്കെ പൂന്താനം പറഞ്ഞതെത്ര സത്യാന്ന്‌ ഇപ്പോഴാ ഞാന്‍ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നേ. നിങ്ങളൊക്കെ ചിന്തിച്ചില്ലേ ങ്‌ഹേ ഇവളിതെവിടെപ്പോയി എന്ന്‌?. ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകുംന്നെ എന്നിക്കറിയാം.<br /><br />ഒരു മാസത്തിനുള്ളില്‍ ഞാനൊരു വികലാംഗയായി. അപ്പന്റിസൈറ്റിസിന്റെ സംഹാരതാണ്ഡവത്തില്‍ വീണുപോയി. പിന്നെ ശസ്‌ത്രിക്രിയ, വിശ്രമം അങ്ങനെ ഒരു മാസോ ഒരാഴ്‌ചേം ശൂന്നങ്ങ്‌ പോയി. കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ജൂണ്‍ 16ന്‌ പുലര്‍ച്ചെ ബാംഗ്ലൂരില്‍ സെന്റ്‌ജോണ്‍സ്‌ മെഡിക്കല്‍ കോളെജിലെ സര്‍ജന്‍ ആ കൃത്യനിര്‍വ്വഹണം നടത്തി.<br /><br />അന്നേ ദിവസം വൈകുന്നേരമായപ്പോള്‍ അമ്മേം അച്ഛനും അനിയന്‍കുട്ടിയുമെല്ലാം വീട്ടില്‍ നിന്നും ബാംഗ്ലൂരില്‍ ലാന്റ്‌ ചെയ്‌തു. പിന്നെ അഞ്ചു ദിവസം സുഖമായ ആശുപത്രി വാസം. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഈ വേദനയ്‌ക്കു പുറമേ എനിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായില്ലെന്നതാണ്‌ സത്യം. സഹമുറിയത്തി മേരിയ്‌ക്കായിരുന്നു സകല പാടും വിധീം, പിന്നെ അടുത്ത വീട്ടിലെ രണ്ടു ചേട്ടന്മാര്‍ക്കും.<br /><br />വേദനതാങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ ബോധംമെല്ലെ മെല്ലെ മറഞ്ഞുപോകുമ്പോള്‍ മേരി കൂവി താഴത്തേ ചേട്ടന്മാരെ വിളിച്ച്‌ അവര്‌ രണ്ടുപേരും തൂക്കിയെടുത്ത്‌ വണ്ടിയിലിട്ടെന്നെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. ഡോക്ടര്‍ വയറിലൊന്ന്‌ ആഞ്ഞൊരു അമര്‍ത്തല്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നും സ്‌പ്രിംങ്‌ ആക്ഷന്‍കൊണ്ടെന്നപോലെ ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ്‌ ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു.<br /><br />അപ്പന്റിസൈറ്റിസ്‌ ആവാനാണ്‌ സാധ്യതയെന്ന്‌ ഡോക്ടര്‍, അപ്പോഴേയ്‌ക്കും ഡ്രിപ്പും സിറിഞ്ചം ഒക്കെയായി നഴ്‌സുമാരെത്തി പിടിച്ചുവെച്ച്‌ എന്റെ കയ്യില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ക്കായി തിരച്ചില്‍ തുടങ്ങി. അവസാനം ഡോക്ടര്‍മാര്‍ എന്നെ സ്‌കാനിങിന്‌ വിട്ടു, അപ്പന്റിസൈറ്റിസ്‌ തന്നെ എന്ന്‌ സ്‌കാനിങ്‌ ചെയ്‌ത്‌ ലേഡി എഴുതി ഒപ്പിട്ടു.<br /><br />ഉടന്‍ സര്‍ജറി വേണമെന്ന്‌ ഡോക്ടര്‍മാര്‍, ആശുപത്രി സാഗര്‍ അപ്പോളോ ആയതിനാല്‍ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ചേട്ടന്‍ ആകെമൊത്തം ടോട്ടല്‍ എന്ത്‌ ചെലവാകുമെന്ന്‌ അന്വേഷിച്ചു. സര്‍ജറിയ്‌ക്ക്‌ മാത്രം ഒരു അറുപതിനായിരം, പിന്നെ റൂം റെന്റ്‌, കണ്‍സള്‍ട്ടിങ്‌ ഫീ, മെഡിസിന്‍ എല്ലാം കൂടി എന്തായാലും ഒരു ഒന്നന്നര ലക്ഷത്തിനടത്താക്കിത്തരാമെന്ന്‌ ആശുപത്രിക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍.<br /><br />രോഗി ചത്താലും വേണ്ടില്ലെന്ന്‌ എഴുതിക്കൊടുത്ത്‌ ചേട്ടന്മാരും മേരീം എന്നെ വലിച്ച്‌ കാറിലിട്ട്‌ സെന്റ്‌ ജോണ്‍സ്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി പറന്നു. അവിടെയെത്തി വീണ്ടും പരിശോധന, സ്‌കാനിങ്‌, അതിനിടെ മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കുന്ന മറ്റുചില വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍, കിടന്നകിടപ്പില്‍ മരിച്ചാമതിയെന്ന്‌ തോന്നിപ്പോയ സമയം.<br /><br />അവസാനം സര്‍ജറിക്കാര്യം തീരുമാനമായി. ഇതിനിടെ ബിപി കുറഞ്ഞ്‌ എനിക്ക്‌ വിറ തുടങ്ങി. അസ്സലൊരു വാളിന്റെ കുറവേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ്‌ മാര്‍ഷലേട്ടന്‍ പറയുന്നത്‌. അതുകൂടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നമ്മുടെ നിര്‍മ്മാല്യത്തിലെ വെളിച്ചപ്പാടിനെവരെ തോല്‍പ്പിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ.<br /><br />എന്തായാലും ടെസ്റ്റുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ഓപ്പറേഷന്‍ ടേബിളിലേയ്‌ക്ക്‌...... ഇതിനിടെ ഭര്‍ത്താവാണെന്ന്‌ കരുതി നഴ്‌സ്‌ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ചേട്ടന്റെയടുത്ത്‌ ഒപ്പുവാങ്ങാന്‍ എത്തി, ചേട്ടന്‍ നിന്ന്‌ പരുങ്ങുന്നത്‌ കണ്ട്‌ ഞാന്‍ നഴ്‌സിനെ വിളിച്ച്‌ ഹി ഈസ്‌ ജസ്റ്റ്‌ എ ഫ്രണ്ട്‌ എന്നും പറഞ്ഞ്‌ എന്ത്‌ പണ്ടാരവും ചെയ്‌തോളാന്‍ ഒപ്പിട്ടുകൊടുത്തു.<br /><br />പിന്നെ എല്ലാവരോടും സ്‌റ്റൈലില്‍ യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ തിയേറ്ററിലേയ്‌ക്ക്‌. എന്റെ നെറ്റിയിലും ചുണ്ടിലും ഹോളി ക്രോസ്‌ വരച്ചു തന്ന്‌ മേരി എന്നെ യാത്രയാക്കി. പുതിയ ഒരു ലോകം, ജീവിതത്തിലെ ആദ്യാനുഭവം. പേടിയൊക്കെ എവിടെയോ പോയി. പകരം മറ്റെന്തോ ഒരു വികാരം.<br /><br />ഇതിനിടെ എത്ര കുട്ടികളുണ്ടെന്ന സര്‍ജന്റെ ചോദ്യം ഞാന്‍ മിഴിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്റെ സിഖുകാരന്‍ ഡോക്ടറുടെ മറുപടി ഷി ഈസ്‌ സിങ്കിള്‍. പിന്നെ ഡോക്ടര്‍ സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം അനസ്‌തീഷ്യ തന്നു. പിന്നെ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോള്‍ മൂക്കിലൂടെ ഒരു റ്റിയൂബൊക്കെയിട്ട്‌ ഞാനിങ്ങനെ ഫുള്‍ സെറ്റപ്പില്‍ മുറിയില്‍ കിടക്കുന്നു.<br /><br />മേരി എന്റെ നെറ്റിയില്‍ തടവിക്കൊണ്ട്‌ അടുത്ത്‌. തൊട്ടപ്പുറത്ത്‌ ചേട്ടന്മാര്‍. പിന്നെ ആകെ തമാശയായിരുന്നു. സര്‍ജറി വൈകിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ ടെബിളില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി പിന്നാമ്പുറത്തൂടെ പോയിക്കാണുമെന്നാണ്‌ കരുതിയതെന്ന്‌ മാര്‍ഷലേട്ടന്‍. അതിനിടെ ഞാനൊരു കാര്യം കണ്ടുപിടിച്ചു. മറ്റേ ചേട്ടന്റെ കണ്ണ്‌ സദാസമയവും മേരിയുടെ മേലിങ്ങനെ പാറി പറക്കുന്നു.<br /><br />കാര്യം സ്വകാര്യമായി മേരിയോട്‌ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ ആ സത്യം ഞാനറിഞ്ഞത്‌. തലേന്ന്‌ എന്നെ സാഗര്‍ അപ്പോളോയില്‍ കൊണ്ടുപയോതുമുതല്‍ മറ്റേ ചേട്ടന്‍ കലക്കവെള്ളത്തില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന്‌. അതുകേട്ട്‌ ഉറക്കെ ചിരിച്ചപ്പോള്‍ വയറ്റില്‍ നിന്നൊരു വല്ലാത്ത വേദന തൊണ്ടയിലൊരു കുരുങ്ങല്‍, ഹോ അപ്പോഴാണ്‌ ഈ സര്‍ജറീടെ കാര്യവും മൂക്കിലെ കുഴലിന്റെ കാര്യവും ഞാനോര്‍ത്തത്‌.<br /><br />എന്റെ ഭക്ഷണകാര്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ ഡോക്ടറോട്‌ ചോദിക്കാനായി മേരി പുറത്തപോയപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍മാര്‍ പറഞ്ഞകാര്യം കേട്ട്‌ അതുവരെയുള്ള തമാശകളൊക്കെ മാറി എനിക്ക്‌ കുറേശ്ശെ സങ്കടം വന്നു തുടങ്ങി. തിയേറ്ററിലേയ്‌ക്ക്‌ എന്നെ കൊണ്ടുപോയതുമുതല്‍ പുറത്തെത്തുന്നതുവരെ എന്റെ മേരി മുട്ടുകാലില്‍ നിന്ന്‌ കൊന്ത ചൊല്ലുകയായിരുന്നുവെന്ന്‌ കേട്ടപ്പോള്‍.<br /><br />അവള്‍ തിരിച്ചെത്തി എന്റെയടുത്ത്‌ വന്നിരുന്ന്‌ വീണ്ടും നെറ്റിയില്‍ തലോടാന്‍ തുടങ്ങി. കൈപിടിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ നാവില്‍ വന്നത്‌ താങ്ക്‌സ്‌ എന്ന ആ നശിച്ച വാക്കായിരുന്നു. പക്ഷേ ബദ്ധപ്പെട്ട്‌ ഞാനത്‌ വിഴുങ്ങി അവളുടെ കയ്യില്‍ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു. അവള്‍ കുനിഞ്ഞ്‌ എന്റെ നെറ്റിയില്‍ ഒരു മുത്തം തന്ന്‌ ഞാനുണ്ടെടാ എന്ന്‌ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അച്ഛനും അമ്മയും അടുത്തില്ലാഞ്ഞതിന്റെ സങ്കടമൊക്കെ എവിടെയോ അലിഞ്ഞുപോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്‌ മൂക്കിലെ റ്റിയൂബ്‌ വലിച്ചെടുക്കുന്ന നഴ്‌സിന്റെ സാഹസം കണ്ട്‌ എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയ്‌ക്ക്‌ തലചുറ്റി. അപ്പോഴാണ്‌ ഈ വായ്‌യ്‌ക്കും വയറിനും ഇടയില്‍ എത്ര കിലോമീറ്റര്‍ ഉണ്ടെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായത്‌.<br /><br />പിന്നെ വൈകീട്ടായപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ അമ്മ അനിയന്‍ എല്ലാവരും എത്തി അച്ഛന്റെ പതിവുള്ള അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള കരച്ചില്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്തെ വേദന, അനിയന്റെ വെപ്രാളം ആകെ കുറേനേരം സെന്റിസീനുകളായിരുന്നു. പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടവിടാതെയുള്ള സന്ദര്‍ശനം. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനോര്‍ത്തത്‌ വെറും മൂന്നു വര്‍ഷം കൊണ്ട്‌ ഇവിടെ എനിക്ക്‌ സ്വന്തമെന്ന്‌ പറയാന്‍ എത്രയോ പേരുണ്ടായിരിക്കുന്നു.<br /><br />ചുരിദാര്‍ തുന്നിത്തരുന്ന ചേച്ചി മുതല്‍ സ്ഥിരമായി സാധനം വാങ്ങിക്കുന്ന കടയിലെ ചേട്ടന്‍വരെ എന്റെ സൗഹൃദ വലയം കണ്ട്‌ അച്ഛനും അമ്മേം അമ്പരന്നുപോയെന്നതാണ്‌ സത്യം. അഞ്ചു ദിവസം ആശുപത്രി മുറി ഞങ്ങളൊരു കോമഡി സിനിമപോലെയാക്കി മാറ്റി.<br /><br />അഞ്ചാം ദിവസം ഡിസ്‌ചാര്‍ജ്‌ ആവുമ്പോള്‍ യാത്രപറയാന്‍ മലയാളി നഴ്‌സുമാര്‍ ഓരോരുത്തരും എത്തി. അവസാനം ഡോക്ടറും അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തന്ന പേന അദ്ദേഹത്തിന്‌ കൊടുത്ത്‌ ഞാന്‍ താങ്ക്‌സ്‌ പറഞ്ഞു. അപ്പോ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്‌ തിരിച്ചെത്തിയാല്‍ വന്ന്‌ കാണണം ഡിപ്രഷന്‌ നല്ലൊരു കൗണ്‍സിലിങ്‌ ഏര്‍പ്പെടുത്തിത്തരാമെന്നായിരുന്നു.<br /><br />പിന്നെ വീട്ടിലേയ്‌ക്ക്‌ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ഇടമുറിയാതെ.... ആദ്യം മുതല്‍ അവസാനം വരെ കഥ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ്‌ എനിക്ക്‌ ഏതാണ്ട്‌ മടുത്തു. ഒരു മാസോം ഒരാഴ്‌ചേം വളരെ വേഗത്തില്‍ ഓടിപ്പോയി. തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ വീണ്ടും അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം വേദന തിങ്ങിയ മുഖം.<br /><br />എന്നാലും ഞാന്‍ തിരിച്ചുപോന്നു. ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ ആകെ ഒരു വ്യത്യാസം പോലെ, എന്തുപറ്റിയെന്നുചോദിച്ച്‌ ചേര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ച്‌ എന്നെ വരവേറ്റത്‌ ഞങ്ങളുടെ ഹൗസ്‌ കീപ്പിങ്‌ ആന്റിയായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒരു പോലെ ഇമോഷണല്‍ ആയിപ്പോയി. ആന്റിയുടെ കണ്ണില്‍ സ്‌നേഹത്തിന്റെ വല്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം, പതിവില്‍ക്കൂടുതല്‍ സന്തോഷം കാണിച്ച്‌ ഞാനാ സങ്കടത്തെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.<br /><br />ഇപ്പോ വീണ്ടും ജോലി, മുറിയിലെ തമാശകള്‍, മേരി, പ്രിയങ്ക, ബന്ധുക്കളെപ്പോലെയായ താഴത്തെ വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാര്‍. ഇതിനിടെ <a href="http://patchikutty.blogspot.com/">പാച്ചിക്കുട്ടിച്ചേച്ചി</a> എന്നെ കാണാനില്ലാഞ്ഞ്‌ മെയിലുകള്‍ അയച്ചു. അവസാനം സിജിയെ കണ്ടവരുണ്ടോയെന്ന്‌ ചോദിച്ച്‌ പോസ്‌റ്റ്‌ ഇടുന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുന്നേ ഞാന്‍ മെയിലിന്‌ മറുപടി കൊടുത്തു. ഇല്ലെങ്കില്‍ ബൂലോകത്ത്‌ ഞാനാകെ നാറി നാണം കെട്ടേനെ. എന്റെ പാച്ചിക്കുട്ടിച്ചേച്ചീ എന്നോട്‌ ക്ഷമിയ്‌ക്കൂ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6636227153726036941?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-36453608317359940092009-06-11T03:27:00.000-07:002009-06-11T03:32:17.715-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SjDcdLZwLMI/AAAAAAAAALo/UfStRFGviqQ/s1600-h/foetus1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 222px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SjDcdLZwLMI/AAAAAAAAALo/UfStRFGviqQ/s320/foetus1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346015151523900610" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">കുടിയിറക്കപ്പെട്ടവരുടെ മനസ്സ്‌<br />നാടുകടത്തപ്പെട്ടവരുടെ മനസ്സ്‌<br />അവയ്‌ക്കുള്ളില്‍ എന്തായിരിക്കും<br />അവയ്‌ക്ക്‌ അടയാളപ്പെടുത്താനുള്ളത്‌<br />ഒരേതരം വേദനതന്നെയാകുമോ<br />എങ്കില്‍ ഞാനും അവരും തമ്മില്‍ സാമ്യപ്പെട്ടിരിക്കും<br />ഞാനിതാ പലവട്ടം കുടിയിറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു<br /><br />ആദ്യമായി അമ്മയുടെ ഉദരത്തില്‍ നിന്നും<br />പിന്നെ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചില്‍ നിന്നും<br />ഒടുവില്‍ ആരുടെയൊക്കെയോ മനസ്സില്‍ നിന്നും<br />ഇപ്പോള്‍ എന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നുതന്നെ<br /><br />ആദ്യത്തെ കുടിയിറക്കം<br />അമ്മയുടെ ഉദരത്തില്‍ നിന്നും<br />ഭൂമിയിലേയ്‌ക്ക്‌ കുടിയിറക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍<br />എല്ലാവരും അതൊരാഘോഷമാക്കി<br /><br />അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലും മടിയിലും<br />ഇരിക്കാവുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞുപോയെന്ന്‌ കാണിച്ച്‌<br />വീണ്ടുമൊരു കുടിയിറക്കല്‍<br />അതൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു<br />സ്വകാര്യതയുള്ള ഒരാഘോഷം<br /><br />പിന്നെയുള്ള എന്റെ ചേക്കേറലുകള്‍ ആരറിഞ്ഞു<br />അമ്മയറിഞ്ഞത്‌ കുടിയിറക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാണ്‌<br />അച്ഛനിപ്പോഴും അത്‌ വായിച്ചു തീരാത്ത ഒരു കഥ<br />ഞാന്‍ സ്വയം നാടുകടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു<br />നാടുകടത്തലോ അതോ നാടുകടക്കലോ<br />ആരെങ്കിലും തീരുമാനിക്കട്ടെ<br /><br />ആദ്യം സ്വയം ചോദിച്ചുവാങ്ങിയ കുടിയിറക്കം<br />പിന്നെ അതുമറയ്‌ക്കാന്‍ ഒരൊളിച്ചോട്ടം<br />ചേക്കേറാനൊരിടം തന്ന്‌ വീണ്ടുമൊരു മരം വിളിച്ചു<br />ഒരു ദിവസം പറന്നു തളര്‍ന്നെത്തിയപ്പോള്‍<br />തലേന്നു കണ്ട ശിഖരമില്ല കൂടുമില്ല<br />ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ ഞാന്‍ കുടിയിറക്കപ്പെട്ടു<br /><br />ഇനി ശാഖികള്‍ തേടിഞാനലയുന്നില്ല<br />നിതാന്തമായ നിശബ്ദതയിലേയ്‌ക്കും<br />അനാദിയായ അന്ധകാരത്തിലേയ്‌ക്കും<br />ഞാന്‍ സ്വയം നാടുകടത്തുന്നു<br /><br />എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ കുറിച്ചിടും<br />സ്വയം നാടുകടത്തപ്പെട്ടവളുടെ<br />ദുരിതങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌<br />വീണ്ടും വീണ്ടും കുടിയിറക്കപ്പെട്ടതിന്റെ<br />വേദനയെക്കുറിച്ച്‌<br /><br />അന്നത്‌ വായിക്കപ്പെടാത്ത<br />ഒരാത്മകഥയായി<br />തേളും പാറ്റയും ഇരട്ടവാലനും കൂടുവയ്‌ക്കുന്ന<br />വെറും കടലാസുതാളുകളായി അവശേഷിയ്‌ക്കും<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3645360831735994009?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-24821629477809798192009-06-07T01:21:00.000-07:002009-06-07T03:24:23.379-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sit48uOG9OI/AAAAAAAAALg/SMflYYo9vAc/s1600-h/fires.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 188px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sit48uOG9OI/AAAAAAAAALg/SMflYYo9vAc/s320/fires.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344498367399916770" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ഒരു വാക്കില്‍<br />ഒരു നോക്കില്‍<br />ഒരു കനല്‍ പേറി നീ<br />അകലെയിരിക്കുവതെന്തു താപം<br />വാടിത്തളരുന്നു ഞാനിതാ<br />നിന്‍ കനല്‍ നീറലില്‍<br /><br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ നീ മായുന്ന മരുപ്പച്ച<br />പിന്നെയൊരു വേവുന്ന മരുഭൂമി<br />പിന്നെയൊരു കൂര്‍ത്ത മുള്‍ച്ചെടി<br />കൊണ്ടുകോറുന്നിതായെന്റെ<br />ആത്മാവിലാകെയായ്‌<br /><br />ഇവിടെ പെയ്യുന്നു മഴ<br />കൊടും തീമഴ<br />ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നതും<br />തിളയ്‌ക്കുന്ന തീ തന്നെ<br /><br />വെറുമൊരു വിറയലായി<br />ചെറിയൊരു പിടച്ചിലായി<br />ഇവിടെ ഞാനൊടുങ്ങുന്നു<br />നീ അഗ്നിയായ്‌ പൊഴിച്ചിട്ട<br />ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്നുള്ളില്‍<br />നിന്‍റെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍<br /><br />സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുക<br />ഇതാ എന്റെ ജഡത്തില്‍<br />കൂര്‍ത്തൊരു പഴുത്തിരുമ്പാല്‍<br />കോറിമുറിച്ചിട്ട ഒരു പേര്‌<br />ഇത്‌ നിന്റേത്‌ തന്നെയല്ലേ?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-2482162947780979819?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-78866073926654772182009-06-03T04:16:00.000-07:002009-06-03T04:53:46.490-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiZcPnQWuUI/AAAAAAAAAK4/oTLK7hZxrrg/s1600-h/writings1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 252px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiZcPnQWuUI/AAAAAAAAAK4/oTLK7hZxrrg/s320/writings1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343059431227046210" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">അതൊരു മഴക്കാലമായിരുന്നു<br />ഒരു സമ്മാനവുമായി<br />നീ നനഞ്ഞൊലിച്ച്‌ കയറിവന്നത്‌<br />കൂരിരുട്ടില്‍ മെഴുകുതിരി തെളിയിച്ച്‌<br />ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ അത്താഴം വിളമ്പിയത്‌<br /><br />പിന്നെ എപ്പോഴോ നീ വന്യമായി പെയ്‌തു<br />മഴതോര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോവുകയായിരുന്നോ<br />പിറ്റേന്ന്‌ വെളുത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മരിച്ചിരുന്നു<br />നിന്നെ വിളിക്കാനായി ചുണ്ടുവിടര്‍ത്തിയപ്പോള്‍<br />അത്‌ തുന്നിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു<br />തെളിവുകള്‍ അവശേഷിക്കാതിരിക്കാനാവും<br />കറുത്ത നൂലുകള്‍ കൊണ്ട്‌<br />എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ നീ ബന്ധിച്ചത്‌<br /><br />തലേന്ന്‌ നീ ബാക്കിവച്ച എച്ചിലില്‍<br />അപ്പോഴും ഈച്ചയാര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു<br />മുറിയുടെ ചുമരിനരികിലൂടെ<br />ചാലിട്ട്‌ അരിച്ചരിച്ചു പോകുന്ന<br />ഉറുമ്പുകള്‍ മെല്ലെ എന്റെയടുത്തേയ്‌ക്കെത്തി<br />കണ്ണിലും മൂക്കിലും വായിലും<br />അവര്‍ കയറിയിറങ്ങി കൂടുവച്ചു<br />വേദനിച്ചു.....പക്ഷേ<br />മരിച്ചതിനാല്‍ എനിക്ക്‌ കരയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല<br /><br />ദേഹം ചീഞ്ഞഴുകിയപ്പോഴാണ്‌<br />തുറന്നിട്ട വാതില്‍ കണ്ട്‌ ആളുകള്‍ കയറിയത്‌<br />അനന്തരം അവരെന്നെ ഒരു പായയില്‍ പൊതിഞ്ഞ്‌<br />പുറത്തേയ്‌ക്കെടുത്തു<br />തുറക്കാന്‍ കഴിയാതെ അടഞ്ഞുകിടന്നകണ്ണുകള്‍<br />അവ വലിച്ചുതുറന്ന്‌ ഞാന്‍<br />നിനക്കുവേണ്ടി തിരഞ്ഞു ഇല്ല,<br />പക്ഷേ എവിടെയോ<br />നിന്റെ ശബ്ദം എനിക്ക്‌ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു<br /><br />ആളുകള്‍ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു<br />ആരൊക്കെയോ മൂക്കിലും കണ്ണിലും വായിലും<br />കയറിപ്പാര്‍ത്ത ഉറുമ്പുകളെ തട്ടിമാറ്റി<br />അവസാനം ആരോ കയ്യില്‍പ്പിടിച്ചു<br />അതില്‍ ഞാന്‍ മുറികെപ്പിടിച്ചിരുന്നു<br />നിന്റെ സമ്മാനം!!!!!!!!!!<br />അയാളെന്റെ കൈവിടര്‍ത്താന്‍ തുനിഞ്ഞു<br />അപ്പോള്‍ നിന്റെ ശബ്ദം.... അതെടുക്കരുത്‌<br /><br />ഞാനാശ്വസിച്ചു നീയെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ<br />പിന്നെ ആളുകള്‍ കൂട്ടം കൂടിനിന്ന്‌<br />തര്‍ക്കം തുടങ്ങി<br />എവിടെ സംസ്‌കരിക്കും<br />ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്കായുള്ള<br />സ്ഥലത്ത്‌ കുഴിയെടുക്കാം<br />വീണ്ടും നിന്റെ ശബ്ദം<br />വേണ്ട ആത്മവഞ്ചന നടത്തിയവര്‍ക്കുള്ളിടത്താവട്ടെ<br /><br />അവസാനം ആ ആറടി നീളമുള്ള<br />കുഴിയിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ എറിയപ്പെട്ടു<br />ആദ്യ പിടി മണ്ണു വന്നു വീണത്‌ ചുണ്ടിലായിരുന്നു<br />അതു ചെയ്‌തത്‌ നീയായിരുന്നോ<br />അതില്‍ നിന്റെ വിരലുകളുടെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു<br />പിന്നെ മണ്ണുംകല്ലുംവന്നു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു<br />ആത്മവഞ്ചന ചെയ്‌തവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍<br />നീയെന്നെ സസൂക്ഷ്‌മം<br />രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു<br /><br />പക്ഷേ അനാദികാതം അകലെ ആരോ ഒരാള്‍<br />വിലങ്ങുവീണ കൈകള്‍ കൊണ്ട്‌<br />എന്നെയൊരു നേര്‍രേഖയായി വരച്ചിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു<br />ആ വര പൂര്‍ത്തിയാകുന്നില്ല<br />എന്റെ കൈകള്‍ മണ്ണിനുള്ളിലാണല്ലോ<br />ഞാനതെങ്ങനെ വരച്ച്‌ പൂര്‍ത്തിയാക്കും<br />വേണ്ട അത്‌ പൂര്‍ത്തിയാവാതെതന്നെ കിടക്കട്ടെ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-7886607392665477218?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-40750931068711352792009-05-31T22:19:00.000-07:002009-05-31T22:20:50.520-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiNlJLCdhiI/AAAAAAAAAKw/2l4iQPxCkLY/s1600-h/KamalaSurayya01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiNlJLCdhiI/AAAAAAAAAKw/2l4iQPxCkLY/s320/KamalaSurayya01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342224791247881762" border="0" /></a><br />ഇന്നലെ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്റെ കോളാണെന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത്‌. ആ വിളിച്ചുണര്‍ത്തല്‍ തന്നത്‌ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരു പിടയലായിരുന്നു. മാധവിക്കുട്ടി മരിച്ചു. പത്തുമണികഴിഞ്ഞിട്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കാതെ കിടന്ന എന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നും ഞായറാഴ്‌ചയുടെ മടിയും ആലസ്യവും എവിടെയോ പോയൊളിച്ചു.<br /><br />മരണമെന്നത്‌ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണെങ്കിലും ഒരിക്കലും മരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന്‌ ഞാനാഗ്രഹിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ എന്റെ പ്രിയകഥാകാരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ചത്‌ മൂടിക്കെട്ടിയ ഒരു മെയ്‌മാസ ദിനമായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ വൈകീട്ട്‌ വേര്‍പാടിയില്‍ വിങ്ങിയെന്നപോലെ പ്രകൃതിയും വന്യമായി കണ്ണീര്‍ തോര്‍ത്തു. ആ മഴയൊടുങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക്‌ ഒരിത്തിരിയെങ്കിലും ആ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ എനിയ്‌ക്ക്‌ കഴിഞ്ഞത്‌.<br /><br />ആദ്യമായി ഞാന്‍ വായിച്ചത്‌ അവരുടെ നെയ്‌പ്പായസമെന്ന ചെറുകഥയായിരുന്നു. എട്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ വെക്കേഷന്‍ കാലത്ത്‌ പനിവന്നുകിടന്ന ഒരു ദിവസമാണ്‌ അമ്മ എനിക്കാ കഥ വായിക്കാന്‍ തന്നത്‌. മക്കള്‍ക്കുവേണ്ടി നെയ്‌പ്പായസമൊരുക്കിവച്ച്‌ മരിച്ചുപോയ ഒരമ്മ. കഥാകാരി വരച്ചുവച്ച സ്‌നേഹത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും തണുപ്പൂറിയ ആ നെയ്‌പ്പായസത്തിന്റെ ചിത്രത്തിന്‌ വല്ലാത്ത രുചിയും മണവുമുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />ആ കഥ തന്നെ വായനാസുഖത്തില്‍ നിന്നാണ്‌ ഞാന്‍ മാധവിക്കുട്ടിയെ പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങിയത്‌. പിന്നീട്‌ അമ്മയുടെ പുസ്‌തകക്കൂട്ടത്തിലുള്ളതെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇല്ലാത്തവ തേടപ്പിടിച്ച്‌ വായിച്ചു. എന്നിട്ടും വായിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയി പലതും. നീര്‍മാതളം പൂത്തകാലവും നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരിയും തന്നത്‌ തീര്‍ത്തും വ്യത്യസ്ഥമായ വായനാനുഭവങ്ങള്‍. പലരും പറയാന്‍ മടിച്ചത്‌ വിളിച്ചുപറയുന്ന അവര്‍ക്ക്‌ എന്റെയുള്ളില്‍ ധീരയായ സ്‌ത്രീയുടെ പരിവേഷമായിരുന്നു.<br /><br />ടിവിയിലെ അഭിമുഖങ്ങളില്‍ കാണുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ഒന്ന്‌ നേരിട്ട്‌ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്ന്‌. അത്‌ സാധിച്ചത്‌ സര്‍വ്വകലാശാലാ പഠനകാലത്താണ്‌. ഒരു സാഹിത്യയാത്രയെന്ന്‌ പേരിട്ട്‌ തസറാക്കിലേയ്‌ക്കുള്‍പ്പെടെ നടത്തിയ യാത്രയുടെ അവസാനത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ കയറിയത്‌ മലയാളത്തിന്റെ കഥാകാരിക്കടുത്തായിരുന്നു.<br /><br />കഴിയുമെങ്കില്‍ കയ്യൊപ്പുവാങ്ങിക്കാനായി അച്ഛന്‍ വരച്ച അവരുടെ പടവും ഞാനൊപ്പമെടുത്തിരുന്നു. അതില്‍ ഒപ്പിട്ടുതരുമ്പോള്‍ ഒരു സിന്ദൂരപ്പൊട്ടുകൂടി വരച്ചുചേര്‍ക്കണമെന്ന്‌ ഒരു കമന്റ്‌ വളരെ സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം അവര്‍ പറഞ്ഞത്‌. നിലത്തിരുന്ന്‌ ഞാന്‍ കയ്യില്‍ പിടിച്ച്‌ ഒരു മുത്തം നല്‍കിയപ്പോള്‍ എന്റെ നെറുകയില്‍ തലോടിയത്‌. അപ്പോഴെന്റെ രോമകൂപങ്ങള്‍ എഴുന്നേറ്റുനിന്നത്‌.<br /><br />കണ്ണില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയ ഒരു തുള്ളിയെ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട്‌ ഞാന്‍ അടക്കിനിര്‍ത്തിയത്‌. എല്ലാവരും ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ കാറ്റില്‍ ചെറുതായി ആടുന്ന അവരുടെ ശിരോവസ്‌ത്രവും കയ്യിലെ മൈലാഞ്ചിച്ചോപ്പും കണ്ണിലെ തിളക്കവും നോക്കിയിരുന്നത്‌. അതെ ശരിയ്‌ക്കും അവര്‍ സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഒരു സ്ഥായീ ഭാവമായിരുന്നു.<br /><br />പിന്നീട്‌ അവിടെനിന്നും പോരുമ്പോള്‍ മതം മാറ്റത്തിന്റെ പേരില്‍ അവരെ ചോദ്യം ചോദിച്ച്‌ കുഴക്കിയ കൂട്ടുകാരോട്‌ ഞാന്‍ വഴക്കിട്ട്‌ പിണങ്ങി. എന്റേത്‌ ആവശ്യമില്ലാത്ത അന്ധമായ ആരാധനയാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ അവരോരോരുത്തരും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. അതേ എനിക്ക്‌ അന്ധമായ ആരാധന തന്നെയാണ്‌.<br /><br />മതം മാറിയെങ്കില്‍ അതവരുടെ അവകാശം, നമുക്ക്‌ വായിക്കാന്‍ ഒട്ടേറെ എഴുതിത്തന്നുവെന്നും അതിന്റെ പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടുവെന്നും കരുതി. അവര്‍ക്ക്‌ മതം മാറാനും മാറാതിരിക്കാനും ഒക്കെ അവകാശമില്ലേ. ഉണ്ട്‌. എല്ലാവര്‍ക്കുമെന്നപോലെ അവര്‍ക്കും അവകാശങ്ങളുണ്ട്‌.<br /><br />അതിന്റെ പേരില്‍ വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും പകല്‍മാന്യത ചമഞ്ഞ്‌ അവരെ അന്തിക്കൂട്ടിന്‌ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരെ കത്തുകളെഴുതുകയും ചെയ്‌തവരെയാണ്‌ കല്ലെറിയേണ്ടത്‌. ഇക്കൂട്ടരെല്ലാം അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തില്‍ അസൂയപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നുതന്നെ വിശ്വസിക്കാനാണ്‌ അവരെ ആരാധിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ തോന്നുക, ഞാനും അക്കൂട്ടത്തിലാണ്‌.<br /><br />അവര്‍ വരച്ചിട്ട എത്രയോ ചിത്രങ്ങള്‍, നീര്‍മാതളവും, നാലപ്പാട്ട്‌ തറവാടും, ആമിയെന്ന കൗമാരക്കാരിയും തേളും തേരട്ടയും വിഹരിക്കുന്ന നാലപ്പാട്ടെ കുളിമുറിയും വരെ തെളിമയോടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നില്ലേ. മരണത്തിന്‌ അവയെ കവര്‍ന്നെടുക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ. അവയിലൂടെ രൂപമില്ലാത്ത ഒരു വിഗ്രഹമായി മാധവിക്കുട്ടിയെന്ന ദീപ്‌തമായ ഓര്‍മ്മ..........................<br /><br />ഇന്നും എനിക്കൊരു സങ്കടം ബാക്കിയാണ്‌ എവിടെയൊക്കെ തിരഞ്ഞിട്ടും ഓര്‍മ്മകളില്‍ പൂവിട്ട്‌ നില്‍ക്കന്ന ഒരു നീര്‍മാതളത്തിന്റെ തൈ കണ്ടെത്താന്‍ എനിക്ക്‌ കഴിഞ്ഞില്ല. പുന്നയൂര്‍ കുളത്തുപോയി അത്‌ കാണാനും എനിയ്‌ക്കവസരമൊത്തില്ല. എനിക്കറിയില്ല അവര്‍ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ വരച്ചിട്ടത്‌ കണ്ട്‌ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വരച്ചിട്ട നീര്‍മാതളത്തിന്‌ പുന്നയൂര്‍കുളത്തെ നീര്‍മാതളത്തിന്റെ അതേ രൂപമാണോയെന്ന്‌. ഞാനതിന്റെ ഒരു കുഞ്ഞുതൈയ്‌ക്കുവേണ്ടി ഇപ്പോഴും അന്വേഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. എന്നെങ്കിലും ആ നീര്‍മാതളം എന്റെ മുറ്റത്ത്‌ പൂവിടും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-4075093106871135279?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-10245680333766702242009-05-30T01:49:00.000-07:002009-05-30T01:55:25.845-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiD0bxcJQnI/AAAAAAAAAKo/TbcRyKnTnU8/s1600-h/shida.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 259px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/SiD0bxcJQnI/AAAAAAAAAKo/TbcRyKnTnU8/s400/shida.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341537916026438258" border="0" /></a><br /><br /><br /><span>ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ ഇവരെ കൊച്ചുണ്ടാപ്രീം കിച്ചുണ്ടാപ്രീം (<a href="http://thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com/2009/02/blog-post_26.html">ഷാവേസ് ലാല്‍ , സഫ്ദര്‍ ലാല്</a>‍)<br />രണ്ടുപേരും മഹാകുറുന്പന്മാരാണെന്നാണ് അവള്‍ പറയുന്നത്. അവര്‍ അമ്മയോടൊപ്പം </span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1024568033376670224?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-87588506916446117482009-05-28T01:05:00.000-07:002009-05-28T01:09:26.873-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sh5Ga78UYRI/AAAAAAAAAIY/ggyJExAIgaE/s1600-h/green-fungus1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sh5Ga78UYRI/AAAAAAAAAIY/ggyJExAIgaE/s320/green-fungus1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340783636689215762" border="0" /></a>അന്ന് പെയ്ത മഴ നീ ഓര്‍ക്കുന്നുവോ?<br />മുറ്റത്തെ വഴുക്കില്‍ ഞാനിന്ന് വഴുതി വീണു<br />മഴയുടെ പച്ചപിടിച്ച വഴുക്ക്<br />അന്ന് നീ വിടപറഞ്ഞപ്പോള്‍ പെയ്ത മഴ....<br /></div><br /><div style="text-align: center;">പിന്നെ ഞാന്‍ മഴ കണ്ടില്ല<br />മഴ കേട്ടുമില്ല.....<br />പക്ഷേ മുറ്റത്തിപ്പോഴും ആ മഴപ്പച്ച<br />അതില്‍ അന്നത്തെ മഴപ്പെരുക്കം<br /><br />നിന്‍റെ വിടപറച്ചില്‍<br />വണ്ടിയെടുക്കും വരെ ഒരു കുടയില്‍<br />പപ്പാതി നനഞ്ഞ് നമ്മള്‍ നിന്നത്<br />ആരൊക്കെയോ അത് നോക്കി നിന്നത്<br />അവര്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചത്<br /><br />വേര്‍പാടിന്‍റെ വേദനയില്‍<br />നെഞ്ചു പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് കയ്യില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്<br />ഇനിയും വരുമെന്ന് നീയെന്നോട് പറഞ്ഞത്<br />നിനക്കോര്‍മ്മയില്ലേ?<br />ഞാനിവിടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്...<br /><br />മഴയ്ക്കിടയില്‍ നിന്‍റെ ചിരിയുടെ<br />താളപ്പെരുക്കം കേള്‍ക്കാന്‍<br />പഴങ്കഥകള്‍കേട്ട് അതിശയിക്കാന്‍<br />കാത്തുകാത്തെന്‍റെ കണ്ണു കഴയ്ക്കുന്നു<br /><br />ഞാന്‍ നരച്ചുപോയിരിക്കുന്നു<br />പ്രായം ചെന്നനക്ഷത്രങ്ങള്‍<br />ജന്മം വെടിഞ്ഞ് ഉരുകിയൊലിച്ച് പെയ്യുന്നു<br />നിറമില്ലാത്ത മഴയായി<br />നിന്‍റെ പ്രണയം പോലെ, നിറമില്ലാതെ.....<br /><br />ഇനിയും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ പിറക്കും കൊഴിയും<br />അന്നും ഞാനീ ഓര്‍മ്മകളുടെ വഴുക്കില്‍<br />തെന്നിവീണുകൊണ്ടേയിരിക്കും<br />എത്ര മഴക്കാലങ്ങള്‍ പെയ്തുപോയാലും.........<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-8758850691644611748?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-454773359430787802009-05-25T04:30:00.000-07:002009-05-25T04:32:25.732-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShqBur_ytzI/AAAAAAAAAGY/Fgpb4-3wClk/s1600-h/walking-rain.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 195px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShqBur_ytzI/AAAAAAAAAGY/Fgpb4-3wClk/s320/walking-rain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339722947285399346" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">രാവില്‍ മഴപ്പക്ഷികള്‍ ഉഴറിക്കരയുമ്പോള്‍<br />മനസ്സില്‍ നീ ഇറങ്ങി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു<br />മഴത്തുള്ളികളുടെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തിനിടയില്‍<br />മഴപ്പക്ഷിയുടെ ഉള്ളിടറിയ കരച്ചിലിനിടയില്‍<br />വെറുതെ ഒരു പദനിസ്വനത്തിന്‌<br />കാതോര്‍ത്ത്‌ ഞാനിരിക്കുന്നു<br /><br />ഇവിടെ എന്റെ വിഭ്രമം തുടങ്ങുന്നു<br />നിന്റെ കൈകളില്‍ക്കിടന്ന്‌ ബോധം നശിയ്‌ക്കണമെന്നും<br />നിന്റെ മടിയില്‍ക്കിടന്ന്‌ മരണത്തെ വരിക്കണമെന്നും<br />ഞാനത്രമേല്‍ ആശിച്ചുപോകുന്നു<br />അത്രമേല്‍ ഞാനെന്നെ തനിച്ചാക്കിയിരിക്കുന്നു<br /><br />നിന്നെയോര്‍ക്കുമ്പോള്‍<br />എന്റെ ശ്വാസഗതിപോലും<br />ഇന്നും വിറയ്‌ക്കുന്നതെന്താണ്‌<br />നീ അരികത്തുണ്ടെന്നപോലെ<br />ഞാന്‍ താരാട്ട്‌ മൂളുന്നതെന്തിനാണ്‌<br />വെറുതെ പിറിപിറുക്കുന്നതെന്തിനാണ്‌<br /><br />ഇന്നും ചോരമണമുള്ള ഒരോര്‍മ്മയായി നീ<br />എന്നിലവശേഷിക്കുന്നു<br />നീ തന്ന മുറിവുകളില്‍ ചോര തോര്‍ന്നിട്ടില്ല<br />എനിക്ക്‌ മരിക്കാന്‍ തോന്നുമ്പോള്‍<br />നിന്നെയൊന്ന്‌ കാണാന്‍<br />എനിക്ക്‌ ജീവിക്കാന്‍ തോന്നുമ്പോള്‍<br />നിന്നെയൊന്നു മറക്കാന്‍<br />ഞാന്‍ എവിടെയാണ്‌ കാണിക്കയിടേണ്ടത്‌<br /><br />ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉരുകിയൊലിച്ച്‌ പരക്കുകയാണ്‌<br />അതില്‍ തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ഗന്ധങ്ങള്‍<br />കൂടിക്കലരുകയാണ്‌<br />എവിടെയായിരുന്നു എന്റെ തുടക്കം?<br />എവിടെയായിരിക്കും എന്റെ ഒടുക്കം?<br />നിനക്ക്‌ പറഞ്ഞുതരാന്‍ കഴിയുമോ?<br /><br />ആഴക്കയത്തിലേയ്‌ക്ക്‌ ഞാനൂര്‍ന്നുപോകുമ്പോള്‍<br />നീട്ടിയ കൈ പിന്‍വലിച്ച്‌ നീ നടന്നകന്നത്‌<br />ഒരിക്കലും ഞാന്‍ കൈ നീട്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന്‌<br />നീ എല്ലാവരോടും വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്‌<br /><br />അതെന്റെ ചെവിയിലിപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു<br />നിന്റെ ശബ്ദമാണെന്റെ ബോധം നിറയെ<br />നിന്റെ ഗന്ധമാണെന്റെ ഓര്‍മ്മ നിറയെ<br />നീ തന്നെ മുറിവുകളാണെന്റെ ഉടല്‍ നിറയെ<br /><br />നിനക്കെങ്ങനെ കഴിയുന്നു?<br />അതോ നിനക്കും കഴിയുന്നില്ലേ?<br />എല്ലാം സ്വപ്‌നമായിരുന്നിരിക്കാം<br />ആ സ്വപ്‌നത്തിന്‌ കടുന്നുവരാതിരിക്കാമായിരുന്നു<br />ഓര്‍മ്മകളില്‍ എന്നെ ഇത്രമേല്‍<br />തനിച്ചാക്കാതിരിക്കാന്‍<br />വേദനകളും വിഭ്രമവും തന്നെന്നെ<br />മൃതപ്രായയാക്കാതിരിക്കാന്‍<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-45477335943078780?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-35191933080581651532009-05-24T01:50:00.000-07:002009-05-24T01:53:02.201-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShkK2FHZDGI/AAAAAAAAAGA/_f4I__5FpXA/s1600-h/krishna1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 215px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShkK2FHZDGI/AAAAAAAAAGA/_f4I__5FpXA/s320/krishna1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339310757426826338" border="0" /></a><br />ഒരാഴ്‌ച കഴിഞ്ഞുപോയത്‌ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല. യാത്രകളും പ്രാര്‍ത്ഥകളും ഒക്കെയായി ഒരാഴ്‌ചയിലെ മുഴുവന്‍ സമയവും ഞാന്‍ എന്റെ കുടുംബത്തിനൊപ്പമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ നേര്‍ച്ചപ്രകാരം ഗുരുവായൂരില്‍ തൊഴല്‍, പൂജകള്‍, പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നിങ്ങനെ പറയേണ്ട പൂരം മൊത്തം ആത്മീയമായിരുന്നു ഇക്കഴിഞ്ഞയാഴ്‌ച മുഴുവന്‍.<br /><br />ഏറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞാണ്‌ ഗുരുവായൂരപ്പനെ കാണാന്‍ പോകുന്നത്‌. അദ്ദേഹത്തിന്‌ വലിയ വ്യത്യാസം ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നല്ല മാറ്റം. എന്തായാലും എനിക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ള മുത്തശ്ശീടെം അമ്മേടേം പ്രാര്‍ത്ഥനകളും വഴിപാടുകളും ഒക്കെ കഴിയുമ്പോഴേയ്‌ക്കും അച്ഛന്റെ കീശ ഏതാണ്ട്‌ കാലിയായിക്കാണുമെന്നുറപ്പ്‌.<br /><br />മൂന്നു ദിവസം ഗുരുവായൂരില്‍ ഞങ്ങള്‍ അടിച്ചുപൊളിച്ചു. അനിയന്‍കുട്ടീം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌. പലപ്പോഴും ഇന്‍സ്‌റ്റന്റ്‌ തമാശകള്‍ കാരണം ഇരിക്കപ്പൊറുതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാധാരണ അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ പറയുമ്പോഴൊക്കെ മുഖം തിരിച്ച്‌ നില്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്ന ഞാന്‍ ഗുരുവായൂരില്‍ പോകാം എന്നൊരു ഓപ്‌ഷന്‍ അച്ഛന്‍ മുന്നോട്ട്‌ വച്ചപ്പോ ചാടി അപ്രൂവ്‌ ചെയ്‌തു.<br /><br />മുത്തശ്ശിയ്‌ക്കും അമ്മയ്‌ക്കും ആകെ അമ്പരപ്പായിരുന്നു. കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരായ ചെറിയച്ഛന്മാര്‍ എന്നെ ഒരു നിരീശ്വരവാദി ആക്കിമാറ്റിയെന്ന്‌ പരാതി പറയാറുള്ള അവര്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഗുരുവായൂരേയ്‌ക്ക്‌ ചാടി പുറപ്പെട്ടാ അമ്പരക്കാതിരിക്യോ. അങ്ങനെ യാത്ര തുടങ്ങി. നിര്‍മ്മാല്യം തൊഴാന്‍ തിക്കിത്തിരക്കി അകത്ത്‌ കടന്ന്‌ പ്രസാദോം വാങ്ങി കൊടിമരത്തിന്‌ കീഴില്‍ എത്തിയപ്പോ ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന്‌ അടിയെണ്ണി പ്രദക്ഷിണം വയ്‌ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />( പുരുഷന്മാര്‍ ശയനപ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നതുപോലെ സ്‌ത്രീകള്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാവുന്ന ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനാ രീതിയാണിത്‌, സാധാരണ നടക്കുന്നതുപോലെ നടക്കുന്നതിന്‌ പകരം പ്രദക്ഷിണവഴി ഓരോ പാദവും അടുപ്പിച്ച്‌ വച്ച്‌ അളന്ന്‌ നടക്കുക)<br /><br />അച്ഛന്‍ അമ്മ മുത്തശ്ശി അനിയന്‍ ആദിയായവരെല്ലാം ഇതെന്തുകഥയെന്നോര്‍ത്ത്‌ എന്റെ പിന്നാലെ വന്നു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എനിക്ക്‌ അടിയെണ്ണി പ്രദക്ഷിണം വയ്‌ക്കണം അച്ഛന്‍ വീണ്ടും ചോദ്യഭാവത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി ഞാനൊന്ന്‌ ചിരിച്ച്‌ കാണിച്ചു. അതോടെ അച്ഛന്‍ പോയി ഊട്ടുപുരേടെ പടിയിലിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയ്‌ക്ക്‌ പെരുത്ത്‌ സന്തോഷായി. എന്റെ കുട്ടിയെ രക്ഷിയ്‌ക്കണേന്നും പറഞ്ഞ്‌ മുത്തശ്ശീം അനിയനും അമ്മയും എന്നെ അനുഗമിച്ചു. അടിയെണ്ണി മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ശ്ശി കടുപ്പായിരുന്നു.<br /><br />ന്നാലും ഞാന്‍ അടിപിഴയ്‌ക്കാതെ മുന്നെണ്ണം വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കി. നടക്കല്‍ കുമ്പിട്ട്‌ തൊഴുതു. എന്തോ എന്റെ മനസ്സിനാകെ ഒരു സമാധാനം. കുറച്ച്‌ കാലം പഴക്കമുള്ള ഒരു വഴിപാടായിരുന്നു അത്‌. എന്തായാലും ഗുരുവായൂരപ്പന്‌ അത്‌ വൈകിയതിലുള്ള പരിഭവം തീര്‍ന്നുകാണണം. എനിക്ക്‌ ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ളയൊരാള്‍ക്ക്‌ ഒരസുഖം വന്നപ്പോ അത്‌ വേഗം മാറ്റണേന്നും പറഞ്ഞ്‌ പേടിച്ച്‌ ഞാന്‍ നേര്‍ന്നതായിരുന്നു ഈ അടിയെണ്ണല്‍ പാര്‍ത്ഥനേം ഒരു നെയ്‌ വിളക്കും.<br /><br />മുത്തശ്ശീം അനിയനും ഒക്കെ സന്തോഷത്തോടെ മെല്ലെ തുലാഭാരം നടത്താനുള്ള കൗണ്ടറിനടുത്തേയ്‌ക്ക്‌ നീങ്ങി. ഇതിനിടെ അമ്മ എന്റെ അടുത്ത്‌ വന്ന്‌ ഈ വഴിപാടിന്റെ രഹസ്യം അന്വേഷിച്ചു. കാര്യം ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോ, ചോദ്യഭാവത്തിലൊന്ന്‌ നോക്കി അമ്മ മുന്നോട്ട്‌ നടന്നു. കൗണ്ടറിനടുത്ത്‌ ക്യൂ നില്‍ക്കുന്നതിനിടെ ഞാന്‍ മറ്റൊരു വഴിപാടിന്റെ കൂടികാര്യം പറഞ്ഞപ്പോ അമ്മശരിയ്‌ക്കും സങ്കടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അച്ഛന്റെം അനിയന്റേം കണ്ണില്‍പ്പെടാതെ അമ്മ ആ വഴിപാടിനും പണമടച്ച്‌ റസീറ്റ്‌ വാങ്ങി.<br /><br />വഴിപാടുകളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌ തിരിച്ച്‌ മുറിയിലേയ്‌ക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ ഒരു നനവുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ആ നനവിന്റെ അര്‍ത്ഥം. ഞാനമ്മയുടെ കൈത്തലം എന്റെ കൈയ്‌ക്കുള്ളിലാക്കി ഒന്നു മുറുകെ പിടിച്ച്‌ ഉള്ളുനിറഞ്ഞ്‌ ഒന്നു ചിരിച്ചുകാണിച്ചു. അമ്മയ്‌ക്ക്‌ സമാധാനമായെന്ന്‌ തോന്നു. ഇതൊക്കെയല്ലെ അമ്മേ എനിക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ കഴിയൂ എന്ന്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോ. അമ്മയും വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി എനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ചു.<br /><br />അപ്പോഴേയ്‌ക്കും അച്ഛനും കുട്ടനും മുത്തശ്ശീം കൂടി തെരുവോരത്തെ കടകളിലേയ്‌ക്ക്‌ നീങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോന്നും വിലിച്ചിട്ട്‌ തപ്പിയെടുക്കുന്നതിനിടെ അച്ഛനും അനിയനും സ്ഥലത്തുനിന്നും പതിയെ സ്‌കൂട്ടായി റോഡിന്‌ മറുവശത്തുള്ള ഒരു കടയിലേയ്‌ക്ക്‌ നീങ്ങുന്നു. അച്ഛനെ അനിയന്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതില്‍ ഒരു വശപ്പിശക്‌ തോന്നിയാണ്‌ ഞാന്‍ അമ്മേം മുത്തശ്ശിയേം കടയിലാക്കി വേഗം റോഡ്‌ ക്രാസ്‌ ചെയ്‌ത്‌ അപ്പുറത്തെത്തിയത്‌.<br /><br />അവിടെ അച്ഛനും മോനും തമ്മില്‍ തര്‍ക്കം നടക്കുന്നു. കാര്യം മറ്റൊന്നുമല്ല മകന്റെ കാമുകിയ്‌ക്ക്‌ ഒരു സമ്മാനം വാങ്ങണം. അനിയന്‍ ഓരോ തറ സാധനങ്ങള്‍ സെലക്ട്‌ ചെയ്യുന്നു, മാല, വള എന്നിങ്ങനെ, അച്ഛനാണേല്‍ ഒരു രാധാകൃഷ്‌ണ പ്രതിമയില്‍ പിടിച്ച്‌ ഇതുമതീംന്നും പറഞ്ഞ്‌ വാശിപിടിച്ച്‌ നില്‍ക്കുന്നു. നോക്കണേ കാര്യം അവസാനം ഞാനും അച്ഛന്റെ വശം ചേര്‍ന്നു.<br /><br />അങ്ങനെ ഭാവി നാത്തൂന്‌ വേണ്ടി രാധാകൃഷ്‌ണ പ്രതിമ വാങ്ങി. പിന്നെ അമ്മേം മുത്തശ്ശീം തെരുവ്‌ മുഴുവന്‍ നടന്ന്‌ വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതും ഒക്കെക്കൂടി വാങ്ങി മുറിയില്‍ക്കയറി. അവിടെ ഞങ്ങളെല്ലാരുംകൂടി ഇരുന്ന്‌ ഗുസ്‌തി പിടിച്ചു. കത്തിവച്ചു, പാട്ടുപാടി അങ്ങനെ അങ്ങനെ ആകെ രസായിരുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴും അമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ മാത്രം ചെറിയൊരു മ്ലാനത മറ്റേക്കാര്യം ഓര്‍ത്തിട്ടേ, അടിയെണ്ണല്‍.<br /><br />ആസങ്കടം ഞാന്‍ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരേയ്‌ക്ക്‌ വണ്ടികയറുന്നതുവരെ അമ്മയുടെ കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും പറയാനില്ലാത്ത കാര്യമായതുകൊണ്ടാകാം അമ്മയൊന്നും ചോദിച്ചില്ല, ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞുമില്ല. ഇതിനിടെ മറ്റൊരു മഹാസംഭവം നടന്നു. എന്റെ കല്യാണം നടക്കാന്‍ ദമ്പതീ പൂജ. എന്റമ്മോ ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച്‌ ഞാന്‍ വശം കെട്ടു.<br /><br />അവസാനം ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോ അച്ഛാ ഞാന്‍ വേണേല്‍ രണ്ടുകെട്ടിക്കോളാം എനിയ്‌ക്കിത്തിരി ചോറുതായെന്നും പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ കരയേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ ഏറ്റില്ല അവാസനം വൈകീട്ട്‌ അഞ്ചുമണിയ്‌ക്ക്‌ തുടങ്ങിയ പൂജ അവസാനിച്ചത്‌ രാത്രി 10 മണിയ്‌ക്ക്‌ പൂജയുടെ പ്രസാദമായിരുന്നു അന്നത്തെ ആകെയുള്ള എന്റെ ഭക്ഷണം.<br /><br />ഒരു സിമ്പോളിക്‌ വിവാഹം അതാണ്‌ ദമ്പതീ പൂജ(ഇതൊക്കെ തപ്പിമനസ്സിലാക്കിയെടുക്കുന്നത്‌ മുത്തശ്ശിയാണേ) കല്യാണത്തിന്‌ വേണ്ടപോലെ പുടവയും മുല്ലപ്പൂവും എല്ലാം വേണം. വരനുള്ളത്‌ ഒരു താലത്തിലും വധുവിനുള്ളത്‌ മറ്റൊരു താലത്തിലും വയ്‌ക്കും. പൂജയ്‌ക്കിടെ എന്നോട്‌ ഏതെങ്കിലും ഒരു താലം എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />വരന്‌ വച്ച താലത്തിലെ ഷര്‍ട്ടിനുള്ള ലൈറ്റ്‌ ബ്ലൂ സില്‍ക്‌ തുണി കണ്ടിട്ടോ എന്തോ ഞാന്‍ രണ്ടാമതൊന്ന്‌ ആലോചിക്കാതെ ആ താലമെടുത്തു. അപ്പോ പൂജാരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ എന്നോട്‌ പറയാ ഇനി ഇഷ്ടമംഗല്യത്തിന്‌ വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചോളൂ എന്ന്‌. അതുവരെ ശീഘ്ര മംഗല്യത്തിന്‌ വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ പൂജാരി എന്തേ അങ്ങനെ പറയാനെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായില്ല.<br /><br />എന്തായാലും മംഗല്യം എന്നൊരു പരിപാടിയെക്കുറിച്ച്‌ ചിന്തിക്കാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ അമ്മ ദീര്‍ഘ സുമംഗലിയായിരിക്കണേ എന്നും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്‌ ഞാന്‍ പൂജേം കണ്ടു നിന്നു. അവസാനം തന്ന പ്രസാദം ആക്രാന്തത്തോടെ വലിച്ചുവാരി തിന്നു. തിരിച്ചുപോകുമ്പോ ഇങ്ങനെ ഓരോപൂജ നടത്തി എന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിന്‌ ഞാന്‍ മുത്തശ്ശിയ്‌ക്കിട്ട്‌ നല്ല കുത്തും നുള്ളും കൊടുത്തു. അല്ലാണ്ടെന്ത്‌ ചെയ്യാന്‍.<br /><br />എന്തായാലും ദമ്പതീ പൂജേം ഗുരുവായൂര്‍ ദര്‍ശനോ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്‌ക്കും എന്റെ കാല്‌ പിണങ്ങി. പിന്നെ ഡോക്ടറെക്കണ്ട്‌ മരുന്നും കഴിച്ച്‌ പറഞ്ഞതില്‍ക്കൂടുതല്‍ അവധീം എടുത്ത്‌ അനങ്ങാതിരിക്കേണ്ടിവന്നു. അവസാനം നടക്കാന്‍ പാകമായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരികെ വണ്ടികയറി. എങ്കിലും രസായിരുന്നു. എല്ലാരുമൊത്ത്‌ എല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നിന്നും അകന്ന്‌. അച്ഛനോടും അനിയോനോടും ഗുസ്‌തിപിടിച്ച്‌. അമ്മയോടും മുത്തശ്ശിയോടും കുറുമ്പ്‌ കാണിച്ച്‌ ഞാന്‍ ശരിയ്‌ക്കും ആസ്വദിച്ചു.<br /><br />ബസ്സിലിരുന്ന്‌ ഞാനാലോചിച്ചത്‌ ഇതായിരുന്നു ഞാന്‍ ഒരു ഈശ്വരവാദിയോ നിരീശ്വരവാദിയോ ഉത്തരം കിട്ടുന്നേയില്ല. ചിലപ്പോ ഈ അവസരവാദ രാഷ്ട്രീയക്കാരെപ്പോലെയാ ഞാന്‍ പെരുമാറുന്നേ. പലസമയത്തും ദൈവത്തിന്റെ മൈന്റ്‌ ചെയ്യാതെ ചില കാര്യങ്ങള്‍ സ്വന്തം കൈപ്പിടിയില്‍ നില്‍ക്കില്ലെന്ന്‌ തോന്നുമ്പോ ചാടിക്കേറി ഓരോ വഴിപാട്‌ അങ്ങ്‌ നേരും. ആലോചിച്ചപ്പോ എനിക്ക്‌ ചിരിവന്നു. പിന്നെ ഗുരുവായൂരപ്പനല്ലേ മൂപ്പര്‌ സഹിച്ചോളും എന്നതുമാത്രമാണെന്റെ ശിവനേ എന്റെയൊരു സമാധാനം<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-3519193308058165153?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-12352820553451507552009-05-17T03:21:00.001-07:002009-05-17T03:22:58.123-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sg_laYKxnLI/AAAAAAAAAF4/WjpI800xN1c/s1600-h/rat1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 231px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sg_laYKxnLI/AAAAAAAAAF4/WjpI800xN1c/s320/rat1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336736324784331954" border="0" /></a><br />രണ്ട്‌ രണ്ടരയാഴ്‌ച മുമ്പായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ മുറിയില്‍ ഒരു പുതിയ അതിഥിയെത്തി ഒരു മൂഷികന്‍ മീന്‍സ്‌ എലി. എന്റെ സഹമുറിയത്തി മേരി മിക്‌സ്‌ചര്‍ ഇട്ടുവച്ചിരുന്ന കവര്‍ പൊട്ടിച്ച ദിവസമാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ഒരാള്‍ മുറിയില്‍ നുഴഞ്ഞുകയറിയ കാര്യം കണ്ടെത്തുന്നത്‌.<br /><br />വൈകീട്ട്‌ ജോലി കഴിഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ മുറിയിലെത്തുമ്പോള്‍ ആരായിരിക്കും മിക്‌സ്‌ചറിന്റെ കവര്‍ പൊട്ടിച്ചതെന്നറിയാനായി മേരി മലര്‍ന്നും കമിഴ്‌ന്നും പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവള്‍ക്കൊപ്പം ഞാനും ചേര്‍ന്നു.<br /><br />സഹമുറിയത്തിയല്ലേ സഹായിക്കാതെ.... അവസാനം രാത്രി ഒന്‍പത്‌ മണിയോടെ തിരച്ചില്‍ അവസാനിപ്പിച്ച്‌ അയുധങ്ങളും മടക്കി ഞങ്ങള്‍ എന്‍ഡിടിവി ഇമാജിനില്‍ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ദേണ്ടെ രണ്ട്‌ ചെവികള്‍ വളരെ കൂര്‍പ്പിച്ച്‌ വളരെ ഡിപ്ലോമാറ്റിക്കായി ആ രൂപം ഇങ്ങനെ മേരിയുട പലഹാരസ്റ്റാന്റിന്റെ അടുത്തേയ്‌ക്ക്‌ വരുന്നു. മുറിയില്‍ ഒരു തിയേറ്റര്‍ എഫക്ട്‌ കിട്ടാനായി ടിവി തുറന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ലൈറ്റ്‌ ഓഫ്‌ മാടും.<br /><br />ഞാന്‍ ഈ പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി വരുന്ന രൂപത്തെ കണ്ട്‌ കിടന്ന കിടപ്പില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. മേ.....എന്നു തുടങ്ങി രീ....യില്‍ അവസാനിക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പേ ഞങ്ങളുടെ ബംഗാളി സുഹൃത്ത്‌ പ്രിയങ്ക മൂഷിക്‌ യാര്‍ എന്നും പറഞ്ഞ്‌ അലറി വിളിച്ച്‌ ലൈറ്റിട്ടു. അതോടെ മൂഷിക സുഹൃത്തി അവിടത്തെ ഫര്‍ണിച്ചറുകള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ ഒളിച്ചു. മേരീം പ്രിയങ്കേം കൂടി ബാറ്റും ചൂലും ഒക്കെ എടുത്ത്‌ മൂഷിക വേട്ട തുടങ്ങി.<br /><br />അപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക്‌ സാക്ഷാല്‍ വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീറിനെയും ഭൂമിയുടെ അവകാശികളെയും കുറിച്ച്‌ ഓര്‍മ്മവന്നത്‌. പിന്നെ വീട്ടില്‍ എലിയെക്കണ്ടാല്‍ ഗണപതിയുടെ വാഹനമാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ കൊല്ലാന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത മുത്തശ്ശിയെയും ഞാനോര്‍ത്തു. ഉടനെ ഞാന്‍ ചൂലും ബാറ്റും ഒക്കെ പിടിച്ചുവാങ്ങി. ലെറ്റ്‌ ഇറ്റ്‌ ഗോ എന്നും പറഞ്ഞ്‌ മുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്നിട്ടു. കുറെ എന്നെ ശപിച്ചെങ്കിലും അവര്‍ രണ്ടുപേരും എന്നോട്‌ സഹകരിച്ചു. ചെന്നൈയില്‍ നിന്നും വാങ്ങിക്കോണ്ടുവന്ന മധുരവും എരിവും കലര്‍ന്ന അപൂര്‍വ്വ മിക്‌സ്‌ചര്‍ മൂഷിക്‌ കവര്‍ന്നതിന്റെ അരിശമായിരുന്നു മേരിയ്‌ക്ക്‌. പ്രിയങ്കയ്‌ക്കാകട്ടെ റാറ്റ്‌ ഫീവര്‍ ഭയം.<br /><br />പിന്നീട്‌ രണ്ടു ദിവസം മൂഷികിനെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു അറിവുമില്ല. പാവം തുറന്ന വാതില്‍വഴിയേ പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്‌ കരുതി ഞങ്ങളും സമാധാനിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത വീട്ടില്‍ ഒരു സായിപ്പ്‌ കുടുംബം താമസിക്കുന്നുണ്ട്‌. ആ മദാമ്മച്ചേച്ചി ഇടക്കിടെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയില്‍ വന്നിരിക്കുക പതിവാണ്‌.<br /><br />അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചായംകൊണ്ട്‌ കളിക്കുന്നത്‌ അവര്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഞാനൊരു വലിയ ചിത്രകാരിയാണെന്ന്‌ തെറ്റിദ്ധരിച്ച്‌ മൂന്നടി വീതി, മൂന്നടി നീളത്തില്‍ ഒരു പോട്രിയേറ്റ്‌ വേണമെന്ന്‌ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ ഓകെ പറഞ്ഞു. പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ ഞാന്‍ ഈ മൂന്നടി പോട്രിയേറ്റിന്റെ പണി തുടങ്ങി( മദാമ്മച്ചേച്ചി എനിക്ക്‌ 1000 രൂപ വാഗ്‌ദാനം ചെയ്‌തിരുന്നു)<br /><br />അങ്ങനെ മൂന്നാമത്തെ ദിവസം കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒരുവിധം പൂര്‍ത്തിയാക്കി എണ്ണച്ചായത്തില്‍തീര്‍ത്ത ചിത്രം ഞാന്‍ ഉണങ്ങാന്‍ വച്ചു. പിറ്റേന്ന്‌ രാവിലെ കണ്ണും തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റ്‌ ചിത്രം നോക്കിയപ്പോള്‍ ബോധം കെട്ടില്ലെന്നേയുള്ളു മുഷിക്‌ തന്റെ കാലും കയ്യും ഉപയോഗിച്ച്‌ അതിനെ ഒരുഗ്രന്‍ മോഡേണ്‍ ആര്‍ട്‌ ആക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />ഭൂമിയുടെ അവകാശിയായി അവനെ ഇനി നിലനിര്‍ത്തില്ലെന്ന്‌ ഞാനുള്ളിലുറപ്പിച്ചു. വൈകീട്ട്‌ മോര്‍ട്ടീന്‍ കമ്പനിയുടെ ഒരു റാറ്റ്‌ കേക്കും വാങ്ങി ഞാന്‍ മറിയില്‍ വന്ന്‌ കേക്കിന്റെ കഷണങ്ങള്‍ അവിടവിടെയായി വച്ചു. രണ്ടു ദിവസം കാത്തിരുന്നിട്ടും അനക്കമൊന്നും കണ്ടില്ല. കേക്കുകഷണങ്ങളില്‍ പലതും പാതി സേവിച്ച നിലയിലായിരുന്നു. ഇതിനിടെ മേരി വീട്ടില്‍പ്പോയി. ഇതെല്ലാം ഫ്‌ളാഷ്‌ ബാക്ക്‌<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ഇന്ന്‌ സംഭവിച്ചതാണ്‌ സംഭവം</span><br /><br />ശനിയാഴ്‌ച തിരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലത്തിന്റെ ആലസ്യവുമായി മുറിയില്‍ച്ചെന്നപ്പോള്‍ പ്രിയങ്ക അവിടെ ഇരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ബോയ്‌ഫ്രണ്ടുള്ള അവള്‍ ശനി ഞായര്‍ ദിവസങ്ങളില്‍ മുറിയില്‍ ഉണ്ടാവുക പതിവില്ല. കാര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അവനുമായി പിണങ്ങിയെന്നും കല്യാണം കഴിയ്‌ക്കണോയെന്നകാര്യം വീണ്ടും ചിന്തിക്കുകയാണെന്നുമക്കെ തുടങ്ങി, പൊതുവേ ഇപ്പോള്‍ പ്രണയത്തിലുള്ള ചീറ്റിങ്‌ ട്രണ്ടിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്‌തു.<br /><br />ഇടക്ക്‌ രവി അവളെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്നും പറഞ്ഞ്‌ അവള്‍ ഇത്തിരി കരയുകേം ചെയ്‌തു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞ്‌ സമാധാനിപ്പിച്ച്‌ അവസാനം ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. അവളുടെ പാചകം രാത്രി 12 മണിയ്‌ക്ക്‌ ശേഷമാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കിടക്കാന്‍ 2മണിയെങ്കിലും ആകും. കാലത്ത്‌ ഒരു 11 മണിവരെ അതീവ ഹൃദ്യമായ കുംഭകര്‍ണസേവ നടത്തും.<br /><br />ബോംബ്‌ പൊട്ടിയാല്‍പ്പോലും അറിയാത്ത കുംഭകര്‍ണസേവ. എന്തായാലും കാലത്ത്‌ ഞാന്‍ കയ്യും കാലുമൊക്കെ വലിച്ച്‌ കുടഞ്ഞ്‌ പുതപ്പ്‌ മാറ്റി എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദേ എന്റെ മേശപ്പുറത്ത്‌ ഒരു എഴുത്ത്‌, വെള്ളക്കടലാസില്‍ നീല മഷികൊണ്ട്‌ എഴുതിയ ഒരു കത്ത്‌, ഡിയര്‍ സിജി എന്ന്‌ തുടക്കം അവസാനം നോക്കിയപ്പോള്‌ ബൈ പ്രിയങ്ക.<br /><br />ഞാനാകെ തളര്‍ന്നുപോയി. കത്തിലെ ഉള്ളടക്കം വായിക്കാനുള്ള അതിബുദ്ധിയൊന്നും എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നിയില്ല. തലേന്ന്‌ അവള്‍ പറഞ്ഞ പ്രശ്‌നങ്ങളും അവളുടെ കരച്ചിലുമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലേയ്‌ക്ക്‌ ഓടിയെത്തിയത്‌. ഇതിനിടെ വിറച്ചു വിറച്ച്‌ ചെന്ന്‌ ഞാന്‍ അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു, കുലുക്കി, മറിച്ചിട്ടു അവളാകെ തളര്‍ന്നപോലെ.<br /><br />പേരറിയാവുന്ന എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ച്‌ ഞാന്‍ താഴെ ഓണര്‍ ആന്റിയുടെ അടുത്തേയ്‌ക്കോടി, കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആന്റി, അങ്കിള്‍, മകന്‍ എന്നിവര്‍ സംഘം ചേര്‍ന്ന്‌ മുറിയിലെത്തി. എനിക്കാണെങ്കില്‍ കരച്ചില്‍ സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കിടപ്പ്‌ കണ്ട്‌ ആന്റിയും അങ്കിളും കിടുങ്ങി.<br /><br />എത്ര വിളിച്ചിട്ടും ആള്‌ അറിയുന്നില്ല. അവാസാനം ആന്റി ഇത്തിരി വെള്ളം എടുത്ത്‌ അവളുടെ മുഖത്ത്‌ തളിച്ചു. ദേണ്ടെ ചാടി എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു. എന്നിട്ട്‌ വാട്ട്‌ ഹാപ്പന്റ്‌ ഡിയര്‍ എന്നൊരു ചോദ്യവും രണ്ട്‌ മൂന്ന്‌ സെക്കന്റ്‌ കഴിഞ്ഞാണ്‌ അവള്‍ എനിക്കൊപ്പമുള്ള മറ്റ്‌ മൂന്നുപേരെയും കാണുന്നത്‌. ഇതിനിടെ ആന്റിയുടെ ബഹളം കേട്ട്‌ അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തുമുള്ള ടെറസില്‍ ചില തലകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്‌ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇതിനിടെയാണ്‌ ആന്റിയുടെ മകന്‍ അവളെഴുതിവച്ച കത്ത്‌ മുഴുവന്‍ വായിച്ചത്‌. അതോടെ സംഭവങ്ങളാകെ മാറി മറിഞ്ഞു.<br /><br />രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത നാറ്റം അനുഭവപ്പെട്ടെന്നും മൂഷിക്‌ ചത്തു കാണണമെന്നും രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കമ്പോള്‍ ഏതുവിധേനയും അവളെ വിളിക്കണമെന്നും ഒരുമിച്ച്‌ മുറി വൃത്തിയാക്കാമെന്നുമാണ്‌ കത്തില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്‌. ഞാനാണ്‌ മുറിയില്‍ ആദ്യം എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത്‌ അതുകൊണ്ടാണ്‌ അവള്‍ എന്നെ ഉറക്കം ഉണര്‍ത്തേണ്ടെന്ന്‌ കരുതി എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാണാന്‍ പാകത്തില്‍ എഴുത്തെഴുതി വച്ചത്‌.<br /><br />എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ തരിച്ചു നില്‍ക്കേ ആന്റീടെ മകന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. ആന്റിക്ക്‌ കയ്യില്‍ കിട്ടിയത്‌ എന്റെ ഷട്ടില്‍ ബാറ്റാണ്‌ ഹമ്മേ അതെന്റെ പുറത്ത്‌ വീഴും മുമ്പേ ഞാന്‍ കട്ടിലും കസേരയും ഒക്കെ ചാടിക്കടന്ന്‌ പടികള്‍ ഓടിയിറങ്ങി ഗെയ്‌റ്റും കടന്ന്‌ ഒരു വിധം റോഡിലെത്തി അവിടെ കുത്തിയിരുന്ന്‌ ചിരിച്ച്‌ ചിരിച്ച്‌ എനിക്ക്‌ എല്ലുനുറുങ്ങി.<br /><br />പിന്നാലെ എല്ലാരും കൂടെ ഇറങ്ങിവന്നു ഞാന്‍ ചെയ്‌ത ഒരു കാര്യമേ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്‌തുവെന്ന്‌ വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാനല്ലേ ശ്രമിച്ചത്‌.എന്റമ്മോ അവളെങ്ങാനും മാനനഷ്ടത്തിന്‌ കേസ്‌ കൊടുത്താല്‍. എന്റെ കാര്യം പോക്കാ...<br /><br />അങ്കിള്‍ ഒരുവിധം ആന്റിയെ സമാധാനിപ്പിച്ച്‌ എന്നെ റോഡില്‍ നിന്നും അകത്തേയ്‌ക്ക്‌ വിളിച്ചു. ചമ്മി നാറിക്കുളമായി ഞാന്‍ കയറിച്ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ കൂട്ടച്ചിരി. ദേഷ്യം വന്ന്‌ ചുവന്ന ആന്റി പതിയെ തണുത്ത്‌ വെളുത്ത നിറമായി. പക്ഷേ ആ കോലാഹലത്തിനിടയില്‍ ആന്റിയുടെ കറി ചട്ടിയില്‍ കിടന്ന്‌ വറ്റി വരണ്ട്‌ ഉണങ്ങിപ്പോയി, ദോശ കത്തിക്കരിഞ്ഞ്‌ വിറകു കൊള്ളിപോലെയായി.<br /><br />പിന്നെ പതിയെ ഞാന്‍ മുറിയിലേയ്‌ക്ക്‌ കയറിച്ചെന്നു. പ്രിയങ്ക ചിരി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ വയ്യാതെ നിക്കേം ഇരിക്ക്വേം എന്തൊക്കെയോ കാണിക്കുന്നു അതു കണ്ട്‌ പിന്നേം എനിക്ക്‌ കണ്‍ട്രോള്‍ പോയി ഞാന്‍ ചെന്ന്‌ ബെഡില്‍ കയറി തല കുമ്പിട്ടിരുന്ന്‌ ചിരിച്ചു.<br /><br />അവസാനം ചിരി നിയന്ത്രണാധീനമായപ്പോള്‍ ചീഞ്ഞു നാറുന്ന മൂഷിക ജഡത്തിന്‌ വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ തിരച്ചില്‍ തുടങ്ങി. അവസാനം എന്റെ ഷൂറാക്കിന്‌ അടിയില്‍ നിന്നും സംഭവം ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെടുത്തു. ചീര്‍ത്ത്‌ വീര്‍ത്ത മൂഷിക ജഡം........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! പിന്നെ ഒക്കെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി കളഞ്ഞ്‌, ഡെറ്റോളും ഫിനോളുമൊക്കെ ഇട്ട്‌ മുറി വൃത്തിയാക്കി. ഹാവൂ അവസാനം ഞാന്‍ വന്ന്‌ ബെഡില്‍ ഇരുന്നു.<br /><br />അപ്പോള്‍ പ്രിയങ്ക എന്നോട്‌ കൈകൊണ്ട്‌ ആംഗ്യം കാണിച്ചു കം ഹിയര്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ ബെഡിന്‌ അടുത്തേയ്‌ക്ക്‌ ചെന്നു. അവള്‍ എനിക്ക്‌ ശിക്ഷവിധിയ്‌ക്കുകയായിരുന്നു. അവള്‍ ആത്മഹത്യാ ശ്രമം നടത്തിയെന്ന തെറ്റായ വാര്‍ത്ത പ്രചരിപ്പിച്ച്‌ മാനഹാനി വരുത്തിയതിന്‌ ഞാന്‍ അമ്പത്‌ തവണ ഹാവ്‌സ്‌ക്വാട്ട്‌ ഇടണം, മനസ്സിലായില്ലേ ഏത്തമിടണം എന്ന്‌. പിന്നെ രക്ഷയില്ല അതു ചെയ്യാതെ അവളെന്നെ ഓഫീസിലേയ്‌ക്ക്‌ വിടില്ലെന്നും പറഞ്ഞ്‌ വാതിലടച്ച്‌ താക്കോല്‍ ഒളിപ്പിച്ചു.<br /><br />രക്ഷയില്ലാതെ കാലി വയറോടെ ഞാന്‍ എത്തമിട്ടു. ഹോ അവസാനം എട്ടരമണിയായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബാഗും എടുത്ത്‌ സ്ഥലം കാലിയാക്കി. ഓഫീസിലെത്തി ഒരു പിതനൊന്നര മണിയായപ്പോള്‍ ഒരു കോള്‍, ദേണ്ടെ!!!!!!!!!!! പ്രിയങ്ക വീണ്ടും!!!!!!!!!!!!!!! ഇനി അടുത്ത പണിഷ്‌മെന്റിനുള്ള പുറപ്പാടാണോയെന്ന്‌ കരുതി കുറേ നേരം ഞാന്‍ ഫോണും നോക്കിയിരുന്നു അവസാനം അറ്റന്റ്‌ ചെയ്‌തു.<br /><br />അവള്‍ പറഞ്ഞത്‌ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക്‌ കുളിര്‌ കോരി എന്താണെന്നോ. അവള്‍ ഇതാദ്യമായിട്ടാ ഞാനിത്രേം മനസ്സുതുറന്ന്‌ ചിരിക്കുന്നത്‌ കാണുന്നതെന്ന്‌. നൗ യു ആര്‍ ഒകെ സിജി, നോ പ്രോബ്ലം വിത്‌ യു. ഐം ഷ്വര്‍ യു ആര്‍ നോര്‍മ്മല്‍.<br /><br />പിന്നീടാണ്‌ ഞാനും ഓര്‍ത്തത്‌ ഞാനിങ്ങനെയൊന്ന്‌ ചിരിച്ചിട്ട്‌ കാലമേറെയായിരിക്കുന്നു. അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഓഫീസില്‍ കസേരയില്‍ ഇരുന്ന ഇരുപ്പില്‍ ഞാനൊരു ഒരു വട്ടം കറങ്ങി എന്തായാലും മൂഷിക വധം ഏറ്റുവെന്ന്‌ ചുരുക്കം. മേരി നാട്ടീന്ന്‌ വന്നിട്ട്‌ ഞാന്‍ വെക്കേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ്‌ തിരിച്ചെത്തിയിട്ട്‌ ഞങ്ങള്‍ മൂഷിക വധം വന്‍ ഹര്‍ഷാരവത്തോടെ ആഘോഷിക്കും.<br /><br />മറ്റൊരു സന്തോഷവാര്‍ത്ത മൂഷിക്‌ തന്റെ കയ്യൊപ്പു വച്ച ആ പോട്രിയേറ്റ്‌ മദാമ്മച്ചേച്ചിയ്‌ക്ക്‌ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ആയിരം രൂപ എന്റെ പേഴ്‌സില്‍ വന്നു വീഴുകയും ചെയ്‌തു. അതിന്‌ പരേതനായ അല്ല ഞാന്‍ കൊലപ്പെടുത്തിയ മൂഷികനോട്‌ കടപ്പാട്‌<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-1235282055345150755?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-63513003593472192182009-05-15T03:26:00.000-07:002009-05-15T03:32:35.212-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sg1EeWQn9DI/AAAAAAAAAFw/Co9E_xjTxPU/s1600-h/virtual-reality.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 198px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/Sg1EeWQn9DI/AAAAAAAAAFw/Co9E_xjTxPU/s320/virtual-reality.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335996421665977394" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">അക്ഷരത്തെറ്റുകളില്‍ നിന്ന്‌ എന്നെ<br />നേര്‍രേഖയിലേയ്‌ക്ക്‌ കൊണ്ടുവരാമെന്ന്‌ പ്രത്യാശിച്ച്‌<br />ഒരു പാവം മനുഷ്യന്‍<br />നൂറാവര്‍ത്തി ആലോചിച്ച്‌ എനിക്കൊരു<br />മെയില്‍ അയച്ചു<br /><br />ചാറ്റ്‌ വിന്‍ഡോയില്‍<br />വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും<br />പോയ്‌ മടങ്ങിയിട്ടും<br />എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്‌ മടക്കമില്ലെന്ന്‌ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്‌<br />ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിച്ച്‌ അയാള്‍<br />ഒരു വിര്‍ച്വല്‍ റിയാലിറ്റി മാത്രമായി<br />വിന്‍ഡോയ്‌ക്കിടയില്‍ മറഞ്ഞുപോയി<br /><br />ഇതോ ചാറ്റില്‍ക്കേട്ട അതില്‍ക്കണ്ട രൂപവുമായി<br />സാമ്യമേതുമില്ലാഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ പിന്നെ പിന്നെ<br />ആ വിര്‍ച്വല്‍ മനുഷ്യന്‍ വെറും വിര്‍ച്വലായി മാറിപ്പോയി<br />അതൊരു വിര്‍ച്വല്‍ റിയാലിറ്റി മാത്രമായിരുന്നു<br />അഥവാ വെറുമൊരു പ്രതീതി യാഥാര്‍ഥ്യം<br /><br /><br />താനെന്ന വിര്‍ച്വല്‍ റിയാലിറ്റിയെ<br />ഈ പെണ്‍കുട്ടി ഒരു റിയാലിറ്റിയാക്കിക്കളയുമോയെന്ന്‌<br />ഭയന്ന്‌ അയാള്‍ മെയില്‍ തുറന്നിട്ട്‌ ഇന്‍വിസിബിള്‍ ആയി<br />ചാറ്റെന്ന ഭ്രാന്ത്‌ തലയില്‍ക്കയറി പെണ്‍കുട്ടിയെപ്പോഴും<br />ചാറ്റ്‌ വിന്‍ഡോകളില്‍ ഇമോട്ടിക്കോണ്‍കൊണ്ട്‌<br />കളിയാട്ടം നടത്തുന്നു<br /><br />അതേ വിര്‍ച്വല്‍ റിയാലിറ്റികള്‍ എല്ലാം<br />ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യ പ്രതീതിമാത്രമാണ്‌<br />വിര്‍ച്വല്‍ റിയാലിറ്റി റിയാലിറ്റിയായപ്പോഴൊക്കെ<br />ദുരന്തങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌<br />എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു<br /><br />അതേ ഇവരൊക്കെ ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍തന്നെ<br />അതി ബുദ്ധിമാന്‍മാരും ബുദ്ധിമതികളും<br />പ്രതീതി യാഥാര്‍ത്ഥ്യമുണ്ടാക്കി<br />ഇന്‍ബോക്‌സുകളില്‍ ജീവനില്ലാത്ത<br />കുറേ മെയിലുകളും<br />ചാറ്റ്‌ ഹിസ്‌റ്ററിയില്‍ വായിക്കപെടാത്ത<br />ചില സംസാരങ്ങളുമായി<br />അവര്‍ ഡിലീറ്റ്‌ ചെയ്യപ്പെടാതെ കിടക്കുന്നു<br /><br />ഇതിനിടെ യൂസര്‍നെയിമും പാസ്‌വേര്‍ഡും<br />കട്ടെടുത്ത്‌ നുഴഞ്ഞു കയറുന്നവര്‍ വേറെ<br />ഈ മെയിലുകളും ചാറ്റ്‌ ഹിസ്റ്ററിയിലെ<br />വായിക്കപ്പെടാത്ത ചില വാചകങ്ങളുടെ<br />അര്‍ത്ഥങ്ങളും ചികഞ്ഞല്ലേ അവരും<br />നുഴഞ്ഞു കയറുന്നത്‌?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/376502567947211504-6351300359347219218?l=thonniaksharangal-sijisurendren.blogspot.com' alt='' /></div>സിജി സുരേന്ദ്രന്‍http://www.blogger.com/profile/00523930979142696909noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-376502567947211504.post-45721530913721418592009-05-10T02:40:00.000-07:002009-05-25T01:15:05.032-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShpTcHOyM1I/AAAAAAAAAGI/V1RPH_KYK2c/s1600-h/achan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 234px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tJ4O5G9kOuQ/ShpTcHOyM1I/AAAAAAAAAGI/V1RPH_KYK2c/s320/achan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339672050643645266" border="0" /></a><br />അമ്മ എന്നും അങ്ങനെയാണ്‌ അച്ഛനൊപ്പം തന്നെ ഏത്‌ പതര്‍ച്ചയിലും തളര്‍ച്ചയിലും നിഴലുപോലെ കൂടെനിന്ന്‌ സ്വയം സംഭരിച്ച ധൈര്യം മുഴവന്‍ പകര്‍ന്ന്‌ കൊടുക്കുക. അച്ഛനോടാണ്‌ മാനസികമായി കൂടുതല്‍ അടുപ്പമുള്ളതെന്നുകൊണ്ടുവരെ വളര്‍ച്ചയുടെ ഒരു ഘട്ടംവരെ അമ്മ എന്നില്‍ അത്രമാത്രം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല.<br /><br />എന്നാല്‍ ഡിഗ്രി പഠനകാലത്ത്‌ അസുഖം വന്ന്‌ വീട്ടില്‍ കിടപ്പായസമയത്താണ്‌ അമ്മയിലെ എന്റെ അമ്മയെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്‌. അനിയന്‍ കുട്ടിയോടാണ്‌ സ്‌നേഹക്കൂടുതലെന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ വമ്പന്‍ ബഹളം വച്ച ഒരു ദിവസം അമ്മയെന്നോട്‌ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍.... പലപ്പോഴും അതാലോചിക്കുമ്പോള്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഓടി വീട്ടിലെത്തി അമ്മയെ വട്ടം ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്‌ ഒരു കറക്കം കറങ്ങണം എന്ന്‌ തോന്നാറുണ്ട്‌.<br /><br />അമ്മ അന്ന്‌ പറയുകയായിരുന്നു. അവന്‍ ആണ്‍കുട്ടിയാണ്‌ വീട്ടില്‍ വേണ്ടത്ര പരിഗണന കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ആണ്‍കുട്ടികളുടെ മനസ്സില്‍ എന്നും അതൊരു മുറിവായിരിക്കും, അവര്‌ വഴിതെറ്റിപ്പോകാന്‍ വേറൊന്നും വേണ്ട, നീ എന്റെ മോളല്ലെ.... ഞാന്‍ തന്നെയല്ലേ.... പിന്നെ നിന്നോട്‌ എന്തിനാണ്‌ ഞാന്‍ പ്രത്യേകമൊരു സ്‌നേഹം കാണിക്കുന്നതെന്ന് അതില്‍പ്പിന്നെ ഒരിക്കലും ഞാനമ്മയുടെ സ്‌നേഹത്തെ അളന്നു തൂക്കിയിട്ടില്ല.<br /><br />അച്ഛനാണ്‌ അമ്മയുടെ ആത്മാവ്‌ എങ്കിലും അച്ഛനോട്‌ പറയരുതെന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ അത്‌ എല്ലാ കാലത്തും അമ്മയുടെ മനസ്സില്‍ ഭദ്രമാണ്‌. അച്ഛന്‍ പറയാറുണ്ട്‌ അച്ഛന്റെ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും അമ്മയാണെന്ന്‌. ഗള്‍ഫില്‍ ജോലിചെയ്യുന്നതിനിടെ ഉണ്ടായ വിഷമതകള്‍ മുഴുവന്‍ സഹിച്ച്‌ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ അച്ഛന്‌ കഴിഞ്ഞത്‌ അമ്മയുടെ ഒരു സപ്പോര്‍ട്ട് ‌കൊണ്ട്‌ മാത്രമാണെന്ന്‌. പലപ്പോഴും അവരുടെ സ്‌നേഹവും പരസ്‌പരധാരണയും കണ്ട്‌ ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്‌.<br /><br />എനിയ്‌ക്ക്‌ നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌, ഒരിക്കല്‍ ഒരായുഷ്‌കാലം മുഴുവന്‍ ഒരു പുരുഷന്റെ മാത്രം മുഖം കണ്ട്‌ ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍ ബോറടിക്കാറില്ലേ എന്ന്‌ ചോദ്യം ഞാന്‍ ചോദിച്ച്‌ തീരും മുമ്പേ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ ചട്ടുകവുമെടുത്ത്‌ അമ്മ എന്റെ പിന്നാലെ ഓടിയത്‌. പിന്നെയാണ്‌ ഹോ ചോദ്യം എത്ര അബദ്ധമായിപ്പോയെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ തോന്നിയത്‌.<br /><br />മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും ദൂരത്തായിരിക്കുന്നതിന്റെ വിഷമത്തനിടയിലും അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിതം ആഘോഷിക്കുന്നു. എത്ര അകലത്തലായിരിക്കുമ്പോഴും അതാണ്‌ എന്റെയൊരു സമാധാനം. അച്ഛന്‌ അമ്മയും അമ്മയ്‌ക്ക്‌ അച്ഛനും ഉണ്ട്‌.<br /><br />വീട്ടില്‍ വന്നുപോയിട്ടുള്ള എന്റെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം എന്നോട്‌ അസൂയപ്പെടുന്ന ഓരേയൊരു കാര്യം ഇതാണ്‌ അമ്മേടേം അച്ഛന്റേം പ്രേമം, സ്വന്തം അച്ഛന്റെ പിന്തുണയോടെ അമ്മയെ വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടുവരാന്‍ പോയതും പിന്നീട്‌ നാണക്കേട്‌ ഭയന്ന്‌ അമ്മയുടെ അച്ഛന്‍ വാശിവിട്ട്‌ കല്യാണം നടത്തിക്കൊടുക്കാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞ കഥയുമൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ അച്ഛനിപ്പോഴും ആ പഴയ ഇരുപതികളിലെത്തുന്നതുപോലെ തോന്നാറുണ്ട്‌.<br /><br />ഉഗ്രമായ വഴക്കില്‍ അകന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്ന രണ്ടു കുടുംബങ്ങള്‍ ആ കല്യാണത്തോടെ ഹൃദയം കൊണ്ട്‌ ഏറ്റവും അടുത്തവരായി. ആര്‍ക്കു കൊടുത്താലും മകളെ സുരേന്ദ്രന്‌ കൊടുക്കില്ലെന്ന്‌ പറഞ്ഞ മുത്തശ്ശന്‌ സുരേന്ദ്രന്‍ പിന്നെ സ്വന്തം മകനേക്കാള്‍ പ്രധാനിയായി. അമ്മേടെ വീട്ടില്‍ എന്തിനും ഏതിനും അച്ഛനില്ലാതെ പറ്റില്ലെന്ന സ്ഥിതിയായി.<br /><br />അച്ഛന്‌ ഒരു ചെറിയ തലവേദന വന്നാല്‍ അമ്മയ്‌ക്കും, അമ്മയ്‌ക്കൊരു ചെറിയ പനി വന്നാല്‍ അച്ഛനും കാണിക്കുന്ന വെപ്രാളം കണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്താ ഇപ്പോ ഇത്ര പ്രശ്‌നം ഡോക്ടറെ ചെന്നു കണ്ടാല്‍പ്പോരേന്ന്‌. ഒരിക്കല്‍ ഇക്കാര്യം ഞാന്‍ ചോദിച്ചാ അച്ഛന്‍ പറയുകയായിരുന്നു വളര്‍ന്നുകഴിയുമ്പോ അതൊക്കെ മോള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാവുമെന്ന്‌.<br /><br />വിവാഹത്തിന്റെ ഈ മുപ്പതാം വര്‍ഷത്തിലും അവര്‍ പഴയ പ്രണയം അതുപോലെ സൂക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന്‌ അച്ഛന്റെ പല കൂട്ടുകാരും പറയാറുണ്ട്‌. അതുകേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെയുള്ളിലുണ്ടാവാറുള്ള സന്തോഷം എതെങ്ങനെ പറഞ്ഞറിയിക്കുമെന്ന്‌ എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല.<br /><br />കഴിഞ്ഞ തവണ വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ കൈ പൊള്ളിയിരിക്കുന്നു. കാര്യം എന്താണന്ന്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അമ്മയും അച്ഛനും ഉരുണ്ടു കളിയ്‌ക്കുന്നു. പിന്നെ മുത്തശ്ശിയാണ്‌ സസ്‌പെന്‍സ്‌ പൊട്ടിച്ചത്‌. അമ്മ വിഷുക്കണിവയ്‌ക്കാന്‍ ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കാനായി മാവ്‌ എണ്ണയിലേയ്‌ക്കൊഴിക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ വളരേ റൊമാന്റിക്കായി തീര്‍ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി പിന്നിലൂടെ വന്ന്‌ ഒരു കെട്ടിപ്പിടുത്തം അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും മാവും തവിയും എല്ലാം കൂടെ എണ്ണയില്‍ വീണ്‌ പിന്നെ ഒന്നും പറയേണ്ടല്ലോ കയ്യും വയറും ഒക്കെ പൊള്�